ஶிவபுராணம்

உத்பாதகத்வாத்ரஜஸோதிரேகால்லோகஸ்ய ஸம்தாநவிவ்ரு'த்திஹேதூந் அஷ்டௌ விகாராநபி சாதிகாலே ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஸமஶ்நாதி ததாம்தகாலே

படைப்புத் தன்மை மற்றும் ரஜஸ் குணம் மிகுதியால், உலக வளர்ச்சிக்கும் பரவலுக்கும் இது காரணம்; ஆரம்பத்தில் எட்டு மாற்றங்களை உருவாக்கி, முடிவில் அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

ப்ரக்ரு'த்யவஸ்தாபிதகாரணாநாம் யா ச ஸ்திதிர்யா ச புநஃ ப்ரவ்ரு'த்திஃ தத்ஸர்வமப்ராக்ரு'தவைபவஸ்ய ஸம்கல்பமாத்ரேண மஹேஶ்வரஸ்ய

இயற்கையால் ஏற்படுத்தப்பட்ட காரணங்களின் நிலை மற்றும் மீண்டும் செயல்படுதல்—இவை அனைத்தும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மகா இறைவனின் சிந்தனைக்கே உட்பட்டவை.

மந்வம்தராணி ஸர்வாணி கல்பபேதாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ தேஷ்வேவாம்தரஸர்கம் ச ப்ரதிஸர்கம் ச நோ வத

அனைத்து மனுக்கள், பலவகை கல்பங்கள், அவற்றில் இடைப்பட்ட படைப்புகளும் மறுபடியும் நிகழும் படைப்புகளும் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

காலஸம்க்யாவிவ்ரு'த்தஸ்ய பரார்தோ ப்ரஹ்மணஸ்ஸ்ம்ரு'தஃ தாவாம்ஶ்சைவாஸ்ய காலோந்யஸ்தஸ்யாம்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

பிரம்மாவின் கால அளவில் பரார்த்தம் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் முடிவில் மற்றொரு காலம் தோன்றி, மறுபடியும் படைப்பு நிகழ்கிறது.

திவஸே திவஸே தஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பூர்வஜந்மநஃ சதுர்தஶமஹாபாகா மநூநாம் பரிவ்ரு'த்தயஃ

ஒவ்வொரு நாளும், பிரம்மாவின் முந்தைய பிறப்பில், பதினான்கு பெரிய மனு யுகங்கள் சுழல்கின்றன.

அநாதித்வாதநம்தத்வாதஜ்ஞேயத்வாச்ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ மந்வம்தராணி கல்பாஶ்ச ந ஶக்யா வசநாத்ப்ரு'தக்

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாததால், முழுமையாக அறிய முடியாததால், மனுவும் கல்பமும் தனித்தனியாகச் சொல்ல இயலாது.

உக்தேஷ்வபி ச ஸர்வேஷு ஶ்ரு'ண்வதாம் வோ வசோ மம கிமிஹாஸ்தி பலம் தஸ்மாந்ந ப்ரு'தக் வக்துமுத்ஸஹே

எல்லாவற்றையும் கூறினாலும், என் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்பதில் என்ன பயன்? ஆகவே, தனித்தனியாகச் சொல்ல முடியாது.

ய ஏவ கலு கல்பேஷு கல்பஃ ஸம்ப்ரதி வர்ததே தத்ர ஸம்க்ஷிப்ய வர்தம்தே ஸ்ரு'ஷ்டயஃ ப்ரதிஸ்ரு'ஷ்டயஃ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பத்தில், படைப்பு மற்றும் அழிவு ஆகியவை சுருக்கமாக நடைபெறுகின்றன.

யஸ்த்வயம் வர்ததே கல்போ வாராஹோ நாம நாமதஃ அஸ்மிந்நபி த்விஜஶ்ரேஷ்டா மநவஸ்து சதுர்தஶ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பம் 'வராஹ'ம் என அழைக்கப்படுகிறது; இதில் கூட, சிறந்த பிராமணர்களே, பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.

ஸ்வாயம்புவாதயஸ்ஸப்த ஸப்த ஸாவர்ணிகாதயஃ தேஷு வைவஸ்வதோ நாம ஸப்தமோ வர்ததே மநுஃ

சுவாயம்புவன் முதலாக, ஏழாவது சாவர்ணி வரை உள்ள மனுக்கள்—இவர்களில் ஏழாவது மனு வைவஸ்வதன் இப்போது ஆட்சி செய்கிறான்.

