ஶிவபுராணம்

நாபஶ்யத்ஸ ததா கிம்சித்ஸ்வாத்மநோ வ்யதிரேகி யத் ஸவிஸ்மய இவாஸீநஃ பராம் சிம்தாமுபாகமத்

அந்த நேரத்தில், தன்னைத் தவிர வேறு எதையும் அவர் காணவில்லை; அதிசயத்துடன் அமர்ந்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

க்வ ஸா பகவதீ யா து மநோஜ்ஞா மஹதீ மஹீ நாநாவிதமஹாஶைலநதீநகரகாநநா

அந்த புண்ணியமான, அழகான, பெரிய பூமி எங்கே? பல பெரிய மலைகள், நதிகள், நகரங்கள், காடுகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமி எங்கே?

ஏவம் ஸம்சிம்தயந்ப்ரஹ்மா புபுதே நைவ பூஸ்திதிம் ததா ஸஸ்மார பிதரம் பகவம்தம் த்ரிலோசநம்

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, பிரம்மா பூமியின் நிலையை அறிய முடியவில்லை; அப்போது அவர் தன் தந்தையான திரிலோசன பகவானை நினைத்தார்.

ஸ்மரணாத்தேவதேவஸ்ய பவஸ்யாமிததேஜஸஃ ஜ்ஞாதவாந்ஸலிலே மக்நாம் தரணீம் தரணீபதிஃ

அனைத்து தேவாதிகளின் தேவனாகும், அளவிட முடியாத தேஜஸ் கொண்ட பவனை நினைத்தவுடன், பூமி நீரில் மூழ்கியிருப்பதை பூமியின் அதிபதி அறிந்தார்.

ததோ பூமேஸ்ஸமுத்தாரம் கர்துகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ ஜலக்ரீடோசிதம் திவ்யம் வாராஹம் ரூபமஸ்மரத்

பிறகு, பூமியை மீட்டெடுக்க விரும்பிய பிரஜாபதி, நீரில் விளையாட ஏற்ற தெய்வீகமான வராக உருவை நினைத்தார்.

மஹாபர்வதவர்ஷ்மாணம் மஹாஜலதநிஃஸ்வநம் நீலமேகப்ரதீகாஶம் தீப்தஶப்தம் பயாநகம்

பெரிய மலை போல் உருவம், பெரும் மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஓசை, கரிய மேகத்தைப் போல தோற்றம், தீப்பொலிவும் பயங்கரமான சப்தமும் உடையதாக இருந்தது.

பீநவ்ரு'த்தகநஸ்கம்தபீநோந்நதகடீதடம் ஹ்ரஸ்வவ்ரு'த்தோருஜம்காக்ரம் ஸுதீக்ஷ்ணபுரமண்டலம்

தடிமானும் வட்டமானும் பலமான தோள்கள், உயர்ந்த அகன்ற இடுப்பு, குறுகிய வட்டமான தொடைகள், கூர்மையான வட்டமான தந்தம் கொண்டதாக இருந்தது.

பத்மராகமணிப்ரக்யம் வ்ரு'த்தபீஷணலோசநம் வ்ரு'த்ததீர்கமஹாகாத்ரம் ஸ்தப்தகர்ணஸ்தலோஜ்ஜ்வலம்

பதுமராகக் கல் போல ஒளிரும், வட்டமான பயங்கரமான கண்கள், நீளமான பெரிய உடல், உறைந்த காது பகுதிகள் பிரகாசமாக இருந்தன.

உதீர்ணோச்ச்வாஸநிஶ்வாஸகூர்ணிதப்ரலயார்ணவம் விஸ்புரத்ஸுஸடாச்சந்நகபோலஸ்கம்தபம்துரம்

உயிர் இழுக்கும் மூச்சும் பெருகி, அழிவின் கடலைக் கலக்கி, கூந்தல் நிறைந்த கன்னமும் தோளும் நடுங்க, அவை எல்லாம் பிணைந்திருந்தன.

மணிபிர்பூஷணைஶ்சித்ரைர்மஹாரத்நைஃபரிஷ்க்ரு'தம் விராஜமாநம் வித்யுத்பிர்மேகஸம்கமிவோந்நதம்

மணிகளும் அழகான ஆபரணங்களும் பெரிய ரத்தினங்களும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மின்னல் ஒளியில் பிரகாசிக்கும் மேகக் கூட்டம் போல் ஒளிர்ந்தது.

