ஶிவபுராணம்

வீஜ்யமாநம் விஶோஷஜைஃ ஸ்த்ரீஜநைஸ்தீவ்ரபாவநைஃ ஶஸ்யமாநம் ஸதாவேதைரநுக்ரு'ஹ்ணம்தமீஶ்வரம்

அவரை, துளிர் விசிறியால் விசிறும் பக்தி மிக்க பெண்கள் சேவை செய்தனர்; வேதங்கள் எப்போதும் புகழ்ந்தன; ஈஸ்வரன் எல்லோருக்கும் அருள் புரிந்தார்.

த்ரு'ஷ்ட்வைவமீஶமமராஃ ஸம்தோஷஸலிலேக்ஷணாஃ தம்டவத்தூரதோ வத்ஸ நமஶ்சக்ருர்மஹாகணாஃ

அவ்வாறு ஈஸ்வரனைப் பார்த்த அமரர்கள், மகிழ்ச்சியின் கண்ணீருடன், விலகி நின்று முழங்குப்பணிந்து, பெரிய அணிகள் வணக்கம் செய்தனர்.

தாநவேக்ஷ்ய பதிர்தேவாந்ஸமீபே சாஹ்வயத்கணைஃ அத ஸம்ஹ்லாதயந்தேவாந்தேவோ தேவஶிகாமணிஃ அவோசதர்தகம்பீரம் வசநம் மதுமம்கலம்

அங்கே வந்த தேவர்களைப் பார்த்த இறைவன், தன் அணிவகுப்பினருடன் அருகே வர அழைத்தார்; பின்னர், தேவர்களை மகிழ்வித்து, தேவர்களில் தலைசிறந்தவர் அர்த்தமும் இனிய ஆசீர்வாதமும் நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசினார்.

வத்ஸகாஃ ஸ்வஸ்திவஃ கச்சித்வர்ததே மம ஶாஸநாத் ஜகச்ச தேவதாவம்ஶஃ ஸ்வஸ்வகர்மணி கிம் நவா

குழந்தைகளே, நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா? உலகமும், தேவகுலமும் என் கட்டளையைப் பின்பற்றுகிறதா? ஒவ்வொருவரும் தத்தம் கடமையில் ஈடுபட்டுள்ளார்களா, இல்லையா?

ப்ராகேவ விதிதம் யுத்தம் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்மயாஸுராஃ பவதாமபிதாபேந பௌநருக்த்யேந பாஷிதம்

பிரம்மா, விஷ்ணு இருவருக்கிடையிலான யுத்தம் எனக்குத் தெரிந்ததே, தேவர்களே; நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கவலையுடன் சொன்னதால் அது தெளிவாகியது.

இதி ஸஸ்மிதயா மாத்வ்யா குமாரபரிபாஷயா ஸமதோஷயதம்பாயாஃ ஸ பதிஸ்தத்ஸுரவ்ரஜம்

அப்பொழுது அந்த சிறுவனின் இனிய சொற்கள், சிரிப்புடன் கூடியவை, அன்னை பார்வதியை மகிழ்வித்தன. பின்னர் அவரது கணவர் தேவர்களின் சபைக்கு சென்றார்.

அத யுத்தாம்கணம் கம்தும் ஹரிதாத்ரோரதீஶ்வரஃ ஆஜ்ஞாபயத்கணேஶாநாம் ஶதம் தத்ரைவ ஸம்ஸதி

பின்பு, ஹரி மற்றும் பிரம்மாவின் தலைவன், போர்க்களத்திற்குச் செல்ல, அங்கேயே சபையில் நூறு கணேசர்களுக்கு கட்டளை இட்டார்.

ததோ வாத்யம் பஹுவிதம் ப்ரயாணாய பரேஶிதுஃ கணேஶ்வராஶ்ச ஸம்நத்தா நாநாவாஹநபூஷணாஃ

அதன்பின், பரமன் புறப்படுவதற்காக பலவகை இசைக்கருவிகள் ஒலித்தன; கணநாதர்கள் பல்வேறு வாகனங்களும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, ஆயத்தமாக நின்றனர்.

ப்ரணவாகாரமாத்யம்தம் பஞ்சமம்டலமம்டிதம் ஆருரோஹ ரதம் பத்ரமம்பிகாபதிரீஶ்வரஃ ஸஸூநுகணமிம்த்ராத்யாஃ ஸர்வேப்யநுயயுஃ ஸுராஃ

பத்ராம்பிகையின் கணவர் ஈச்வரன், ஓம் எனும் புனித எழுத்தின் வடிவில், ஐந்து வட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினார்; இந்திரன் உட்பட அனைத்து தேவர்களும் தங்கள் மக்களும் சேனைகளும் அவரை பின்தொடர்ந்தனர்.