மந்வம்தரேஷு ஸர்வேஷு ஸர்கஸம்ஹாரவ்ரு'த்தயஃ ப்ராயஃ ஸமாபவம்தீதி தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா

ஒவ்வொரு மனுவின் காலத்திலும் படைப்பு மற்றும் அழிவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் நடைபெறுகின்றன; இதை அறிந்தவர் இப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

பூர்வகல்பே பராவ்ரு'த்தே ப்ரவ்ரு'த்தே காலமாருதே ஸமுந்மூலிதமூலேஷு வ்ரு'க்ஷேஷு ச வநேஷு ச

முந்தைய கல்பம் முடிந்து காலம் எனும் புயல் எழுந்தபோது, காடுகளில் மரங்களின் வேர் எல்லாம் பிடுங்கப்பட்டன.

ஜகம்தி த்ரு'ணவக்த்ரீணி தேவே தஹதி பாவகே வ்ரு'ஷ்ட்யா புவி நிஷிக்தாயாம் விவேலேஷ்வர்ணவேஷு ச

உலகங்கள் புல் போல பலவீனமாக இருந்தன; அவை தெய்வீக அக்கினியால் எரியப்பட்டன. பிறகு மழை பூமியில் பொழிந்தபோது, கடல்கள் எல்லாம் நிரம்பின.

திக்ஷு ஸர்வாஸு மக்நாஸு வாரிபூரே மஹீயஸி ததத்பிஶ்சடுலாக்ஷேபைஸ்தரம்கபுஜமண்டலைஃ

எல்லா திசைகளும் பெரிய வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது, அலைகளும் சுற்றும் நீரின் கரங்களும் அனைத்தையும் மூடியன.

ப்ராரப்தசண்டந்ரு'த்யேஷு ததஃ ப்ரலயவாரிஷு ப்ரஹ்மா நாராயணோ பூத்வா ஸுஷ்வாப ஸலிலே ஸுகம்

அந்த வெள்ளம் கொந்தளித்து ஆடும்போது, பிரம்மா நாராயணனாகி, அந்த நீரில் அமைதியாகத் தூங்கினார்.

இமம் சோதாஹரந்மம்த்ரம் ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி தம் ஶ்ரு'ணுத்வம் முநிஶ்ரேஷ்டாஸ்ததர்தம் சாக்ஷராஶ்ரயம்

அப்போது நாராயணனைப் பற்றிய இந்த மந்திரமான பாடல் கூறப்பட்டது; முனிவர்களே, அதில் உள்ள ஒவ்வொரு எழுத்திலும் அர்த்தம் இருப்பதை நீங்கள் கேளுங்கள்.

ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவஃ அயநம் தஸ்ய தா யஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீரே 'நர' என்று அழைக்கப்படுகிறது; நீரே நரனின் பிள்ளைகள். அந்த நீர் அவன் தங்கும் இடம் என்பதால், அவனை 'நாராயணன்' என்று அழைக்கின்றனர்.

ஶிவயோகமயீம் நித்ராம் குர்வந்தம் த்ரிதஶேஶ்வரம் பத்தாம்ஜலி புடாஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ

மக்கள் உலகில் வாழும் சித்தர்கள், கைகளை கூப்பி, தேவாதிகளின் தலைவனை சிவயோக நித்திரையில் இருப்பதை வணங்கி பார்த்தனர்.

ஸ்தோத்ரைஃ ப்ரபோதயாமாஸுஃ ப்ரபாதஸமயே ஸுராஃ யதா ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிஸமயே ஈஶ்வரம் ஶ்ருதயஃ புரா

அதிகாலை நேரத்தில், தேவதைகள் அவரை ஸ்தோத்திரங்களால் விழிப்பித்தனர்; பழைய காலத்தில் படைப்பு முதலிய சமயங்களில் வேதங்கள் ஈசுவரனை விழிப்பித்தது போல.

