ஶிவபுராணம்

மாஹேஶ்வராஸ்த்ரம் மதிமாந் ஸம்ததே ப்ரஹ்மணோபரி ததோ ப்ரஹ்மா ப்ரு'ஶம் க்ருத்தஃ கம்பயந்விஶ்வமேவ ஹி

அந்த அறிவாளியான விஷ்ணு, பிரம்மாவை நோக்கி மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தை ஏற்றினார்; அதைக் கண்ட பிரம்மா, மிகுந்த கோபத்தில், முழு உலகையும் நடுக்கம் அடையச் செய்தார்.

அஸ்த்ரம் பாஶுபதம் கோரம் ஸம்ததே விஷ்ணுவக்ஷஸி ததஸ்ததுத்திதம் வ்யோம்நி தபநாயுதஸந்நிபம்

அவர், விஷ்ணுவின் மார்பில் பயங்கரமான பாசுபத அஸ்திரத்தை ஏற்றினார்; உடனே அந்த அஸ்திரம் வானில் எழுந்து, பத்தாயிரம் சூரியன் போல பிரகாசித்தது.

ஸஹஸ்ரமுகமத்யுக்ரம் சம்டவாதபயம்கரம் அஸ்த்ரத்வயமிதம் தத்ர ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்பயம்கரம்

அந்த ஆயுதம் ஆயிரம் பயங்கரமான வாய்களுடன், கடும் புயலைப் போல் அச்சுறுத்தியது; அது பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பயமளித்தது.

இத்தம் பபூவ ஸமரோ ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோஃ பரஸ்பரம் ததோ தேவகணாஃ ஸர்வே விஷண்ணா ப்ரு'ஶமாகுலாஃ ஊசுஃ பரஸ்பரம் தாத ராஜக்ஷோபே யதா த்விஜாஃ

இவ்வாறு பிரம்மா, விஷ்ணு இருவருக்கிடையிலான போர் இருவருக்கும் அழிவை உண்டாக்கியது; அப்போது எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த கலக்கத்துடன், 'முனிவர்களே, இது அரசர்களின் குழப்பத்தைப் போல இருக்கிறது' என்று ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினர்.

ஸ்ரு'ஷ்டிஃ ஸ்திதிஶ்ச ஸம்ஹாரஸ்திரோ பாவோப்யநுக்ரஹஃ யஸ்மாத்ப்ரவர்ததே தஸ்மை ப்ரஹ்மணே ச த்ரிஶூலிநே

யாரிடமிருந்து படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு, மறைவு, அருள் ஆகியவை தோன்றுகின்றனரோ, அந்த பிரம்மாவுக்கும் திரிசூலம் ஏந்தியவருக்கும்—

அஶக்யமந்யைர்யதநுக்ரஹம் விநா த்ரு'ணக்ஷயோப்யத்ர யத்ரு'ச்சயா க்வசித்

அவர்களின் அருள் இல்லாமல், இங்கு ஒரு புல்லை கூட அழிக்க மற்றவரால் கூட முடியாது; அது சீரான விதமாக நடந்தாலும் கூட.

இதி தேவாபயம் க்ரு'த்வா விசிந்வம்தஃ ஶிவக்ஷயம் ஜக்முஃ கைலாஸஶிகரம் யத்ராஸ்தே சம்த்ரஶேகரஃ

இவ்வாறு பயந்து, தேவர்கள் சிவனின் இல்லத்தைத் தேடி, சந்திரனை மௌடியில் அணிந்திருக்கும் இறைவன் இருக்கும் கைலாய சிகரத்திற்குச் சென்றனர்.

த்ரு'ஷ்ட்வைவமமரா ஹ்ரு'ஷ்டாஃ பதம்தத்பாரமேஶ்வரம் ப்ரணேமுஃ ப்ரணவாகாரம் ப்ரவிஷ்டாஸ்தத்ர ஸத்மநி

அவ்வாறு பார்த்த தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், பரம ஈஸ்வரனின் இல்லத்தை அடைந்தனர்; அவர்கள் அந்த மாளிகையில், ஓம் என்ற புனித ஒலியின் வடிவில் வணங்கி நுழைந்தனர்.

தேபி தத்ர ஸபாமத்யே மம்டபே மணிவிஷ்டரே விராஜமாநமுமயா தத்ரு'ஶுர்தேவபும்கவம்

அங்கு, மண்டபத்தின் நடுவில், மணிமயமான ஆசனத்தில், உமையுடன் ஒளிரும் தேவாதிபதியை அவர்கள் கண்டனர்.

