ஶிவபுராணம்

ஆஸ்தாய விபுலம் ரூபம் வாராஹமமிதம் விதிஃ ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

அந்த அளவில்லாத பெரிய வாராக உருவத்தை எடுத்த விதி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்தில் புகுந்தான்.

ஸ ததா ஶுஶுபே ऽதீவ ஸூகரோ கிரிஸம்நிபஃ லிம்காக்ரு'தேர்மஹேஶஸ்ய பாதமூலம் கதோ யதா

அப்போது அந்த மலை போன்ற பன்றி மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தது; அது லிங்க வடிவில் மகேசனின் பாதத்தடம் சென்றது போல இருந்தது.

ததஸ்ஸ ஸலிலே மக்நாம் ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீம்தரஃ உத்த்ரு'த்யாலிம்க்ய தம்ஷ்ட்ராப்யாமுந்மமஜ்ஜ ரஸாதலாத்

பிறகு, அந்த பூமியைக் காப்பவன், நீரில் மூழ்கிய பூமியைத் தூக்கி, தன் தந்தங்களால் அணைத்து, பாதாளத்திலிருந்து மேலே எழுந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ முமுதுர்நந்ரு'துர்மூர்த்நி தஸ்ய புஷ்பைரவாகிரந்

அவரை பார்த்து முனிவர்களும் சித்தர்களும் மனித உலகில் வாழ்பவர்களும் மகிழ்ந்து, நடனமாடி, அவரது தலையில் மலர்களை பொழிந்தனர்.

வபுர்மஹாவராஹஸ்ய ஶுஶுபே புஷ்பஸம்வ்ரு'தம் பதத்பிரிவ கத்யோதைஃ ப்ராஶுரம்ஜநபர்வதஃ

பெரிய வாராகனின் உடல் மலர்களால் மூடப்பட்டு, விழும் நிழல் பூச்சிகள் ஒளிரும் கரிய மலை போல் பிரகாசித்தது.

ததஃ ஸம்ஸ்தாநமாநீய வராஹோ மஹதீம் மஹீம் ஸ்வமேவ ரூபமாஸ்தாய ஸ்தாபயாமாஸ வை விபுஃ

பிறகு, பெரிய பூமியை அதன் இடத்தில் வைத்து, அந்த வலிமையான வாராகன் தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவளை உறுதியாக நிறுவினான்.

ப்ரு'திவீம் ச ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸ்தாபயந்கிரீந் பூராத்யாம்ஶ்சதுரோ லோகாந் கல்பயாமாஸ பூர்வவத்

பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, அதன் மீது மலைகளை வைத்து, புவி முதலான நான்கு உலகங்களையும் முன்புபோல் படைத்தான்.

இதி ஸஹ மஹதீம் மஹீம் மஹீத்ரைஃ ப்ரலயமஹாஜலதேரதஃஸ்தமத்யாத் உபரி ச விநிவேஶ்ய விஶ்வகர்மா சரமசரம் ச ஜகத்ஸஸர்ஜ பூயஃ

இவ்வாறு, பெரிய பூமியையும் பெரிய மலைகளையும் கீழும் நடுவும் மேலுமாக அமைத்து, விஸ்வகர்மா மீண்டும் நிலையும் அசையும் உயிர்களைக் கொண்ட உலகத்தை உருவாக்கினார்.

ஸர்கம் சிம்தயதஸ்தஸ்ய ததா வை புத்திபூர்வகம் ப்ரத்யாநகாலே மோஹஸ்து ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ

அவர் படைப்பை சிந்தித்து, மனதில் திட்டமிட்டு தியானித்தபோது, அந்த நேரத்தில் இருளால் ஆன மயக்கம் தோன்றியது.

தமோமோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரஶ்சாந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ அவித்யா பஞ்சமீ சைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ

அந்த இருள், மயக்கம், பெரிய மயக்கம், தாமிஸ்ரம், அந்தம் என்று அழைக்கப்படும் இருள், ஐந்தாவது அறியாமை—இவை எல்லாம் அந்த மகானிடமிருந்து தோன்றின.

பஞ்சதா ऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதஸ்த்வபிமாநிநஃ ஸர்வதஸ்தமஸாதீவ பீஜகும்பவதாவ்ரு'தஃ

அந்தப் படைப்பு ஐந்து வகையாக நிலைத்து, தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணி தியானித்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் இருளால் மூடப்பட்டு, விதை பானையில் இருப்பதைப் போல இருந்தது.

