ஶிவபுராணம்

ஏவம் பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயம்தி பரஸ்பரம் ஆதாராதேயபாவேந விகாராஸ்து விகாரிஷு

இவ்வாறு, அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றி, ஒன்றுக்கொன்று ஆதாரமாக இருந்து தாங்குகின்றன; மாற்றங்கள் எப்போதும் மாற்றமடைந்தவற்றில் நிலைத்திருக்கின்றன.

கூர்மோம்காநி யதா பூர்வம் ப்ரஸார்ய விநியச்சதி விகாராம்ஶ்ச ததா ऽவ்யக்தம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா பூயோ நியச்சதி

ஆமை தன் கால்களையும், கைபாகங்களையும் விரித்து மீண்டும் உள்ளே இழுப்பது போல, அவ்யக்தம் மாற்றங்களை உருவாக்கி, பிறகு அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

அவ்யக்தப்ரபவம் ஸர்வமாநுலோம்யேந ஜாயதே ப்ராப்தே ப்ரலயகாலே து ப்ரதிலோம்யேநுலீயதே

எல்லாவற்றும் அவ்யக்தத்திலிருந்து தன் இயல்பின்படி தோன்றுகிறது; ஆனால் அழிவுக் காலம் வந்தால், அவை மாறான வரிசையில் மீண்டும் அதனுள் கலந்துவிடுகின்றன.

குணாஃ காலவஶாதேவ பவம்தி விஷமாஃ ஸமாஃ குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

குணங்கள் காலத்தின் தாக்கத்தால் சமமாகவோ, சமமில்லாமல் மாறுகின்றன; குணங்கள் சமநிலையிலிருக்கும் போது அழிவு நிகழும், சமமில்லாதபோது படைப்பு நிகழும் என்று அறிய வேண்டும்.

ததிதம் ப்ரஹ்மணோ யோநிரேததம்டம் கநம் மஹத் ப்ரஹ்மணஃ க்ஷேத்ரமுத்திஷ்டம் ப்ரஹ்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே

இது பிரம்மாவின் கருவாகும்—இந்த அடர்த்தியான பிரம்மாண்டமே பிரம்மாவின் பெரிய நிலம்; பிரம்மா என்பவர் அந்த நிலத்தை அறிந்தவராகக் கூறப்படுகிறார்.

இதீத்ரு'ஶாநாமண்டாநாம் கோட்யோ ஜ்ஞேயாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ஸர்வகத்வாத்ப்ரதாநஸ்ய திர்யகூர்த்வமதஃ ஸ்திதாஃ

இப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டங்கள் எண்ணிக்கையற்ற கோடிகளாக இருக்கின்றன; எல்லா இடங்களிலும் பரவியுள்ள பிரதானத்தின் காரணமாக, அவை கீழும், மேலும், அகலமாகவும் உள்ளன.

தத்ர தத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டா ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸந்நிதிம்

ஒவ்வொரு இடத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், திருமால்கள், சிவபெருமான் ஆகியோர் பிரதானத்தால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; அத்துடன், அவர்கள் சம்புவின் அருளையும் பெறுகின்றனர்.

மஹேஶ்வரஃ பரோவ்யக்தாதம்டமவ்யக்தஸம்பவம் அண்டாஜ்ஜஜ்ஞே விபுர்ப்ரஹ்மா லோகாஸ்தேந க்ரு'தாஸ்த்விமே

பெரிய இறைவன் அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து பிரம்மாண்டத்தை உருவாக்குகிறார்; அந்த அண்டத்திலிருந்து வல்லமை வாய்ந்த பிரம்மா பிறக்கிறார், அவரால் இந்த உலகங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

அபுத்திபூர்வஃ கதிதோ மயைஷ ப்ரதாநஸர்கஃ ப்ரதமஃ ப்ரவ்ரு'தஃ ஆத்யம்திகஶ்ச ப்ரலயோந்தகாலே லீலாக்ரு'தஃ கேவலமீஶ்வரஸ்ய

நான் கூறிய இந்த பிரதானத்தின் படைப்பு அறிவு இன்றி முதலில் தோன்றியது; இறுதியில் முழுமையாக அழிந்துவிடும், இது இறைவனின் விளையாட்டு மட்டுமே.