ஸம்மாநிதஃ பஶுபதிஃ பரயா ச தேவ்யா ஸாகம் தயோஃ ஸமரபூமிமகாத்ஸஸைந்யஃ

பரம தேவியால் பெருமைப்படுத்தப்பட்ட பசுபதி, அவளுடன் சேர்ந்து தன் படையுடன் போர்க்களத்திற்குச் சென்றார்.

ஸமீக்ஷ்யம் து தயோர்யுத்தம் நிகூடோ ऽப்ரம் ஸமாஸ்திதஃ ஸமாப்தவாத்யநிர்கோஷஃ ஶாம்தோருகணநிஃஸ்வநஃ

அவர்களின் போரைக் கவனித்தவன், மேகங்களில் மறைந்தான்; இசைக்கருவிகளின் சத்தம் நின்றது, சேனைகளின் பெரும் ஓசை அமைதியாகியது.

அத ப்ரஹ்மாச்யுதௌ வீரௌ ஹம்துகாமௌ பரஸ்பரம் மாஹேஶ்வரேண சா ऽஸ்த்ரேண ததா பாஶுபதேந ச

பின்பு, பிரம்மாவும் அச்யுதனும் இருவரும் வீரராக, ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க விரும்பி, மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தையும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் பயன்படுத்தினர்.

அஸ்த்ரஜ்வாலைரதோ தக்தம் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்ஜகத்த்ரயம் ஈஶோபி தம் நிரீக்ஷ்யாத ஹ்யகாலப்ரலயம் ப்ரு'ஶம்

அந்த அஸ்திரங்களின் ஜ்வாலையால், பிரம்மா, விஷ்ணுவின் மூன்று உலகங்களும் எரிந்தன; அதை பார்த்த ஈசன், நேரமல்லாத ஒரு பேரழிவை உணர்ந்தார்.

மஹாநலஸ்தம்பவிபீஷணாக்ரு'திர்பபூவ தந்மத்யதலே ஸ நிஷ்கலஃ

அந்த இடைப்பட்ட நிலையில், பகுதி இல்லாத பெரும் நெருப்புக் கம்பம் போல், பயங்கரமான உருவமாக அவர் தோன்றினார்.

தே அஸ்த்ரே சாபி ஸஜ்வாலே லோகஸம்ஹரணக்ஷமே நிபதேதுஃ க்ஷணே நைவ ஹ்யாவிர்பூதே மஹாநலே

உலகங்களை அழிக்கக்கூடிய அந்த ஜ்வலிக்கும் அஸ்திரங்கள், அந்த பெரிய நெருப்பு தோன்றியதும், ஒரு கணத்தில் விழுந்து அழிந்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வா ததத்புதம் சித்ரமஸ்த்ரஶாம்திகரம் ஶுபம் கிமேததத்புதாகாரமித்யூசுஶ்ச பரஸ்பரம்

அந்த அதிசயமான, அழகான, அஸ்திரங்களை அமைதிப்படுத்தும் நிகழ்வை பார்த்து, 'இது என்ன வியப்பான உருவம்?' என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கேட்டனர்.

அதீம்த்ரியமிதம் ஸ்தம்பமக்நிரூபம் கிமுத்திதம் அஸ்யோர்த்வமபி சாதஶ்சாவயோர்லக்ஷ்யமேவ ஹி

'இந்த நெருப்புப் பம்பம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; இதன் மேல், கீழ் எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இது என்ன எழுந்திருக்கிறது?' என்றனர்.

இதி வ்யவஸிதௌ வீரௌ மிலிதௌ வீரமாநிநௌ தத்பரௌ தத்பரீக்ஷார்தம் ப்ரதஸ்தாதே ऽத ஸத்வரம்

இவ்வாறு தீர்மானித்த இரு வீரரும், தங்கள் வீரத்தில் பெருமை கொண்டவர்கள், அதை ஆராய விரைந்து ஒன்றாகச் சென்றனர்.

ஆவயோர்மிஶ்ரயோஸ்தத்ர கார்யமேகம் ந ஸம்பவேத் இத்யுக்த்வா ஸூகரதநுர்விஷ்ணுஸ்தஸ்யாதிமீயிவாந்

'நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஒரே காரியம் செய்ய முடியாது' என்று கூறி, விஷ்ணு பன்றி உருவம் எடுத்து அதன் அடியைத் தேடச் சென்றார்.

ததா ப்ரஹ்மாஹம் ஸதநுஸ்ததம்தம் வீக்ஷிதும் யயௌ பித்த்வா பாதாலநிலயம் கத்வா தூரதரம் ஹரிஃ

அதேபோல், பிரம்மா அன்னப்பறவை உருவம் எடுத்து அதன் உச்சியைப் பார்க்கச் சென்றார்; ஹரி பாதாள உலகத்தைத் துளைத்து, ஆழமாக கீழே சென்றார்.

