ஶிவபுராணம்

அத துஷ்டுவதுர்தேவம் ப்ரீதௌ பீதௌ ச கௌதுகாத் ப்ரணேமதுஶ்ச பஹுஶோ பஹுமாநேந தூரதஃ

பின்னர், மகிழ்ச்சியுடனும் பயத்துடனும் அவர்கள் அந்த தேவனைப் புகழ்ந்தார்கள்; ஆச்சரியத்தாலும் அச்சத்தாலும், மரியாதையுடன் பலமுறை தொலைவில் இருந்து வணங்கினார்கள்.

பவோபி பகவாநேதாவநுக்ரு'ஹ்ய பிநாகத்ரு'க் ஸாதரம் பஶ்யதோரேவ தயோரம்தரதீயத

பினாகம் ஏந்திய பவனும், அந்த இருவரையும் அருளுடன் பார்த்து, அவர்கள் பார்வையில் இருந்தபடியே மறைந்துவிட்டான்.

ப்ரதிகல்பம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ருத்ராவிர்பாவகாரணம் யதோ விச்சிந்நஸம்தாநா ப்ரஹ்மஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரவர்ததே

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், ருத்ரன் தோன்றும் காரணத்தை நான் கூறுகிறேன்; அதனால் பிரம்மாவின் படைப்பு தொடர்ச்சியின்றி நடக்கிறது.

கல்பேகல்பே ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாம்டஸம்பவஃ அவ்ரு'த்திஹேதோர்பூதாநாம் முமோஹ ப்ரு'ஶதுஃகிதஃ

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், பிரம்மா பிரபஞ்ச முட்டையிலிருந்து பிறந்து, உயிர்களை உருவாக்கி, அவை வளராததால் மிகுந்த கவலையிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்தான்.

தஸ்ய துஃகப்ரஶாம்த்யர்தம் ப்ரஜாநாம் ச விவ்ரு'த்தயே தத்தத்கல்பேஷு காலாத்மா ருத்ரோ ருத்ரகணாதிபஃ

அவனது துயரை நீக்கவும், உயிர்கள் பெருகவும், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் காலத்தின் வடிவில், ருத்ரன், ருத்ரகணங்களின் தலைவன், தோன்றுகிறான்.

நிர்திஷ்டஃ பமமேஶேந மஹேஶோ நீலலோஹிதஃ புத்ரோ பூத்வாநுக்ரு'ஹ்ணாதி ப்ரஹ்மாணம் ப்ரஹ்மணோநுஜஃ

பரமபிரான் கட்டளையிட்டபடி, நீலமும் சிவப்பும் கலந்த நிறமுடைய மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகனாக பிறந்து, பிறப்பில் இளையவனாக இருந்தும் அவனை அருளுடன் உதவுகிறான்.

ஸ ஏவ பகவாநீஶஸ்தேஜோராஶிரநாமயஃ அநாதிநிதநோதாதா பூதஸம்கோசகோ விபுஃ

அந்த பரமபிரான், எல்லா சக்திகளும் கொண்டவன், நோயற்றவன், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவன், எல்லா உயிர்களையும் சுருக்கி வைத்திருக்கும் வல்லமை உடையவன்.

பரமைஶ்வர்யஸம்யுக்தஃ பரமேஶ்வரபாவிதஃ தச்சக்த்யாதிஷ்டிதஶ்ஶஶ்வத்தச்சிஹ்நைரபி சிஹ்நிதஃ

உயர்ந்த ஐஸ்வர்யம் கொண்டவன், பரமபிரான் எனும் நிலையை அடைந்தவன், தன் சக்தியால் நடத்தப்படுபவன், என்றும் அந்த அடையாளங்களால் அறியப்படுபவன்.

தந்நாமநாமா தத்ரூபஸ்தத்கார்யகரணக்ஷமஃ தத்துல்யவ்யவஹாரஶ்ச ததாஜ்ஞாபரிபாலகஃ

அவனது பெயர் பெயரில்லாதது; அவனது உருவம் அந்த உருவமே; அந்த செயல்களைச் செய்யும் திறன் உடையவன்; அதே போல் நடந்து, அவன் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுபவன்.

ஸஹஸ்ராதித்யஸம்காஶஶ்சந்த்ராவயவபூஷணஃ புஜம்கஹாரகேயூரவலயோ மும்ஜமேகலஃ

ஆயிரம் சூரியர்கள் போல ஒளிர்ந்தவராக, திலகமாக நிலா அணிந்திருந்தார்; பாம்புகளை மாலையாகவும், கைமணிகளாகவும், வளையலாகவும் அணிந்திருந்தார்; முன்ஜா புல் இடுப்புப் பட்டையாக இருந்தது.