யத்தத்ஸ்ம்ரு'தம் காரணமப்ரமேயம் ப்ரஹ்மா ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'தேஃ ப்ரஸூதிஃ அநாதிமத்யாந்தமநந்தவீர்யம் ஶுக்லம் ஸுரக்தம் புருஷேண யுக்தம்

அளவிட முடியாத காரணமாக நினைவுகூரப்படும் பிரம்மா, பிரதானம், இயற்கையின் மூலாதாரம், தொடக்கமோ நடுவோ முடிவோ இல்லாதது, அளவில்லா வலிமை கொண்டது, தூய்மையும் ஆழமான சிவப்பும் கொண்டது, ஆன்மாவுடன் இணைந்தது.

உத்பாதகத்வாத்ரஜஸோதிரேகால்லோகஸ்ய ஸம்தாநவிவ்ரு'த்திஹேதூந் அஷ்டௌ விகாராநபி சாதிகாலே ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஸமஶ்நாதி ததாம்தகாலே

படைப்புத் தன்மை மற்றும் ரஜஸ் குணம் மிகுதியால், உலக வளர்ச்சிக்கும் பரவலுக்கும் இது காரணம்; ஆரம்பத்தில் எட்டு மாற்றங்களை உருவாக்கி, முடிவில் அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

ப்ரக்ரு'த்யவஸ்தாபிதகாரணாநாம் யா ச ஸ்திதிர்யா ச புநஃ ப்ரவ்ரு'த்திஃ தத்ஸர்வமப்ராக்ரு'தவைபவஸ்ய ஸம்கல்பமாத்ரேண மஹேஶ்வரஸ்ய

இயற்கையால் ஏற்படுத்தப்பட்ட காரணங்களின் நிலை மற்றும் மீண்டும் செயல்படுதல்—இவை அனைத்தும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மகா இறைவனின் சிந்தனைக்கே உட்பட்டவை.

மந்வம்தராணி ஸர்வாணி கல்பபேதாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ தேஷ்வேவாம்தரஸர்கம் ச ப்ரதிஸர்கம் ச நோ வத

அனைத்து மனுக்கள், பலவகை கல்பங்கள், அவற்றில் இடைப்பட்ட படைப்புகளும் மறுபடியும் நிகழும் படைப்புகளும் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

காலஸம்க்யாவிவ்ரு'த்தஸ்ய பரார்தோ ப்ரஹ்மணஸ்ஸ்ம்ரு'தஃ தாவாம்ஶ்சைவாஸ்ய காலோந்யஸ்தஸ்யாம்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

பிரம்மாவின் கால அளவில் பரார்த்தம் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் முடிவில் மற்றொரு காலம் தோன்றி, மறுபடியும் படைப்பு நிகழ்கிறது.

திவஸே திவஸே தஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பூர்வஜந்மநஃ சதுர்தஶமஹாபாகா மநூநாம் பரிவ்ரு'த்தயஃ

ஒவ்வொரு நாளும், பிரம்மாவின் முந்தைய பிறப்பில், பதினான்கு பெரிய மனு யுகங்கள் சுழல்கின்றன.

அநாதித்வாதநம்தத்வாதஜ்ஞேயத்வாச்ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ மந்வம்தராணி கல்பாஶ்ச ந ஶக்யா வசநாத்ப்ரு'தக்

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாததால், முழுமையாக அறிய முடியாததால், மனுவும் கல்பமும் தனித்தனியாகச் சொல்ல இயலாது.

உக்தேஷ்வபி ச ஸர்வேஷு ஶ்ரு'ண்வதாம் வோ வசோ மம கிமிஹாஸ்தி பலம் தஸ்மாந்ந ப்ரு'தக் வக்துமுத்ஸஹே

எல்லாவற்றையும் கூறினாலும், என் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்பதில் என்ன பயன்? ஆகவே, தனித்தனியாகச் சொல்ல முடியாது.

ய ஏவ கலு கல்பேஷு கல்பஃ ஸம்ப்ரதி வர்ததே தத்ர ஸம்க்ஷிப்ய வர்தம்தே ஸ்ரு'ஷ்டயஃ ப்ரதிஸ்ரு'ஷ்டயஃ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பத்தில், படைப்பு மற்றும் அழிவு ஆகியவை சுருக்கமாக நடைபெறுகின்றன.

யஸ்த்வயம் வர்ததே கல்போ வாராஹோ நாம நாமதஃ அஸ்மிந்நபி த்விஜஶ்ரேஷ்டா மநவஸ்து சதுர்தஶ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பம் 'வராஹ'ம் என அழைக்கப்படுகிறது; இதில் கூட, சிறந்த பிராமணர்களே, பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.