நா ऽபி ஶ்யாத்தஸ்ய ஸம்ஸ்தாநம் ஸ்தம்பஸ்யாநலவர்சஸஃ ஶ்ராம்தஃ ஸ ஸூகரஹரீஃ ப்ராப பூர்வம் ரணாம்கணம்

அந்த நெருப்பு ஒளியுள்ள பம்பத்தின் முழு வடிவமும் எவராலும் காணப்படவில்லை; பன்றி உருவமான ஹரி, சோர்வுற்று முதலில் போர்க்களத்திற்கு திரும்பினார்.

அத கச்சம்ஸ்து வ்யோம்நா ச விதிஸ்தாத பிதா தவ ததர்ஶ கேதகீ புஷ்பம் கிம்சித்விச்யுதமத்புதம்

பின்னர், உன் தந்தை பிரம்மா ஆகாயத்தில் செல்லும்போது, சிறிது விழுந்து வியப்பூட்டும் ஒரு கேதகிப் பூவை பார்த்தார்.

அதிஸௌரப்யமம்லாநம் பஹுவர்ஷச்யுதம் ததா அந்வீக்ஷ்ய ச தயோஃ க்ரு'த்யம் பகவாந்பரமேஶ்வரஃ

அது மிகுந்த மணம் கமழும், பல வருடங்கள் விழுந்தும் வாடாதது; அதை பார்த்த பரமேஸ்வரன், அந்த இருவரும் என்ன செய்யப்போகிறார்கள் என்று சிந்தித்தார்.

பரிஹாஸம் து க்ரு'தவாந்கம்பநாச்சலிதம் ஶிரஃ தஸ்மாத்தாவநுக்ரு'ஹ்ணாதும் ச்யுதம் கேதகமுத்தமம்

அவர் சிரியை அசைத்தபோது, கேதகை மலர் கீழே விழுந்தது. அதை பிடிக்க அவர் கையைக் நீட்டினார்.

கிம் த்வம் பதஸி புஷ்பேஶ புஷ்பராட் கேந வா த்ரு'தம் ஆதிமஸ்யாப்ரமேயஸ்ய ஸ்தம்பமத்யாச்ச்யுதஶ்சிரம்

மலர்களின் அரசே, நீ ஏன் விழுகிறாய்? யாரால் நீ பிடிக்கப்பட்டாய்? அளவிட முடியாத அந்த ஆதியிலிருந்து நீ எப்போதோ விழுந்திருக்கிறாய்.

ந ஸம்பஶ்யாமி தஸ்மாத்த்வம் ஜஹ்யாஶாமம்ததர்ஶநே அஸ்யாம் தஸ்ய ச ஸேவார்தம் ஹம்ஸமூர்திரிஹாகதஃ

நான் உன்னை காணவில்லை; அதைக் காணும் ஆசையை விட்டுவிடு. அவரை சேவிக்கவே நான் அன்னப்பறவையாக இங்கு வந்துள்ளேன்.

இதஃ பரம் ஸகே மே ऽத்ய த்வயா கர்தவ்யமீப்ஸிதம் மயா ஸஹ த்வயா வாச்யமேதத்விஷ்ணோஶ்ச ஸந்நிதௌ

இனிமேல், என் தோழா, இன்று நீ விரும்பியதைச் செய்ய வேண்டும். இந்தச் செய்தியை, நானும் நீயும் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் சொல்ல வேண்டும்.

ஸ்தம்பாம்தோ வீக்ஷிதோ தாத்ரா தத்ர ஸாக்ஷ்யஹமச்யுத இத்யுக்த்வா கேதகம் தத்ர ப்ரணநாம புநஃ நஃ அஸத்யமபி ஶஸ்தம் ஸ்யாதாபதீத்யநுஶாஸநம்

அந்த ஸ்தம்பத்தின் முடிவைத் தாத்தா பார்த்தார்; அங்கே நான் சாட்சி என்று சொன்னார். பின்னர் அவர் அந்தக் கேதகையை வணங்கி, 'அபத்திலும் பொய் கூட நல்லது' என்ற போதனைப்படி நடந்தார்.

ஸமீக்ஷ்ய தத்ரா ऽச்யுதமாயதஶ்ரமம் ப்ரநஷ்டஹர்ஷம் து நநர்த ஹர்ஷாத் உவாச சைநம் பரமார்தமச்யுதம் ஷம்டாத்தவாதஃ ஸ விதிஸ்ததோ ऽச்யுதம்

அங்கே அசரிப்பால் சோர்ந்தும் மகிழ்ச்சி இழந்தும் இருந்த அச்யுதனை பார்த்து, பிரம்மா மகிழ்ச்சியில் ஆடினார்; பிறகு உண்மைதனை அவரிடம் கூறினார்.