ஜலம்தரவிரிம்சேந்த்ரகபாலஶகலோஜ்ஜ்வலஃ கங்காதும்கதரம்கார்தபிம்கலாநநமூர்தஜஃ

ஜலந்தரன், பிரமா, இந்திரன் ஆகியோரின் கபாலத் துண்டுகள் ஒளிர்ந்தபடி, கங்கை நதியின் உயர்ந்த அலைகளால் பாதி நனைந்த, மஞ்சள் நிற ஜடாமுடியுடன் அவர் தோன்றினார்.

பக்நதம்ஷ்ட்ராம்குராக்ராந்தப்ராந்தகாந்ததராதரஃ ஸவ்யஶ்ரவணபார்ஶ்வாம்தமம்டலீக்ரு'தகுண்டலஃ

உடைந்த பல்லின் முளைகள் அழுத்திய மலைப்போல் அழகாகத் தோன்றினார்; இடது காதருகில் வளையம் போலக் குண்டலம் இருந்தது.

மஹாவ்ரு'ஷபநிர்யாணோ மஹாஜலதநிஃஸ்வநஃ மஹாநலஸமப்ரக்யோ மஹாபலபராக்ரமஃ

பெரும் எருதில் ஏறி வந்தவர், அவரது குரல் பெரும் மேகத்தின் ஓசைபோல் இருந்தது; அவர் தீப்போல் ஜ்வலித்தவர், அளவற்ற பலமும் வீரவுமுடையவர்.

ஏவம் கோரமஹாரூபோ ப்ரஹ்மபுத்ரீம் மஹேஶ்வரஃ விஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்மணே தத்த்வா ஸர்கே ஸஹகரோதி ச

இவ்வாறு பயமுறுத்தும் பெரிய உருவில் மகேஸ்வரன், பிரமாவின் மகளுக்கு அறிவை அளித்து, படைப்பில் துணை புரிந்தார்.

தஸ்மாத்ருத்ரப்ரஸாதேந ப்ரதிகல்பம் ப்ரஜாபதேஃ ப்ரவாஹரூபதோ நித்யா ப்ரஜாஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரவர்ததே

அதனால், ருத்ரனின் அருளால், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், பிரஜாபதி வழியாக, உயிர்கள் தொடர்ந்து பிறப்பது நடைபெறுகிறது.

கதாசித்ப்ரார்திதஃ ஸ்ரஷ்டும் ப்ரஹ்மணா நீலலோஹிதஃ ஸ்வாத்மநா ஸத்ரு'ஶாந் ஸர்வாந் ஸஸர்ஜ மநஸா விபுஃ

ஒரு முறையில், பிரமா படைக்க வேண்டுமென்று வேண்டியபோது, நீலமும் சிவப்பும் கொண்டவன், தன் எண்ணத்தால், தனக்கே ஒத்த உயிர்களை மனதில் உருவாக்கினார்.

கபர்திநோ நிராதம்காந்நீலக்ரீவாம்ஸ்த்ரிலோசநாந் ஜராமரணநிர்முக்தாந் தீப்தஶூலவராயுதாந்

ஜடாமுடியுடன், அச்சமில்லாமல், நீலக்கண்டராகவும், மூன்று கண்களுடனும், முதுமையும் மரணமும் இல்லாதவர்களாகவும், தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் சூலம் மற்றும் சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்களாகவும் அவர் உருவாக்கினார்.

தைஸ்து ஸம்ச்சாதிதம் ஸர்வம் சதுர்தஶவிதம் ஜகத் தாந்த்ரு'ஷ்டா விவிதாந்ருத்ராந் ருத்ரமாஹ பிதாமஹஃ

அவர்கள் மூலம், நாற்பதினான்கு வகை உலகமும் நிரம்பியது; அந்த வகையான பல்வேறு ருத்ரர்களைக் கண்டு, பிதாமஹன் ருத்ரனை நோக்கி உரையாடினார்.

நமஸ்தே தேவதேவேஶ மாஸ்ராக்ஷீரீத்ரு'ஶீஃ ப்ரஜாஃ அந்யாஃ ஸ்ரு'ஜ த்வம் பத்ரம் தே ப்ரஜா ம்ரு'த்யுஸமந்விதாஃ

தேவர்களுக்கும் தேவாதிபதியுமானவரே, வணக்கம்! சிவந்த கண்களையுடையவரே, வேறு உயிர்களை நீ உருவாக்கு; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இவர்கள் மரணத்துடன் கூடியவர்கள்.