ஸ்வாயம்புவாதயஸ்ஸப்த ஸப்த ஸாவர்ணிகாதயஃ தேஷு வைவஸ்வதோ நாம ஸப்தமோ வர்ததே மநுஃ

சுவாயம்புவன் முதலாக, ஏழாவது சாவர்ணி வரை உள்ள மனுக்கள்—இவர்களில் ஏழாவது மனு வைவஸ்வதன் இப்போது ஆட்சி செய்கிறான்.

மந்வம்தரேஷு ஸர்வேஷு ஸர்கஸம்ஹாரவ்ரு'த்தயஃ ப்ராயஃ ஸமாபவம்தீதி தர்கஃ கார்யோ விஜாநதா

ஒவ்வொரு மனுவின் காலத்திலும் படைப்பு மற்றும் அழிவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் நடைபெறுகின்றன; இதை அறிந்தவர் இப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

பூர்வகல்பே பராவ்ரு'த்தே ப்ரவ்ரு'த்தே காலமாருதே ஸமுந்மூலிதமூலேஷு வ்ரு'க்ஷேஷு ச வநேஷு ச

முந்தைய கல்பம் முடிந்து காலம் எனும் புயல் எழுந்தபோது, காடுகளில் மரங்களின் வேர் எல்லாம் பிடுங்கப்பட்டன.

ஜகம்தி த்ரு'ணவக்த்ரீணி தேவே தஹதி பாவகே வ்ரு'ஷ்ட்யா புவி நிஷிக்தாயாம் விவேலேஷ்வர்ணவேஷு ச

உலகங்கள் புல் போல பலவீனமாக இருந்தன; அவை தெய்வீக அக்கினியால் எரியப்பட்டன. பிறகு மழை பூமியில் பொழிந்தபோது, கடல்கள் எல்லாம் நிரம்பின.

திக்ஷு ஸர்வாஸு மக்நாஸு வாரிபூரே மஹீயஸி ததத்பிஶ்சடுலாக்ஷேபைஸ்தரம்கபுஜமண்டலைஃ

எல்லா திசைகளும் பெரிய வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது, அலைகளும் சுற்றும் நீரின் கரங்களும் அனைத்தையும் மூடியன.

ப்ராரப்தசண்டந்ரு'த்யேஷு ததஃ ப்ரலயவாரிஷு ப்ரஹ்மா நாராயணோ பூத்வா ஸுஷ்வாப ஸலிலே ஸுகம்

அந்த வெள்ளம் கொந்தளித்து ஆடும்போது, பிரம்மா நாராயணனாகி, அந்த நீரில் அமைதியாகத் தூங்கினார்.

இமம் சோதாஹரந்மம்த்ரம் ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி தம் ஶ்ரு'ணுத்வம் முநிஶ்ரேஷ்டாஸ்ததர்தம் சாக்ஷராஶ்ரயம்

அப்போது நாராயணனைப் பற்றிய இந்த மந்திரமான பாடல் கூறப்பட்டது; முனிவர்களே, அதில் உள்ள ஒவ்வொரு எழுத்திலும் அர்த்தம் இருப்பதை நீங்கள் கேளுங்கள்.

ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவஃ அயநம் தஸ்ய தா யஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீரே 'நர' என்று அழைக்கப்படுகிறது; நீரே நரனின் பிள்ளைகள். அந்த நீர் அவன் தங்கும் இடம் என்பதால், அவனை 'நாராயணன்' என்று அழைக்கின்றனர்.

ஶிவயோகமயீம் நித்ராம் குர்வந்தம் த்ரிதஶேஶ்வரம் பத்தாம்ஜலி புடாஸ்ஸித்தா ஜநலோகநிவாஸிநஃ

மக்கள் உலகில் வாழும் சித்தர்கள், கைகளை கூப்பி, தேவாதிகளின் தலைவனை சிவயோக நித்திரையில் இருப்பதை வணங்கி பார்த்தனர்.

ஸ்தோத்ரைஃ ப்ரபோதயாமாஸுஃ ப்ரபாதஸமயே ஸுராஃ யதா ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிஸமயே ஈஶ்வரம் ஶ்ருதயஃ புரா

அதிகாலை நேரத்தில், தேவதைகள் அவரை ஸ்தோத்திரங்களால் விழிப்பித்தனர்; பழைய காலத்தில் படைப்பு முதலிய சமயங்களில் வேதங்கள் ஈசுவரனை விழிப்பித்தது போல.