ஆஸ்தாய விபுலம் ரூபம் வாராஹமமிதம் விதிஃ ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

அந்த அளவில்லாத பெரிய வாராக உருவத்தை எடுத்த விதி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்தில் புகுந்தான்.

ஸ ததா ஶுஶுபே ऽதீவ ஸூகரோ கிரிஸம்நிபஃ லிம்காக்ரு'தேர்மஹேஶஸ்ய பாதமூலம் கதோ யதா

அப்போது அந்த மலை போன்ற பன்றி மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தது; அது லிங்க வடிவில் மகேசனின் பாதத்தடம் சென்றது போல இருந்தது.

ததஸ்ஸ ஸலிலே மக்நாம் ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீம்தரஃ உத்த்ரு'த்யாலிம்க்ய தம்ஷ்ட்ராப்யாமுந்மமஜ்ஜ ரஸாதலாத்

பிறகு, அந்த பூமியைக் காப்பவன், நீரில் மூழ்கிய பூமியைத் தூக்கி, தன் தந்தங்களால் அணைத்து, பாதாளத்திலிருந்து மேலே எழுந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ முமுதுர்நந்ரு'துர்மூர்த்நி தஸ்ய புஷ்பைரவாகிரந்

அவரை பார்த்து முனிவர்களும் சித்தர்களும் மனித உலகில் வாழ்பவர்களும் மகிழ்ந்து, நடனமாடி, அவரது தலையில் மலர்களை பொழிந்தனர்.

வபுர்மஹாவராஹஸ்ய ஶுஶுபே புஷ்பஸம்வ்ரு'தம் பதத்பிரிவ கத்யோதைஃ ப்ராஶுரம்ஜநபர்வதஃ

பெரிய வாராகனின் உடல் மலர்களால் மூடப்பட்டு, விழும் நிழல் பூச்சிகள் ஒளிரும் கரிய மலை போல் பிரகாசித்தது.

ததஃ ஸம்ஸ்தாநமாநீய வராஹோ மஹதீம் மஹீம் ஸ்வமேவ ரூபமாஸ்தாய ஸ்தாபயாமாஸ வை விபுஃ

பிறகு, பெரிய பூமியை அதன் இடத்தில் வைத்து, அந்த வலிமையான வாராகன் தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவளை உறுதியாக நிறுவினான்.

ப்ரு'திவீம் ச ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸ்தாபயந்கிரீந் பூராத்யாம்ஶ்சதுரோ லோகாந் கல்பயாமாஸ பூர்வவத்

பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, அதன் மீது மலைகளை வைத்து, புவி முதலான நான்கு உலகங்களையும் முன்புபோல் படைத்தான்.

இதி ஸஹ மஹதீம் மஹீம் மஹீத்ரைஃ ப்ரலயமஹாஜலதேரதஃஸ்தமத்யாத் உபரி ச விநிவேஶ்ய விஶ்வகர்மா சரமசரம் ச ஜகத்ஸஸர்ஜ பூயஃ

இவ்வாறு, பெரிய பூமியையும் பெரிய மலைகளையும் கீழும் நடுவும் மேலுமாக அமைத்து, விஸ்வகர்மா மீண்டும் நிலையும் அசையும் உயிர்களைக் கொண்ட உலகத்தை உருவாக்கினார்.

ஸர்கம் சிம்தயதஸ்தஸ்ய ததா வை புத்திபூர்வகம் ப்ரத்யாநகாலே மோஹஸ்து ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ

அவர் படைப்பை சிந்தித்து, மனதில் திட்டமிட்டு தியானித்தபோது, அந்த நேரத்தில் இருளால் ஆன மயக்கம் தோன்றியது.

தமோமோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரஶ்சாந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ அவித்யா பஞ்சமீ சைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ

அந்த இருள், மயக்கம், பெரிய மயக்கம், தாமிஸ்ரம், அந்தம் என்று அழைக்கப்படும் இருள், ஐந்தாவது அறியாமை—இவை எல்லாம் அந்த மகானிடமிருந்து தோன்றின.