பஹிரந்தஶ்சாப்ரகாஶஃ ஸ்தப்தோ நிஃஸம்ஜ்ஞ ஏவ ச தஸ்மாத்தேஷாம் வ்ரு'தா புத்திர்முகாநி கரணாநி ச

உள்ளும் புறமும் ஒளியில்லாமல், அனைத்தும் அசையாமல் உணர்வில்லாமல் இருந்தன; அதனால் அவர்களின் புத்தியும் வாயும் உணர்வுகளும் மறைக்கப்பட்டன.

தஸ்மாத்தே ஸம்வ்ரு'தாத்மாநோ நகா முக்யாஃ ப்ரகீர்திதாஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ऽஸாதகம் ப்ரஹ்மா ப்ரதமம் ஸர்கமீத்ரு'ஶம்

அதனால், உள்ளம் மறைந்தவர்களே முக்கியமான மரங்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த முதல் படைப்பு பயனில்லாததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா...

அப்ரஸந்நமநா பூத்வா த்விதீயம் ஸோ ऽப்யமந்யத தஸ்யாபிதாயதஃ ஸர்கம் திர்யக்ஸ்ரோதோ ऽப்யவர்தத

மனதில் திருப்தி இல்லாமல், அவர் மறுபடியும் ஒரு இரண்டாவது படைப்பை எண்ணினார். அந்த எண்ணத்திலிருந்து, பக்கவாட்டாக ஓடும் படைப்பு தோன்றியது.

அந்தஃப்ரகாஶாஸ்திர்யம்ச ஆவ்ரு'தாஶ்ச பஹிஃ புநஃ பஶ்வாத்மாநஸ்ததோ ஜாதா உத்பதக்ராஹிணஶ்ச தே

அவர்களின் உள்ளம் பக்கவாட்டாக ஒளிரும், வெளியிலோ மறைந்திருக்கும்; இப்படியாக, மிருகப் பாவனை கொண்ட உயிர்கள் பிறந்தார்கள், அவர்கள் நேர்வழியிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.

தமப்யஸாதகம் ஜ்ஞாத்வா ஸர்கமந்யமமந்யத ததோர்த்வஸ்ரோதஸோ வ்ரு'த்தோ தேவஸர்கஸ்து ஸாத்த்விகஃ

அந்த படைப்பும் வெற்றியடையவில்லை என்று அறிந்து, அவர் இன்னொரு படைப்பை எண்ணினார்; அப்போது மேலே செல்லும் ஓட்டத்துடன், தூய்மையால் ஆன தெய்வீகப் படைப்பு நிகழ்ந்தது.

தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச நாவ்ரு'தாஃ ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்சஸ்வபாவாதேவ ஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அவர்கள் மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆனந்தத்தில் நிறைந்தவர்கள்; உள்ளும் வெளியும் மறைவு இல்லாதவர்கள், உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும் இயல்புடையவர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ததோ ऽபித்யாயதோவ்யக்தாதர்வாக்ஸ்ரோதஸ்து ஸாதகஃ மநுஷ்யநாமா ஸஞ்ஜாதஃ ஸர்கோ துஃகஸமுத்கடஃ

பின்னர், அவர் எண்ணியதில் இருந்து கீழே செல்லும் ஓட்டத்துடன், பயனளிக்கும் ஒரு படைப்பு தோன்றியது; இது மனிதப் படைப்பு என அழைக்கப்படுகிறது, இது கடும் துயரால் நிரம்பியது.

ப்ரகாஶாபஹிரந்தஸ்தே தமோத்ரிக்தா ரஜோ ऽதிகாஃ பஞ்சமோநுக்ரஹஃ ஸர்கஶ்சதுர்தா ஸம்வ்யவஸ்திதஃ

அவர்கள் உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும், ஆனால் இருள் அதிகம் மற்றும் காமம் மிகுந்தவர்கள்; ஐந்தாவது படைப்பு அருள் கொண்டது, இப்படியாக நான்கு வகை படைப்பும் நிலைபெற்றது.

விபர்யயேண ஶக்த்யா ச துஷ்ட்யாஸித்த்யா ததைவ ச தே ऽபரிக்ராஹிணஃ ஸர்வே ஸம்விபாகரதாஃ புநஃ

மாறுபட்ட முறையில், சக்தி, திருப்தி, மற்றும் வெற்றி மூலமாக, இவை அனைத்தும் பற்றின்மை கொண்டவை, மீண்டும் பகிர்வில் ஈடுபடுபவர்கள்.

