ஶிவபுராணம்

மந்வம்தரேஷு ஸர்வேஷு ஸர்கஸம்ஹாரவ்ரு'த்தயஃ ப்ராயஃ ஸமாபவம்தீதி தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா

ஒவ்வொரு மனுவின் காலத்திலும் படைப்பு மற்றும் அழிவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் நடைபெறுகின்றன; இதை அறிந்தவர் இப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

பூர்வகல்பே பராவ்ரு'த்தே ப்ரவ்ரு'த்தே காலமாருதே ஸமுந்மூலிதமூலேஷு வ்ரு'க்ஷேஷு ச வநேஷு ச

முந்தைய கல்பம் முடிந்து காலம் எனும் புயல் எழுந்தபோது, காடுகளில் மரங்களின் வேர் எல்லாம் பிடுங்கப்பட்டன.

ஜகம்தி த்ரு'ணவக்த்ரீணி தேவே தஹதி பாவகே வ்ரு'ஷ்ட்யா புவி நிஷிக்தாயாம் விவேலேஷ்வர்ணவேஷு ச

உலகங்கள் புல் போல பலவீனமாக இருந்தன; அவை தெய்வீக அக்கினியால் எரியப்பட்டன. பிறகு மழை பூமியில் பொழிந்தபோது, கடல்கள் எல்லாம் நிரம்பின.

திக்ஷு ஸர்வாஸு மக்நாஸு வாரிபூரே மஹீயஸி ததத்பிஶ்சடுலாக்ஷேபைஸ்தரம்கபுஜமண்டலைஃ

எல்லா திசைகளும் பெரிய வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது, அலைகளும் சுற்றும் நீரின் கரங்களும் அனைத்தையும் மூடியன.

ப்ராரப்தசண்டந்ரு'த்யேஷு ததஃ ப்ரலயவாரிஷு ப்ரஹ்மா நாராயணோ பூத்வா ஸுஷ்வாப ஸலிலே ஸுகம்

அந்த வெள்ளம் கொந்தளித்து ஆடும்போது, பிரம்மா நாராயணனாகி, அந்த நீரில் அமைதியாகத் தூங்கினார்.

இமம் சோதாஹரந்மம்த்ரம் ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி தம் ஶ்ரு'ணுத்வம் முநிஶ்ரேஷ்டாஸ்ததர்தம் சாக்ஷராஶ்ரயம்

அப்போது நாராயணனைப் பற்றிய இந்த மந்திரமான பாடல் கூறப்பட்டது; முனிவர்களே, அதில் உள்ள ஒவ்வொரு எழுத்திலும் அர்த்தம் இருப்பதை நீங்கள் கேளுங்கள்.

ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவஃ அயநம் தஸ்ய தா யஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீரே 'நர' என்று அழைக்கப்படுகிறது; நீரே நரனின் பிள்ளைகள். அந்த நீர் அவன் தங்கும் இடம் என்பதால், அவனை 'நாராயணன்' என்று அழைக்கின்றனர்.

ஶிவயோகமயீம் நித்ராம் குர்வந்தம் த்ரிதஶேஶ்வரம் பத்தாம்ஜலி புடாஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ

மக்கள் உலகில் வாழும் சித்தர்கள், கைகளை கூப்பி, தேவாதிகளின் தலைவனை சிவயோக நித்திரையில் இருப்பதை வணங்கி பார்த்தனர்.

ஸ்தோத்ரைஃ ப்ரபோதயாமாஸுஃ ப்ரபாதஸமயே ஸுராஃ யதா ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிஸமயே ஈஶ்வரம் ஶ்ருதயஃ புரா

அதிகாலை நேரத்தில், தேவதைகள் அவரை ஸ்தோத்திரங்களால் விழிப்பித்தனர்; பழைய காலத்தில் படைப்பு முதலிய சமயங்களில் வேதங்கள் ஈசுவரனை விழிப்பித்தது போல.

