ஶிவபுராணம்

பஞ்சதா ऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதஸ்த்வபிமாநிநஃ ஸர்வதஸ்தமஸாதீவ பீஜகும்பவதாவ்ரு'தஃ

அந்தப் படைப்பு ஐந்து வகையாக நிலைத்து, தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணி தியானித்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் இருளால் மூடப்பட்டு, விதை பானையில் இருப்பதைப் போல இருந்தது.

பஹிரந்தஶ்சாப்ரகாஶஃ ஸ்தப்தோ நிஃஸம்ஜ்ஞ ஏவ ச தஸ்மாத்தேஷாம் வ்ரு'தா புத்திர்முகாநி கரணாநி ச

உள்ளும் புறமும் ஒளியில்லாமல், அனைத்தும் அசையாமல் உணர்வில்லாமல் இருந்தன; அதனால் அவர்களின் புத்தியும் வாயும் உணர்வுகளும் மறைக்கப்பட்டன.

தஸ்மாத்தே ஸம்வ்ரு'தாத்மாநோ நகா முக்யாஃ ப்ரகீர்திதாஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ऽஸாதகம் ப்ரஹ்மா ப்ரதமம் ஸர்கமீத்ரு'ஶம்

அதனால், உள்ளம் மறைந்தவர்களே முக்கியமான மரங்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த முதல் படைப்பு பயனில்லாததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா...

அப்ரஸந்நமநா பூத்வா த்விதீயம் ஸோ ऽப்யமந்யத தஸ்யாபிதாயதஃ ஸர்கம் திர்யக்ஸ்ரோதோ ऽப்யவர்தத

மனதில் திருப்தி இல்லாமல், அவர் மறுபடியும் ஒரு இரண்டாவது படைப்பை எண்ணினார். அந்த எண்ணத்திலிருந்து, பக்கவாட்டாக ஓடும் படைப்பு தோன்றியது.

அந்தஃப்ரகாஶாஸ்திர்யம்ச ஆவ்ரு'தாஶ்ச பஹிஃ புநஃ பஶ்வாத்மாநஸ்ததோ ஜாதா உத்பதக்ராஹிணஶ்ச தே

அவர்களின் உள்ளம் பக்கவாட்டாக ஒளிரும், வெளியிலோ மறைந்திருக்கும்; இப்படியாக, மிருகப் பாவனை கொண்ட உயிர்கள் பிறந்தார்கள், அவர்கள் நேர்வழியிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.

தமப்யஸாதகம் ஜ்ஞாத்வா ஸர்கமந்யமமந்யத ததோர்த்வஸ்ரோதஸோ வ்ரு'த்தோ தேவஸர்கஸ்து ஸாத்த்விகஃ

அந்த படைப்பும் வெற்றியடையவில்லை என்று அறிந்து, அவர் இன்னொரு படைப்பை எண்ணினார்; அப்போது மேலே செல்லும் ஓட்டத்துடன், தூய்மையால் ஆன தெய்வீகப் படைப்பு நிகழ்ந்தது.

தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச நாவ்ரு'தாஃ ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்சஸ்வபாவாதேவ ஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அவர்கள் மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆனந்தத்தில் நிறைந்தவர்கள்; உள்ளும் வெளியும் மறைவு இல்லாதவர்கள், உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும் இயல்புடையவர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ததோ ऽபித்யாயதோவ்யக்தாதர்வாக்ஸ்ரோதஸ்து ஸாதகஃ மநுஷ்யநாமா ஸஞ்ஜாதஃ ஸர்கோ துஃகஸமுத்கடஃ

பின்னர், அவர் எண்ணியதில் இருந்து கீழே செல்லும் ஓட்டத்துடன், பயனளிக்கும் ஒரு படைப்பு தோன்றியது; இது மனிதப் படைப்பு என அழைக்கப்படுகிறது, இது கடும் துயரால் நிரம்பியது.

ப்ரகாஶாபஹிரந்தஸ்தே தமோத்ரிக்தா ரஜோ ऽதிகாஃ பஞ்சமோநுக்ரஹஃ ஸர்கஶ்சதுர்தா ஸம்வ்யவஸ்திதஃ

அவர்கள் உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும், ஆனால் இருள் அதிகம் மற்றும் காமம் மிகுந்தவர்கள்; ஐந்தாவது படைப்பு அருள் கொண்டது, இப்படியாக நான்கு வகை படைப்பும் நிலைபெற்றது.

விபர்யயேண ஶக்த்யா ச துஷ்ட்யாஸித்த்யா ததைவ ச தே ऽபரிக்ராஹிணஃ ஸர்வே ஸம்விபாகரதாஃ புநஃ

மாறுபட்ட முறையில், சக்தி, திருப்தி, மற்றும் வெற்றி மூலமாக, இவை அனைத்தும் பற்றின்மை கொண்டவை, மீண்டும் பகிர்வில் ஈடுபடுபவர்கள்.