இத்யுக்தஃ ப்ரஹஸந்ப்ராஹ ப்ரஹ்மாணம் பரமேஶ்வரஃ நாஸ்தி மே தாத்ரு'ஶஸ்ஸர்கஸ்ஸ்ரு'ஜ த்வமஶுபாஃ ப்ரஜாஃ

இவ்வாறு கேட்டபோது, பரமாத்மா சிரித்தபடி பிரமாவை நோக்கி, 'எனக்கு அப்படி ஒரு படைப்பு இல்லை; நீயே அவ்வாறு அமையாத உயிர்களை உருவாக்கு' என்றார்.

யே த்விமே மநஸா ஸ்ரு'ஷ்டா மஹாத்மாநோ மஹாபலாஃ சரிஷ்யம்தி மயா ஸார்தம் ஸர்வ ஏவ ஹி யாஜ்ஞிகாஃ

ஆனால் நான் மனதில் உருவாக்கியவர்கள் பெரிய ஆன்மாக்களும், பெரிய பலமுடையவர்களும்; அவர்கள் எல்லோரும் எனுடன் நடந்து, யாகத்திற்கே அர்ப்பணித்தவர்கள்.

இத்யுக்த்வா விஶ்வகர்மாணம் விஶ்வபூதேஶ்வரோ ஹரஃ ஸஹ ருத்ரைஃ ப்ரஜாஸர்காந்நிவ்ரு'த்தாத்மா வ்யதிஷ்டத

இவ்வாறு கூறி, உயிர்களின் ஆண்டவரான ஹரன், ருத்ரர்களுடன் சேர்ந்து உயிர்கள் படைப்பிலிருந்து விலகி, தனித்து நின்றார்.

ததஃ ப்ரப்ரு'தி தேவோ ऽஸௌ ந ப்ரஸூதே ப்ரஜாஃ ஶுபாஃ ஊர்த்வரேதாஃ ஸ்திதஃ ஸ்தாணுர்யாவதாபூதஸம்ப்லவம்

அப்போது முதல், அந்த தேவன் இனிமேல் நல்ல உயிர்களை உருவாக்கவில்லை; தன் வீரியம் மேலே கொண்டு நிலைத்தவராக, உயிர்கள் அழியும் வரை இருந்தார்.

யதா புநஃ ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்டா ந வ்யவர்தந்த வேதஸஃ ததா மைதுநஜாம் ஸ்ரு'ஷ்டிம் ப்ரஹ்மா கர்துமமந்யத

மீண்டும், பிரமா உருவாக்கிய உயிர்கள் பெருகவில்லை; அப்போது பிரமா, இணைவு மூலம் படைப்பை செய்ய எண்ணினார்.

ந நிர்கதம் புரா யஸ்மாந்நாரீணாம் குலமீஶ்வராத் தேந மைதுநஜாம் ஸ்ரு'ஷ்டிம் ந ஶஶாக பிதாமஹஃ

முன்பு, ஆண்டவரிடமிருந்து பெண்கள் இனம் தோன்றவில்லை என்பதால், பிதாமஹன் இணைவு மூலம் படைப்பை செய்ய முடியவில்லை.

ததஸ்ஸ விததே புத்திமர்தநிஶ்சயகாமிநீம் ப்ரஜாநமேவ வ்ரு'த்த்யர்தம் ப்ரஷ்டவ்யஃ பரமேஶ்வர

அப்போது, உயிர்கள் வளர வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன், பரமாத்மாவை கேட்க வேண்டும் என்று அவர் மனதில் உறுதி செய்தார்.

ப்ரஸாதேந விநா தஸ்ய ந வர்தேரந்நிமாஃ ப்ரஜாஃ ஏவம் ஸம்சிந்த்ய விஶ்வாத்மா தபஃ கர்தும் ப்ரசக்ரமே

அவரது அருள் இல்லாமல் உயிர்கள் பெருகாது; இதை எண்ணி, உலகத்தின் ஆத்மா தவம் செய்யத் தொடங்கினார்.

ததாத்யா பரமா ஶக்திரநம்தா லோகபாவிநீ ஆத்யா ஸூக்ஷ்மதரா ஶுத்தா பாவகம்யா மநோஹரா

அப்போது, அந்த முதன்மை ஆன சக்தி எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதாரமாக, அளவில்லாதது, மிகவும் நுண்ணியது, தூய்மை நிறைந்தது, உள்ளுணர்வால் அறியக்கூடியது, மனதை ஈர்க்கும் அழகானது.

நிர்குணா நிஷ்ப்ரபஞ்சா ச நிஷ்கலா நிருபப்லவா நிரம்தரதரா நித்யா நித்யமீஶ்வரபார்ஶ்வகா

அந்த சக்தி பண்புகளற்றது, வெளிப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டது, பகிர முடியாதது, மாற்றமில்லாதது, இடைவெளியிலும் அதிகமாக பரவியுள்ளது, எப்போதும் நிலைத்திருக்கும், எப்போதும் இறைவனின் பக்கத்தில் இருப்பது.