பஞ்சதா ऽவஸ்திதஃ ஸர்கோ த்யாயதஸ்த்வபிமாநிநஃ ஸர்வதஸ்தமஸாதீவ பீஜகும்பவதாவ்ரு'தஃ

அந்தப் படைப்பு ஐந்து வகையாக நிலைத்து, தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணி தியானித்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் இருளால் மூடப்பட்டு, விதை பானையில் இருப்பதைப் போல இருந்தது.

பஹிரந்தஶ்சாப்ரகாஶஃ ஸ்தப்தோ நிஃஸம்ஜ்ஞ ஏவ ச தஸ்மாத்தேஷாம் வ்ரு'தா புத்திர்முகாநி கரணாநி ச

உள்ளும் புறமும் ஒளியில்லாமல், அனைத்தும் அசையாமல் உணர்வில்லாமல் இருந்தன; அதனால் அவர்களின் புத்தியும் வாயும் உணர்வுகளும் மறைக்கப்பட்டன.

தஸ்மாத்தே ஸம்வ்ரு'தாத்மாநோ நகா முக்யாஃ ப்ரகீர்திதாஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ऽஸாதகம் ப்ரஹ்மா ப்ரதமம் ஸர்கமீத்ரு'ஶம்

அதனால், உள்ளம் மறைந்தவர்களே முக்கியமான மரங்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த முதல் படைப்பு பயனில்லாததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா...

அப்ரஸந்நமநா பூத்வா த்விதீயம் ஸோ ऽப்யமந்யத தஸ்யாபிதாயதஃ ஸர்கம் திர்யக்ஸ்ரோதோ ऽப்யவர்தத

மனதில் திருப்தி இல்லாமல், அவர் மறுபடியும் ஒரு இரண்டாவது படைப்பை எண்ணினார். அந்த எண்ணத்திலிருந்து, பக்கவாட்டாக ஓடும் படைப்பு தோன்றியது.

அந்தஃப்ரகாஶாஸ்திர்யம்ச ஆவ்ரு'தாஶ்ச பஹிஃ புநஃ பஶ்வாத்மாநஸ்ததோ ஜாதா உத்பதக்ராஹிணஶ்ச தே

அவர்களின் உள்ளம் பக்கவாட்டாக ஒளிரும், வெளியிலோ மறைந்திருக்கும்; இப்படியாக, மிருகப் பாவனை கொண்ட உயிர்கள் பிறந்தார்கள், அவர்கள் நேர்வழியிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்.

தமப்யஸாதகம் ஜ்ஞாத்வா ஸர்கமந்யமமந்யத ததோர்த்வஸ்ரோதஸோ வ்ரு'த்தோ தேவஸர்கஸ்து ஸாத்த்விகஃ

அந்த படைப்பும் வெற்றியடையவில்லை என்று அறிந்து, அவர் இன்னொரு படைப்பை எண்ணினார்; அப்போது மேலே செல்லும் ஓட்டத்துடன், தூய்மையால் ஆன தெய்வீகப் படைப்பு நிகழ்ந்தது.

தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச நாவ்ரு'தாஃ ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்சஸ்வபாவாதேவ ஸம்ஜ்ஞிதாஃ

அவர்கள் மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆனந்தத்தில் நிறைந்தவர்கள்; உள்ளும் வெளியும் மறைவு இல்லாதவர்கள், உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும் இயல்புடையவர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ததோ ऽபித்யாயதோவ்யக்தாதர்வாக்ஸ்ரோதஸ்து ஸாதகஃ மநுஷ்யநாமா ஸஞ்ஜாதஃ ஸர்கோ துஃகஸமுத்கடஃ

பின்னர், அவர் எண்ணியதில் இருந்து கீழே செல்லும் ஓட்டத்துடன், பயனளிக்கும் ஒரு படைப்பு தோன்றியது; இது மனிதப் படைப்பு என அழைக்கப்படுகிறது, இது கடும் துயரால் நிரம்பியது.

ப்ரகாஶாபஹிரந்தஸ்தே தமோத்ரிக்தா ரஜோ ऽதிகாஃ பஞ்சமோநுக்ரஹஃ ஸர்கஶ்சதுர்தா ஸம்வ்யவஸ்திதஃ

அவர்கள் உள்ளும் வெளியும் ஒளிரும், ஆனால் இருள் அதிகம் மற்றும் காமம் மிகுந்தவர்கள்; ஐந்தாவது படைப்பு அருள் கொண்டது, இப்படியாக நான்கு வகை படைப்பும் நிலைபெற்றது.