காதநாஶ்சாப்யஶீலாஶ்ச பூதாத்யாஃ பரிகீர்திதாஃ ப்ரதமோ மஹதஃ ஸர்கோ ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

உணவு உண்ணும் பழக்கம் இல்லாத, பஞ்சபூதங்களிலிருந்து தொடங்கும் உயிர்கள் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்; முதல் படைப்பு மகத்துவம் கொண்ட பரமபிரம்மனிடமிருந்து தோன்றியது.

தந்மாத்ராணாம் த்விதீயஸ்து பூதஸர்கஃ ஸ உச்யதே வைகாரிகஸ்த்ரு'தீயஸ்து ஸர்க ஐந்த்ரியகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

சூக்ஷ்மமான தன்மாத்திரைகளிலிருந்து உருவாகும் பூதப் படைப்பு இரண்டாவது; இந்தப் படைப்பை பூதப் படைப்பு என்று கூறுவர். மூன்றாவது, இந்திரியங்களிலிருந்து தோன்றும் படைப்பு, இந்திரியப் படைப்பு என அறியப்படுகிறது.

இத்யேஷ ப்ரக்ரு'தேஃ ஸர்கஃ ஸம்ப்ரு'தோ ऽபுத்திபூர்வகஃ முக்யஸர்கஶ்சதுர்தஸ்து முக்யா வை ஸ்தாவராஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

இவ்வாறு, இயற்கையின் படைப்பு அறிவில்லாமல் நிறைவேறியது; நான்காவது முக்கியமான படைப்பு நிலையான உயிர்கள் என்று அறியப்படுகின்றன.

திர்யக்ஸ்ரோதஸ்து யஃ ப்ரோக்தஸ்திர்யக்யோநிஃ ஸ பஞ்சமஃ ததூர்த்வஸ்ரோதஸஃ ஷஷ்டோ தேவஸர்கஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

பக்கவாட்டாக ஓடும் படைப்பு ஐந்தாவது, அது மிருகங்களுக்கு உரியது; மேலே செல்லும் ஓட்டத்துடன் உள்ள படைப்பு ஆறாவது, அது தெய்வீகப் படைப்பு என அழைக்கப்படுகிறது.

ததோ ऽர்வாக் ஸ்ரோதஸாம் ஸர்கஃ ஸப்தமஃ ஸ து மாநுஷஃ அஷ்டமோ ऽநுக்ரஹஃ ஸர்கஃ கௌமாரோ நவமஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அதற்குப் பிறகு, கீழே செல்லும் ஓட்டத்துடன் மனிதப் படைப்பு ஏழாவது; எட்டாவது அருள் படைப்பு, ஒன்பதாவது குமாரப் படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ராக்ரு'தாஶ்ச த்ரயஃ பூர்வே ஸர்காஸ்தே ऽபுத்திபூர்வகாஃ புத்திபூர்வம் ப்ரவர்தந்தே முக்யாத்யாஃ பஞ்ச வைக்ரு'தாஃ

முதலாவது மூன்று படைப்புகள் இயற்கையாகவும், அறிவில்லாமல் தோன்றியவையாகும்; முக்கியமான படைப்பிலிருந்து தொடங்கும் ஐந்து அறிவுடன் நிகழும், அவை மாற்றப்பட்டவை என அழைக்கப்படுகின்றன.

அக்ரே ஸஸர்ஜ வை ப்ரஹ்மா மாநஸாநாத்மநஃ ஸமாந் ஸநந்தம் ஸநகஞ்சைவ வித்வாம்ஸஞ்ச ஸநாதநம்

முதலில், பிரம்மா தன் மனதில் இருந்து சமானமான சனந்தன், சனகன், மற்றும் ஞானி சனாதனனை உருவாக்கினார்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரஞ்ச பூர்வமேவ ப்ரஜாபதிஃ ஸர்வே தே யோகிநோ ஜ்ஞேயா வீதராகா விமத்ஸராஃ

பிரஜாபதி முன்பே ரிபு மற்றும் சனத்குமாரனையும் உருவாக்கினார்; இவர்கள் எல்லாரும் ஆசை, பொறாமை இல்லாத யோகிகள் என்று அறியப்பட வேண்டும்.

இஶ்வராஸக்தமநஸோ ந சக்ருஃ ஸ்ரு'ஷ்டயே மதிம் தேஷு ஸ்ரு'ஷ்ட்யநபேக்ஷேஷு கதேஷு ஸநகாதிஷு

இவர்கள் இறைவனை மட்டுமே நினைக்கும் மனதுடன், படைப்பை நோக்கி மனம் செலுத்தவில்லை; சனகன் முதலியோர் படைப்பில் விருப்பமின்றி விலகிச் சென்றார்கள்.