ததஃ ப்ரபுத்த உத்தாய ஶயநாத்தோயமத்யகாத் உதைக்ஷத திஶஃ ஸர்வா யோகநித்ராலஸேக்ஷணஃ

பிறகு அவர் விழித்து, துயிலிடத்திலிருந்து எழுந்து, நீரிலிருந்து வெளியில் வந்து, யோக நித்திரையின் கனிந்த கண்களால் எல்லா திசைகளையும் பார்த்தார்.

நாபஶ்யத்ஸ ததா கிம்சித்ஸ்வாத்மநோ வ்யதிரேகி யத் ஸவிஸ்மய இவாஸீநஃ பராம் சிம்தாமுபாகமத்

அந்த நேரத்தில், தன்னைத் தவிர வேறு எதையும் அவர் காணவில்லை; அதிசயத்துடன் அமர்ந்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

க்வ ஸா பகவதீ யா து மநோஜ்ஞா மஹதீ மஹீ நாநாவிதமஹாஶைலநதீநகரகாநநா

அந்த புண்ணியமான, அழகான, பெரிய பூமி எங்கே? பல பெரிய மலைகள், நதிகள், நகரங்கள், காடுகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமி எங்கே?

ஏவம் ஸம்சிம்தயந்ப்ரஹ்மா புபுதே நைவ பூஸ்திதிம் ததா ஸஸ்மார பிதரம் பகவம்தம் த்ரிலோசநம்

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, பிரம்மா பூமியின் நிலையை அறிய முடியவில்லை; அப்போது அவர் தன் தந்தையான திரிலோசன பகவானை நினைத்தார்.

ஸ்மரணாத்தேவதேவஸ்ய பவஸ்யாமிததேஜஸஃ ஜ்ஞாதவாந்ஸலிலே மக்நாம் தரணீம் தரணீபதிஃ

அனைத்து தேவாதிகளின் தேவனாகும், அளவிட முடியாத தேஜஸ் கொண்ட பவனை நினைத்தவுடன், பூமி நீரில் மூழ்கியிருப்பதை பூமியின் அதிபதி அறிந்தார்.

ததோ பூமேஸ்ஸமுத்தாரம் கர்துகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ ஜலக்ரீடோசிதம் திவ்யம் வாராஹம் ரூபமஸ்மரத்

பிறகு, பூமியை மீட்டெடுக்க விரும்பிய பிரஜாபதி, நீரில் விளையாட ஏற்ற தெய்வீகமான வராக உருவை நினைத்தார்.

மஹாபர்வதவர்ஷ்மாணம் மஹாஜலதநிஃஸ்வநம் நீலமேகப்ரதீகாஶம் தீப்தஶப்தம் பயாநகம்

பெரிய மலை போல் உருவம், பெரும் மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஓசை, கரிய மேகத்தைப் போல தோற்றம், தீப்பொலிவும் பயங்கரமான சப்தமும் உடையதாக இருந்தது.

பீநவ்ரு'த்தகநஸ்கம்தபீநோந்நதகடீதடம் ஹ்ரஸ்வவ்ரு'த்தோருஜம்காக்ரம் ஸுதீக்ஷ்ணபுரமண்டலம்

தடிமானும் வட்டமானும் பலமான தோள்கள், உயர்ந்த அகன்ற இடுப்பு, குறுகிய வட்டமான தொடைகள், கூர்மையான வட்டமான தந்தம் கொண்டதாக இருந்தது.

பத்மராகமணிப்ரக்யம் வ்ரு'த்தபீஷணலோசநம் வ்ரு'த்ததீர்கமஹாகாத்ரம் ஸ்தப்தகர்ணஸ்தலோஜ்ஜ்வலம்

பதுமராகக் கல் போல ஒளிரும், வட்டமான பயங்கரமான கண்கள், நீளமான பெரிய உடல், உறைந்த காது பகுதிகள் பிரகாசமாக இருந்தன.

உதீர்ணோச்ச்வாஸநிஶ்வாஸகூர்ணிதப்ரலயார்ணவம் விஸ்புரத்ஸுஸடாச்சந்நகபோலஸ்கம்தபம்துரம்

உயிர் இழுக்கும் மூச்சும் பெருகி, அழிவின் கடலைக் கலக்கி, கூந்தல் நிறைந்த கன்னமும் தோளும் நடுங்க, அவை எல்லாம் பிணைந்திருந்தன.

