ஶிவபுராணம்

க்ஷீரார்ணவாலயே ஶுப்ரே விமாநே ஸூர்யஸம்நிபே ஹேமரத்நாந்விதே திவ்யே மநஸா தேந நிர்மிதே

பால்கடலின் தூய வாசலில், சூரியனைப் போல ஒளிரும் வானமாளிகையில், தங்கம் மற்றும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தெய்வீகமான, மனதில் உருவாக்கப்பட்ட இடத்தில்.

அநம்தபோகஶய்யாயாம் ஶயாநம் பம்கஜேக்ஷணம் சதுர்புஜமுதாராம்கம் ஸர்வாபரணபூஷிதம்

முடிவில்லாத ஆதிசேஷன் மீது படுத்திருக்கும், தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்ட, நான்கு கரங்கள் உடையவன், உயர்ந்த உடலமைப்பும், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனும் அவன்.

ஶம்கசக்ரதரம் ஸௌம்யம் சந்த்ரபிம்பஸமாநநம் ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் தேவம் ப்ரஸந்நமதுரஸ்மிதம்

சங்கும் சக்கரமும் பிடித்திருக்கும், மென்மையான மனப்பான்மை கொண்டவன், சந்திரனின் முழுமதி போல முகம், மார்பில் திருமாலின் குறியுடன், இனிய சிரிப்புடன் அருள் பொங்கும் தேவன்.

தராம்ரு'துகராம்போஜஸ்பர்ஶரக்தபதாம்புஜம் க்ஷீரார்ணவாம்ரு'தமிவ ஶயாநம் யோகநித்ரயா

பூமியின் மென்மையான தாமரைப்போல் உள்ள கரங்களால் தொடப்பட்டதால், அவனது பாதங்கள் சிவப்பாக இருக்கின்றன; பாற்கடலில் அமுதம் மீது படுத்திருப்பதைப் போல், யோக நித்திரையில் அவன் உறங்குகிறான்.

தமஸா காலருத்ராக்யம் ரஜஸா கநகாம்டஜம் ஸத்த்வேந ஸர்வகம் விஷ்ணும் நிர்குணத்வே மஹேஶ்வரம்

இருளால் அவன் காலருத்ரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; ரஜஸால் பொன்னிலிருந்து பிறந்தவன்; சுத்தத்தால் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த விஷ்ணு; எல்லாவற்றையும் கடந்த நிலையில் மகேஸ்வரன்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா புருஷம் ப்ரஹ்மா ப்ரகல்பமிதமப்ரவீத் க்ரஸாமி த்வாமஹம் விஷ்ணோ த்வமாத்மாநம் யதா புரா

அந்த பரமபுருஷனைப் பார்த்த பிரம்மா தைரியமாகச் சொன்னான்: 'விஷ்ணுவே, நீ முன்பு உன்னை உன்னால் நீங்களாகக் களைந்தது போல, இப்போது நான் உன்னை விழுங்குகிறேன்.'

தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரதிபுத்த்ய பிதாமஹம் உதைக்ஷத மஹாபாஹுஸ்ஸ்மிதமீஷச்சகார ச

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் விழித்த விஷ்ணு, வலிமை மிகுந்த கரங்களை உடையவன், பிதாமகனை நோக்கி சிறிது சிரிப்புடன் பார்த்தான்.

தஸ்மிந்நவஸரே விஷ்ணுர்க்ரஸ்தஸ்தேந மஹாத்மநா ஸ்ரு'ஷ்டஶ்ச ப்ரஹ்மணா ஸத்யோ ப்ருவோர்மத்யாதயத்நதஃ

அந்த நேரத்தில், அந்த மகானால் விஷ்ணு விழுங்கப்பட்டான்; உடனே பிரம்மாவால் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டு, அவன் புருவங்களுக்கிடையே எளிதாக தோன்றினான்.

தஸ்மிந்நவஸரே ஸாக்ஷாத்பகவாநிந்துபூஷணஃ ஶக்திம் தயோரபி த்ரஷ்டுமரூபோ ரூபமாஸ்திதஃ

அந்த சமயத்தில், சந்திரனை அலங்காரமாக கொண்ட பரமபிரான், இருவரையும் காணும் பொருட்டு உருவம் எடுத்தான்; ஆனாலும் அவன் இயற்கை உருவத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.

ப்ரஸாதமதுலம் கர்தும் புரா தத்தவரஸ்தயோஃ ஆகச்சத்தத்ர யத்ரேமௌ ப்ரஹ்மநாராயணௌ ஸ்திதௌ

முன்னர் இருவருக்கும் வரம் அளித்தவன், ஒப்பற்ற அருள் வழங்கும் பொருட்டு, பிரம்மா மற்றும் நாராயணன் நிற்கும் இடத்திற்கு வந்தான்.