ஸ்ரஷ்டுகாமஃ புநர்ப்ரஹ்மா ததாப பரமம் தபஃ தஸ்யைவம் தப்யமாநஸ்ய ந கிம்சித்ஸமவர்தத

பிரம்மா மீண்டும் படைக்க விரும்பி, மிகுந்த தவம் செய்தார்; அவர் இப்படித் தவம் செய்தபோது எதுவும் தோன்றவில்லை.

ததோ தீர்கேண காலேந துஃகாத்க்ரோதோ வ்யஜாயத க்ரோதாவிஷ்டஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ

பெரிய காலம் கழிந்தபின், துயரால் கோபம் எழுந்தது; கோபம் பிடித்தபோது, அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன.

ததஸ்தேப்யோ ऽஶ்ருபிந்துப்யோ பூதாஃ ப்ரேதாஸ்ததாபவந் ஸர்வாம்ஸ்தாநஶ்ருஜாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஹ்மாத்மாநமநிம்தத

அப்போது அந்த கண்ணீர்த் துளிகளிலிருந்து ப்ரேதங்கள் என்ற உயிர்கள் தோன்றின. தன் கண்ணீரால் பிறந்த அந்த அனைத்து உயிர்களையும் பார்த்து, பிரம்மா தன்னையே வருந்தினார்.

தஸ்ய தீவ்ரா ऽபவந்மூர்சா க்ரோதாமர்ஷஸமுத்பவா மூர்சிதஸ்து ஜஹௌ ப்ராணாந்க்ரோதாவிஷ்டஃ ப்ரஜாபதிஃ

அந்த வருத்தத்தால், கோபமும் வெறுப்பும் கலந்து, பிரம்மாவுக்கு கடும் மயக்கம் ஏற்பட்டது. கோபத்தில் மூழ்கிய பிரஜாபதி, அந்த மயக்கத்தில் உயிரை இழந்தார்.

ததஃ ப்ராணேஶ்வரோ ருத்ரோ பகவாந்நீலலோஹிதஃ ப்ரஸாதமதுலம் கர்தும் ப்ராதுராஸீத்ப்ரபோர்முகாத்

அந்த நேரத்தில், உயிரின் அதிபதி, நீலமும் சிவப்பும் கலந்த வடிவுடைய பரமமான ருத்ரன், அளவில்லா அருள் செய்ய, பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து தோன்றினார்.

தஶதா சைகதா சக்ரே ஸ்வாத்மாநம் ப்ரபுரீஶ்வரஃ தே தேநோக்தா மஹாத்மாநோ தஶதா சைகதா க்ரு'தாஃ

அந்த இறையவன், தன்னையே பத்து வடிவிலும், ஒரே வடிவிலும் உருவாக்கினார். அவரால் அந்த மகான்மைகள் பத்து வடிவிலும், ஒரே வடிவிலும் ஆனார்கள்.

யூயம் ஸ்ரு'ஷ்டா மயா வத்ஸா லோகாநுக்ரஹகாரணாத் தஸ்மாத்ஸர்வஸ்ய லோகஸ்ய ஸ்தாபநாய ஹிதாய ச

"பிள்ளைகளே! உலகுக்கு நன்மை செய்ய நான் உங்களை உருவாக்கினேன். ஆகவே, எல்லா உயிர்களுக்கும் நிலை மற்றும் நன்மை ஏற்பட வேண்டும்."

ப்ரஜாஸந்தாநஹேதோஶ்ச ப்ரயதத்வமதந்த்ரிதாஃ ஏவமுக்தாஶ்ச ருருதுர்துத்ருவுஶ்ச ஸமந்ததஃ

"உயிர்கள் தொடர வேண்டும் என்பதற்காக, சோர்வின்றி முயற்சி செய்யுங்கள்," என்று சொன்னபோது, அவர்கள் அழுதும் ஓடினும் எல்லாதிசைகளிலும் பறந்தார்கள்.

ரோதநாத்த்ராவணாச்சைவ தே ருத்ரா நாமதஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ யே ருத்ராஸ்தே கலு ப்ராணா யே ப்ராணாஸ்தே மஹாத்மகாஃ

அவர்கள் அழுததும் ஓடியதும் காரணமாக, 'ருத்ரர்கள்' என்று பெயர் பெற்றார்கள். அந்த ருத்ரர்களே உயிர்கள், அந்த உயிர்களே உண்மையில் மகான்மைகள்.

ததோ ம்ரு'தஸ்ய தேவஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ க்ரு'ணீ ததௌ புநஃ ப்ராணாந்ப்ரஹ்மபுத்ரோ மஹேஶ்வரஃ

பிறகு, இறந்த பிரம்மாவுக்கு, பரமமான அந்த தேவனுக்கு, இரக்கம் கொண்ட மகேசுவரன், மீண்டும் உயிரை அளித்தார்.