ஸவ்யோத்தரேதரபதம் ததர்ஹிதகராம் புஜம் ஸ்வகணைஃ ஸர்வதோ ஜுஷ்டம் ஸர்வலக்ஷணலக்ஷிதம்

ஒரு காலை மற்ற காலின் மீது வைத்துக் கொண்டு, கரங்கள் வணக்கத்திற்கு ஏற்ற நிலையில், எல்லா பக்கமும் தன் அணிவகுப்பினரால் சூழப்பட்டு, எல்லா மங்களக் குறிகளும் உடையவராக இருந்தார்.

வீஜ்யமாநம் விஶோஷஜைஃ ஸ்த்ரீஜநைஸ்தீவ்ரபாவநைஃ ஶஸ்யமாநம் ஸதாவேதைரநுக்ரு'ஹ்ணம்தமீஶ்வரம்

அவரை, துளிர் விசிறியால் விசிறும் பக்தி மிக்க பெண்கள் சேவை செய்தனர்; வேதங்கள் எப்போதும் புகழ்ந்தன; ஈஸ்வரன் எல்லோருக்கும் அருள் புரிந்தார்.

த்ரு'ஷ்ட்வைவமீஶமமராஃ ஸம்தோஷஸலிலேக்ஷணாஃ தம்டவத்தூரதோ வத்ஸ நமஶ்சக்ருர்மஹாகணாஃ

அவ்வாறு ஈஸ்வரனைப் பார்த்த அமரர்கள், மகிழ்ச்சியின் கண்ணீருடன், விலகி நின்று முழங்குப்பணிந்து, பெரிய அணிகள் வணக்கம் செய்தனர்.

தாநவேக்ஷ்ய பதிர்தேவாந்ஸமீபே சாஹ்வயத்கணைஃ அத ஸம்ஹ்லாதயந்தேவாந்தேவோ தேவஶிகாமணிஃ அவோசதர்தகம்பீரம் வசநம் மதுமம்கலம்

அங்கே வந்த தேவர்களைப் பார்த்த இறைவன், தன் அணிவகுப்பினருடன் அருகே வர அழைத்தார்; பின்னர், தேவர்களை மகிழ்வித்து, தேவர்களில் தலைசிறந்தவர் அர்த்தமும் இனிய ஆசீர்வாதமும் நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசினார்.

வத்ஸகாஃ ஸ்வஸ்திவஃ கச்சித்வர்ததே மம ஶாஸநாத் ஜகச்ச தேவதாவம்ஶஃ ஸ்வஸ்வகர்மணி கிம் நவா

குழந்தைகளே, நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா? உலகமும், தேவகுலமும் என் கட்டளையைப் பின்பற்றுகிறதா? ஒவ்வொருவரும் தத்தம் கடமையில் ஈடுபட்டுள்ளார்களா, இல்லையா?

ப்ராகேவ விதிதம் யுத்தம் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்மயாஸுராஃ பவதாமபிதாபேந பௌநருக்த்யேந பாஷிதம்

பிரம்மா, விஷ்ணு இருவருக்கிடையிலான யுத்தம் எனக்குத் தெரிந்ததே, தேவர்களே; நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கவலையுடன் சொன்னதால் அது தெளிவாகியது.

இதி ஸஸ்மிதயா மாத்வ்யா குமாரபரிபாஷயா ஸமதோஷயதம்பாயாஃ ஸ பதிஸ்தத்ஸுரவ்ரஜம்

அப்பொழுது அந்த சிறுவனின் இனிய சொற்கள், சிரிப்புடன் கூடியவை, அன்னை பார்வதியை மகிழ்வித்தன. பின்னர் அவரது கணவர் தேவர்களின் சபைக்கு சென்றார்.

அத யுத்தாம்கணம் கம்தும் ஹரிதாத்ரோரதீஶ்வரஃ ஆஜ்ஞாபயத்கணேஶாநாம் ஶதம் தத்ரைவ ஸம்ஸதி

பின்பு, ஹரி மற்றும் பிரம்மாவின் தலைவன், போர்க்களத்திற்குச் செல்ல, அங்கேயே சபையில் நூறு கணேசர்களுக்கு கட்டளை இட்டார்.

ததோ வாத்யம் பஹுவிதம் ப்ரயாணாய பரேஶிதுஃ கணேஶ்வராஶ்ச ஸம்நத்தா நாநாவாஹநபூஷணாஃ

அதன்பின், பரமன் புறப்படுவதற்காக பலவகை இசைக்கருவிகள் ஒலித்தன; கணநாதர்கள் பல்வேறு வாகனங்களும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, ஆயத்தமாக நின்றனர்.