அத துஷ்டுவதுர்தேவம் ப்ரீதௌ பீதௌ ச கௌதுகாத் ப்ரணேமதுஶ்ச பஹுஶோ பஹுமாநேந தூரதஃ

பின்னர், மகிழ்ச்சியுடனும் பயத்துடனும் அவர்கள் அந்த தேவனைப் புகழ்ந்தார்கள்; ஆச்சரியத்தாலும் அச்சத்தாலும், மரியாதையுடன் பலமுறை தொலைவில் இருந்து வணங்கினார்கள்.

பவோபி பகவாநேதாவநுக்ரு'ஹ்ய பிநாகத்ரு'க் ஸாதரம் பஶ்யதோரேவ தயோரம்தரதீயத

பினாகம் ஏந்திய பவனும், அந்த இருவரையும் அருளுடன் பார்த்து, அவர்கள் பார்வையில் இருந்தபடியே மறைந்துவிட்டான்.

ப்ரதிகல்பம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ருத்ராவிர்பாவகாரணம் யதோ விச்சிந்நஸம்தாநா ப்ரஹ்மஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரவர்ததே

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், ருத்ரன் தோன்றும் காரணத்தை நான் கூறுகிறேன்; அதனால் பிரம்மாவின் படைப்பு தொடர்ச்சியின்றி நடக்கிறது.

கல்பேகல்பே ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மாம்டஸம்பவஃ அவ்ரு'த்திஹேதோர்பூதாநாம் முமோஹ ப்ரு'ஶதுஃகிதஃ

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், பிரம்மா பிரபஞ்ச முட்டையிலிருந்து பிறந்து, உயிர்களை உருவாக்கி, அவை வளராததால் மிகுந்த கவலையிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்தான்.

தஸ்ய துஃகப்ரஶாம்த்யர்தம் ப்ரஜாநாம் ச விவ்ரு'த்தயே தத்தத்கல்பேஷு காலாத்மா ருத்ரோ ருத்ரகணாதிபஃ

அவனது துயரை நீக்கவும், உயிர்கள் பெருகவும், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் காலத்தின் வடிவில், ருத்ரன், ருத்ரகணங்களின் தலைவன், தோன்றுகிறான்.

நிர்திஷ்டஃ பமமேஶேந மஹேஶோ நீலலோஹிதஃ புத்ரோ பூத்வாநுக்ரு'ஹ்ணாதி ப்ரஹ்மாணம் ப்ரஹ்மணோநுஜஃ

பரமபிரான் கட்டளையிட்டபடி, நீலமும் சிவப்பும் கலந்த நிறமுடைய மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகனாக பிறந்து, பிறப்பில் இளையவனாக இருந்தும் அவனை அருளுடன் உதவுகிறான்.

ஸ ஏவ பகவாநீஶஸ்தேஜோராஶிரநாமயஃ அநாதிநிதநோதாதா பூதஸம்கோசகோ விபுஃ

அந்த பரமபிரான், எல்லா சக்திகளும் கொண்டவன், நோயற்றவன், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவன், எல்லா உயிர்களையும் சுருக்கி வைத்திருக்கும் வல்லமை உடையவன்.

பரமைஶ்வர்யஸம்யுக்தஃ பரமேஶ்வரபாவிதஃ தச்சக்த்யாதிஷ்டிதஶ்ஶஶ்வத்தச்சிஹ்நைரபி சிஹ்நிதஃ

உயர்ந்த ஐஸ்வர்யம் கொண்டவன், பரமபிரான் எனும் நிலையை அடைந்தவன், தன் சக்தியால் நடத்தப்படுபவன், என்றும் அந்த அடையாளங்களால் அறியப்படுபவன்.

தந்நாமநாமா தத்ரூபஸ்தத்கார்யகரணக்ஷமஃ தத்துல்யவ்யவஹாரஶ்ச ததாஜ்ஞாபரிபாலகஃ

அவனது பெயர் பெயரில்லாதது; அவனது உருவம் அந்த உருவமே; அந்த செயல்களைச் செய்யும் திறன் உடையவன்; அதே போல் நடந்து, அவன் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுபவன்.

ஸஹஸ்ராதித்யஸம்காஶஶ்சந்த்ராவயவபூஷணஃ புஜம்கஹாரகேயூரவலயோ மும்ஜமேகலஃ

ஆயிரம் சூரியர்கள் போல ஒளிர்ந்தவராக, திலகமாக நிலா அணிந்திருந்தார்; பாம்புகளை மாலையாகவும், கைமணிகளாகவும், வளையலாகவும் அணிந்திருந்தார்; முன்ஜா புல் இடுப்புப் பட்டையாக இருந்தது.