மணிபிர்பூஷணைஶ்சித்ரைர்மஹாரத்நைஃபரிஷ்க்ரு'தம் விராஜமாநம் வித்யுத்பிர்மேகஸம்கமிவோந்நதம்

மணிகளும் அழகான ஆபரணங்களும் பெரிய ரத்தினங்களும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மின்னல் ஒளியில் பிரகாசிக்கும் மேகக் கூட்டம் போல் ஒளிர்ந்தது.

ஆஸ்தாய விபுலம் ரூபம் வாராஹமமிதம் விதிஃ ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

அந்த அளவில்லாத பெரிய வாராக உருவத்தை எடுத்த விதி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்தில் புகுந்தான்.

ஸ ததா ஶுஶுபே ऽதீவ ஸூகரோ கிரிஸம்நிபஃ லிம்காக்ரு'தேர்மஹேஶஸ்ய பாதமூலம் கதோ யதா

அப்போது அந்த மலை போன்ற பன்றி மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தது; அது லிங்க வடிவில் மகேசனின் பாதத்தடம் சென்றது போல இருந்தது.

ததஸ்ஸ ஸலிலே மக்நாம் ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீம்தரஃ உத்த்ரு'த்யாலிம்க்ய தம்ஷ்ட்ராப்யாமுந்மமஜ்ஜ ரஸாதலாத்

பிறகு, அந்த பூமியைக் காப்பவன், நீரில் மூழ்கிய பூமியைத் தூக்கி, தன் தந்தங்களால் அணைத்து, பாதாளத்திலிருந்து மேலே எழுந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ முமுதுர்நந்ரு'துர்மூர்த்நி தஸ்ய புஷ்பைரவாகிரந்

அவரை பார்த்து முனிவர்களும் சித்தர்களும் மனித உலகில் வாழ்பவர்களும் மகிழ்ந்து, நடனமாடி, அவரது தலையில் மலர்களை பொழிந்தனர்.

வபுர்மஹாவராஹஸ்ய ஶுஶுபே புஷ்பஸம்வ்ரு'தம் பதத்பிரிவ கத்யோதைஃ ப்ராஶுரம்ஜநபர்வதஃ

பெரிய வாராகனின் உடல் மலர்களால் மூடப்பட்டு, விழும் நிழல் பூச்சிகள் ஒளிரும் கரிய மலை போல் பிரகாசித்தது.

ததஃ ஸம்ஸ்தாநமாநீய வராஹோ மஹதீம் மஹீம் ஸ்வமேவ ரூபமாஸ்தாய ஸ்தாபயாமாஸ வை விபுஃ

பிறகு, பெரிய பூமியை அதன் இடத்தில் வைத்து, அந்த வலிமையான வாராகன் தன் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவளை உறுதியாக நிறுவினான்.

ப்ரு'திவீம் ச ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸ்தாபயந்கிரீந் பூராத்யாம்ஶ்சதுரோ லோகாந் கல்பயாமாஸ பூர்வவத்

பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, அதன் மீது மலைகளை வைத்து, புவி முதலான நான்கு உலகங்களையும் முன்புபோல் படைத்தான்.

இதி ஸஹ மஹதீம் மஹீம் மஹீத்ரைஃ ப்ரலயமஹாஜலதேரதஃஸ்தமத்யாத் உபரி ச விநிவேஶ்ய விஶ்வகர்மா சரமசரம் ச ஜகத்ஸஸர்ஜ பூயஃ

இவ்வாறு, பெரிய பூமியையும் பெரிய மலைகளையும் கீழும் நடுவும் மேலுமாக அமைத்து, விஸ்வகர்மா மீண்டும் நிலையும் அசையும் உயிர்களைக் கொண்ட உலகத்தை உருவாக்கினார்.

ஸர்கம் சிம்தயதஸ்தஸ்ய ததா வை புத்திபூர்வகம் ப்ரத்யாநகாலே மோஹஸ்து ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ

அவர் படைப்பை சிந்தித்து, மனதில் திட்டமிட்டு தியானித்தபோது, அந்த நேரத்தில் இருளால் ஆன மயக்கம் தோன்றியது.