ப்ரணவாகாரமாத்யம்தம் பஞ்சமம்டலமம்டிதம் ஆருரோஹ ரதம் பத்ரமம்பிகாபதிரீஶ்வரஃ ஸஸூநுகணமிம்த்ராத்யாஃ ஸர்வேப்யநுயயுஃ ஸுராஃ

பத்ராம்பிகையின் கணவர் ஈச்வரன், ஓம் எனும் புனித எழுத்தின் வடிவில், ஐந்து வட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினார்; இந்திரன் உட்பட அனைத்து தேவர்களும் தங்கள் மக்களும் சேனைகளும் அவரை பின்தொடர்ந்தனர்.

ஸம்மாநிதஃ பஶுபதிஃ பரயா ச தேவ்யா ஸாகம் தயோஃ ஸமரபூமிமகாத்ஸஸைந்யஃ

பரம தேவியால் பெருமைப்படுத்தப்பட்ட பசுபதி, அவளுடன் சேர்ந்து தன் படையுடன் போர்க்களத்திற்குச் சென்றார்.

ஸமீக்ஷ்யம் து தயோர்யுத்தம் நிகூடோ ऽப்ரம் ஸமாஸ்திதஃ ஸமாப்தவாத்யநிர்கோஷஃ ஶாம்தோருகணநிஃஸ்வநஃ

அவர்களின் போரைக் கவனித்தவன், மேகங்களில் மறைந்தான்; இசைக்கருவிகளின் சத்தம் நின்றது, சேனைகளின் பெரும் ஓசை அமைதியாகியது.

அத ப்ரஹ்மாச்யுதௌ வீரௌ ஹம்துகாமௌ பரஸ்பரம் மாஹேஶ்வரேண சா ऽஸ்த்ரேண ததா பாஶுபதேந ச

பின்பு, பிரம்மாவும் அச்யுதனும் இருவரும் வீரராக, ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க விரும்பி, மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தையும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் பயன்படுத்தினர்.

அஸ்த்ரஜ்வாலைரதோ தக்தம் ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வோர்ஜகத்த்ரயம் ஈஶோபி தம் நிரீக்ஷ்யாத ஹ்யகாலப்ரலயம் ப்ரு'ஶம்

அந்த அஸ்திரங்களின் ஜ்வாலையால், பிரம்மா, விஷ்ணுவின் மூன்று உலகங்களும் எரிந்தன; அதை பார்த்த ஈசன், நேரமல்லாத ஒரு பேரழிவை உணர்ந்தார்.

மஹாநலஸ்தம்பவிபீஷணாக்ரு'திர்பபூவ தந்மத்யதலே ஸ நிஷ்கலஃ

அந்த இடைப்பட்ட நிலையில், பகுதி இல்லாத பெரும் நெருப்புக் கம்பம் போல், பயங்கரமான உருவமாக அவர் தோன்றினார்.

தே அஸ்த்ரே சாபி ஸஜ்வாலே லோகஸம்ஹரணக்ஷமே நிபதேதுஃ க்ஷணே நைவ ஹ்யாவிர்பூதே மஹாநலே

உலகங்களை அழிக்கக்கூடிய அந்த ஜ்வலிக்கும் அஸ்திரங்கள், அந்த பெரிய நெருப்பு தோன்றியதும், ஒரு கணத்தில் விழுந்து அழிந்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வா ததத்புதம் சித்ரமஸ்த்ரஶாம்திகரம் ஶுபம் கிமேததத்புதாகாரமித்யூசுஶ்ச பரஸ்பரம்

அந்த அதிசயமான, அழகான, அஸ்திரங்களை அமைதிப்படுத்தும் நிகழ்வை பார்த்து, 'இது என்ன வியப்பான உருவம்?' என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கேட்டனர்.

அதீம்த்ரியமிதம் ஸ்தம்பமக்நிரூபம் கிமுத்திதம் அஸ்யோர்த்வமபி சாதஶ்சாவயோர்லக்ஷ்யமேவ ஹி

'இந்த நெருப்புப் பம்பம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; இதன் மேல், கீழ் எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இது என்ன எழுந்திருக்கிறது?' என்றனர்.

இதி வ்யவஸிதௌ வீரௌ மிலிதௌ வீரமாநிநௌ தத்பரௌ தத்பரீக்ஷார்தம் ப்ரதஸ்தாதே ऽத ஸத்வரம்

இவ்வாறு தீர்மானித்த இரு வீரரும், தங்கள் வீரத்தில் பெருமை கொண்டவர்கள், அதை ஆராய விரைந்து ஒன்றாகச் சென்றனர்.

ஆவயோர்மிஶ்ரயோஸ்தத்ர கார்யமேகம் ந ஸம்பவேத் இத்யுக்த்வா ஸூகரதநுர்விஷ்ணுஸ்தஸ்யாதிமீயிவாந்

'நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஒரே காரியம் செய்ய முடியாது' என்று கூறி, விஷ்ணு பன்றி உருவம் எடுத்து அதன் அடியைத் தேடச் சென்றார்.