ஜலம்தரவிரிம்சேந்த்ரகபாலஶகலோஜ்ஜ்வலஃ கங்காதும்கதரம்கார்தபிம்கலாநநமூர்தஜஃ

ஜலந்தரன், பிரமா, இந்திரன் ஆகியோரின் கபாலத் துண்டுகள் ஒளிர்ந்தபடி, கங்கை நதியின் உயர்ந்த அலைகளால் பாதி நனைந்த, மஞ்சள் நிற ஜடாமுடியுடன் அவர் தோன்றினார்.

பக்நதம்ஷ்ட்ராம்குராக்ராந்தப்ராந்தகாந்ததராதரஃ ஸவ்யஶ்ரவணபார்ஶ்வாம்தமம்டலீக்ரு'தகுண்டலஃ

உடைந்த பல்லின் முளைகள் அழுத்திய மலைப்போல் அழகாகத் தோன்றினார்; இடது காதருகில் வளையம் போலக் குண்டலம் இருந்தது.

மஹாவ்ரு'ஷபநிர்யாணோ மஹாஜலதநிஃஸ்வநஃ மஹாநலஸமப்ரக்யோ மஹாபலபராக்ரமஃ

பெரும் எருதில் ஏறி வந்தவர், அவரது குரல் பெரும் மேகத்தின் ஓசைபோல் இருந்தது; அவர் தீப்போல் ஜ்வலித்தவர், அளவற்ற பலமும் வீரவுமுடையவர்.

ஏவம் கோரமஹாரூபோ ப்ரஹ்மபுத்ரீம் மஹேஶ்வரஃ விஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்மணே தத்த்வா ஸர்கே ஸஹகரோதி ச

இவ்வாறு பயமுறுத்தும் பெரிய உருவில் மகேஸ்வரன், பிரமாவின் மகளுக்கு அறிவை அளித்து, படைப்பில் துணை புரிந்தார்.

தஸ்மாத்ருத்ரப்ரஸாதேந ப்ரதிகல்பம் ப்ரஜாபதேஃ ப்ரவாஹரூபதோ நித்யா ப்ரஜாஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரவர்ததே

அதனால், ருத்ரனின் அருளால், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், பிரஜாபதி வழியாக, உயிர்கள் தொடர்ந்து பிறப்பது நடைபெறுகிறது.

கதாசித்ப்ரார்திதஃ ஸ்ரஷ்டும் ப்ரஹ்மணா நீலலோஹிதஃ ஸ்வாத்மநா ஸத்ரு'ஶாந் ஸர்வாந் ஸஸர்ஜ மநஸா விபுஃ

ஒரு முறையில், பிரமா படைக்க வேண்டுமென்று வேண்டியபோது, நீலமும் சிவப்பும் கொண்டவன், தன் எண்ணத்தால், தனக்கே ஒத்த உயிர்களை மனதில் உருவாக்கினார்.

கபர்திநோ நிராதம்காந்நீலக்ரீவாம்ஸ்த்ரிலோசநாந் ஜராமரணநிர்முக்தாந் தீப்தஶூலவராயுதாந்

ஜடாமுடியுடன், அச்சமில்லாமல், நீலக்கண்டராகவும், மூன்று கண்களுடனும், முதுமையும் மரணமும் இல்லாதவர்களாகவும், தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் சூலம் மற்றும் சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்களாகவும் அவர் உருவாக்கினார்.

தைஸ்து ஸம்ச்சாதிதம் ஸர்வம் சதுர்தஶவிதம் ஜகத் தாந்த்ரு'ஷ்டா விவிதாந்ருத்ராந் ருத்ரமாஹ பிதாமஹஃ

அவர்கள் மூலம், நாற்பதினான்கு வகை உலகமும் நிரம்பியது; அந்த வகையான பல்வேறு ருத்ரர்களைக் கண்டு, பிதாமஹன் ருத்ரனை நோக்கி உரையாடினார்.

நமஸ்தே தேவதேவேஶ மாஸ்ராக்ஷீரீத்ரு'ஶீஃ ப்ரஜாஃ அந்யாஃ ஸ்ரு'ஜ த்வம் பத்ரம் தே ப்ரஜா ம்ரு'த்யுஸமந்விதாஃ

தேவர்களுக்கும் தேவாதிபதியுமானவரே, வணக்கம்! சிவந்த கண்களையுடையவரே, வேறு உயிர்களை நீ உருவாக்கு; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இவர்கள் மரணத்துடன் கூடியவர்கள்.