காதநாஶ்சாப்யஶீலாஶ்ச பூதாத்யாஃ பரிகீர்திதாஃ ப்ரதமோ மஹதஃ ஸர்கோ ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

உணவு உண்ணும் பழக்கம் இல்லாத, பஞ்சபூதங்களிலிருந்து தொடங்கும் உயிர்கள் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்; முதல் படைப்பு மகத்துவம் கொண்ட பரமபிரம்மனிடமிருந்து தோன்றியது.

தந்மாத்ராணாம் த்விதீயஸ்து பூதஸர்கஃ ஸ உச்யதே வைகாரிகஸ்த்ரு'தீயஸ்து ஸர்க ஐந்த்ரியகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

சூக்ஷ்மமான தன்மாத்திரைகளிலிருந்து உருவாகும் பூதப் படைப்பு இரண்டாவது; இந்தப் படைப்பை பூதப் படைப்பு என்று கூறுவர். மூன்றாவது, இந்திரியங்களிலிருந்து தோன்றும் படைப்பு, இந்திரியப் படைப்பு என அறியப்படுகிறது.

இத்யேஷ ப்ரக்ரு'தேஃ ஸர்கஃ ஸம்ப்ரு'தோ ऽபுத்திபூர்வகஃ முக்யஸர்கஶ்சதுர்தஸ்து முக்யா வை ஸ்தாவராஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

இவ்வாறு, இயற்கையின் படைப்பு அறிவில்லாமல் நிறைவேறியது; நான்காவது முக்கியமான படைப்பு நிலையான உயிர்கள் என்று அறியப்படுகின்றன.

திர்யக்ஸ்ரோதஸ்து யஃ ப்ரோக்தஸ்திர்யக்யோநிஃ ஸ பஞ்சமஃ ததூர்த்வஸ்ரோதஸஃ ஷஷ்டோ தேவஸர்கஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

பக்கவாட்டாக ஓடும் படைப்பு ஐந்தாவது, அது மிருகங்களுக்கு உரியது; மேலே செல்லும் ஓட்டத்துடன் உள்ள படைப்பு ஆறாவது, அது தெய்வீகப் படைப்பு என அழைக்கப்படுகிறது.

ததோ ऽர்வாக் ஸ்ரோதஸாம் ஸர்கஃ ஸப்தமஃ ஸ து மாநுஷஃ அஷ்டமோ ऽநுக்ரஹஃ ஸர்கஃ கௌமாரோ நவமஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அதற்குப் பிறகு, கீழே செல்லும் ஓட்டத்துடன் மனிதப் படைப்பு ஏழாவது; எட்டாவது அருள் படைப்பு, ஒன்பதாவது குமாரப் படைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ராக்ரு'தாஶ்ச த்ரயஃ பூர்வே ஸர்காஸ்தே ऽபுத்திபூர்வகாஃ புத்திபூர்வம் ப்ரவர்தந்தே முக்யாத்யாஃ பஞ்ச வைக்ரு'தாஃ

முதலாவது மூன்று படைப்புகள் இயற்கையாகவும், அறிவில்லாமல் தோன்றியவையாகும்; முக்கியமான படைப்பிலிருந்து தொடங்கும் ஐந்து அறிவுடன் நிகழும், அவை மாற்றப்பட்டவை என அழைக்கப்படுகின்றன.

அக்ரே ஸஸர்ஜ வை ப்ரஹ்மா மாநஸாநாத்மநஃ ஸமாந் ஸநந்தம் ஸநகஞ்சைவ வித்வாம்ஸஞ்ச ஸநாதநம்

முதலில், பிரம்மா தன் மனதில் இருந்து சமானமான சனந்தன், சனகன், மற்றும் ஞானி சனாதனனை உருவாக்கினார்.

ரு'பும் ஸநத்குமாரஞ்ச பூர்வமேவ ப்ரஜாபதிஃ ஸர்வே தே யோகிநோ ஜ்ஞேயா வீதராகா விமத்ஸராஃ

பிரஜாபதி முன்பே ரிபு மற்றும் சனத்குமாரனையும் உருவாக்கினார்; இவர்கள் எல்லாரும் ஆசை, பொறாமை இல்லாத யோகிகள் என்று அறியப்பட வேண்டும்.

இஶ்வராஸக்தமநஸோ ந சக்ருஃ ஸ்ரு'ஷ்டயே மதிம் தேஷு ஸ்ரு'ஷ்ட்யநபேக்ஷேஷு கதேஷு ஸநகாதிஷு

இவர்கள் இறைவனை மட்டுமே நினைக்கும் மனதுடன், படைப்பை நோக்கி மனம் செலுத்தவில்லை; சனகன் முதலியோர் படைப்பில் விருப்பமின்றி விலகிச் சென்றார்கள்.