ததஃ ப்ரபுத்த உத்தாய ஶயநாத்தோயமத்யகாத் உதைக்ஷத திஶஃ ஸர்வா யோகநித்ராலஸேக்ஷணஃ

பிறகு அவர் விழித்து, துயிலிடத்திலிருந்து எழுந்து, நீரிலிருந்து வெளியில் வந்து, யோக நித்திரையின் கனிந்த கண்களால் எல்லா திசைகளையும் பார்த்தார்.

நாபஶ்யத்ஸ ததா கிம்சித்ஸ்வாத்மநோ வ்யதிரேகி யத் ஸவிஸ்மய இவாஸீநஃ பராம் சிம்தாமுபாகமத்

அந்த நேரத்தில், தன்னைத் தவிர வேறு எதையும் அவர் காணவில்லை; அதிசயத்துடன் அமர்ந்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

க்வ ஸா பகவதீ யா து மநோஜ்ஞா மஹதீ மஹீ நாநாவிதமஹாஶைலநதீநகரகாநநா

அந்த புண்ணியமான, அழகான, பெரிய பூமி எங்கே? பல பெரிய மலைகள், நதிகள், நகரங்கள், காடுகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமி எங்கே?

ஏவம் ஸம்சிம்தயந்ப்ரஹ்மா புபுதே நைவ பூஸ்திதிம் ததா ஸஸ்மார பிதரம் பகவம்தம் த்ரிலோசநம்

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, பிரம்மா பூமியின் நிலையை அறிய முடியவில்லை; அப்போது அவர் தன் தந்தையான திரிலோசன பகவானை நினைத்தார்.

ஸ்மரணாத்தேவதேவஸ்ய பவஸ்யாமிததேஜஸஃ ஜ்ஞாதவாந்ஸலிலே மக்நாம் தரணீம் தரணீபதிஃ

அனைத்து தேவாதிகளின் தேவனாகும், அளவிட முடியாத தேஜஸ் கொண்ட பவனை நினைத்தவுடன், பூமி நீரில் மூழ்கியிருப்பதை பூமியின் அதிபதி அறிந்தார்.

ததோ பூமேஸ்ஸமுத்தாரம் கர்துகாமஃ ப்ரஜாபதிஃ ஜலக்ரீடோசிதம் திவ்யம் வாராஹம் ரூபமஸ்மரத்

பிறகு, பூமியை மீட்டெடுக்க விரும்பிய பிரஜாபதி, நீரில் விளையாட ஏற்ற தெய்வீகமான வராக உருவை நினைத்தார்.

மஹாபர்வதவர்ஷ்மாணம் மஹாஜலதநிஃஸ்வநம் நீலமேகப்ரதீகாஶம் தீப்தஶப்தம் பயாநகம்

பெரிய மலை போல் உருவம், பெரும் மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஓசை, கரிய மேகத்தைப் போல தோற்றம், தீப்பொலிவும் பயங்கரமான சப்தமும் உடையதாக இருந்தது.

பீநவ்ரு'த்தகநஸ்கம்தபீநோந்நதகடீதடம் ஹ்ரஸ்வவ்ரு'த்தோருஜம்காக்ரம் ஸுதீக்ஷ்ணபுரமண்டலம்

தடிமானும் வட்டமானும் பலமான தோள்கள், உயர்ந்த அகன்ற இடுப்பு, குறுகிய வட்டமான தொடைகள், கூர்மையான வட்டமான தந்தம் கொண்டதாக இருந்தது.

பத்மராகமணிப்ரக்யம் வ்ரு'த்தபீஷணலோசநம் வ்ரு'த்ததீர்கமஹாகாத்ரம் ஸ்தப்தகர்ணஸ்தலோஜ்ஜ்வலம்

பதுமராகக் கல் போல ஒளிரும், வட்டமான பயங்கரமான கண்கள், நீளமான பெரிய உடல், உறைந்த காது பகுதிகள் பிரகாசமாக இருந்தன.

உதீர்ணோச்ச்வாஸநிஶ்வாஸகூர்ணிதப்ரலயார்ணவம் விஸ்புரத்ஸுஸடாச்சந்நகபோலஸ்கம்தபம்துரம்

உயிர் இழுக்கும் மூச்சும் பெருகி, அழிவின் கடலைக் கலக்கி, கூந்தல் நிறைந்த கன்னமும் தோளும் நடுங்க, அவை எல்லாம் பிணைந்திருந்தன.