ஶிவபுராணம்

ஸத்த்வம் ரஜஶ்ச ப்ரஹ்மா ச காலத்வே ச தமோ ரஜஃ விஷ்ணுத்வே கேவலம் ஸத்த்வம் குணவ்ரு'த்திஸ்த்ரிதா விபௌ

சத்துவமும் ரஜஸும் பிரம்மாவாகும்; காலமாக தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவை. விஷ்ணுவாக சுத்த சத்துவமே மேலோங்கும்; இறைவனில் குணங்கள் மூன்று வகையாக அதிகரிக்கின்றன.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ்ரு'ஜதே லோகாந் காலத்வே ஸம்க்ஷிபத்யபி புருஷத்வே ऽத்யுதாஸீநஃ கர்ம ச த்ரிவிதம் விபோஃ

பிரம்மாவாக உலகுகளை உருவாக்குகிறான்; காலமாக அவற்றை மீண்டும் இழுக்கிறான்; புருஷனாக அவன் முற்றிலும் புறக்கணிப்போடு இருக்கிறான்; இறைவனது செயல் மூன்று வகை.

ஏவம் த்ரிதா விபிந்நத்வாத்ப்ரஹ்மா த்ரிகுண உச்யதே சதுர்தா ப்ரவிபக்தத்வாச்சாதுர்வ்யூஹஃ ப்ரகீர்திதஃ

இவ்வாறு மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டதால் பிரம்மா மூன்று குணங்களுடன் இருப்பவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; நான்கு வகையாகப் பிரிந்ததால், அவன் சதுர்வ்யூஹன் என்று அறியப்படுகிறான்.

ஆதித்வாதாதிதேவோ ऽஸாவஜாதத்வாதஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ பாதி யஸ்மாத்ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாபதிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

முதலில் தோன்றியதால், அவன் ஆதிதேவன்; பிறவாமையால், அவன் அஜன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லா உயிர்களையும் காப்பதால், அவன் ப்ரஜாபதி என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

ஹிரண்மயஸ்து யோ மேருஸ்தஸ்யோல்பம் ஸுமஹாத்மநஃ கர்போதகம் ஸமுத்ராஶ்ச ஜராயுஶ்சா ऽபி பர்வதாஃ

பொன்னிற மேரு அவன் அண்டத்தின் ஓடு, பெரும் ஆன்மாவே; கருவில் உள்ள நீர் கடல்களாகவும், மலைகள் அவனது உறையிலாகவும் இருக்கின்றன.

தஸ்மிந்நம்டே த்விமே லோகா அம்தர்விஶ்வமிதம் ஜகத் சம்த்ராதித்யௌ ஸநக்ஷத்ரௌ ஸக்ரஹௌ ஸஹ வாயுநா

அந்த அண்டத்துக்குள் இவ்வுலகங்கள், இந்த முழு பிரபஞ்சமும் உள்ளன; சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், காற்றும் உள்ளன.

அத்பிர்தஶகுணாபிஸ்து பாஹ்யதோண்டம் ஸமாவ்ரு'தம் ஆபோ தஶகுணேநைவ தேஜஸா பஹிராவ்ரு'தாஃ

அண்டம் பத்து மடங்கு அதிகமான நீரால் வெளியே சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீர் பத்து மடங்கு அதிகமான அக்னியால் சுற்றப்பட்டுள்ளது.

தேஜோ தஶகுணேநைவ வாயுநா பஹிராவ்ரு'தம் ஆகாஶேநாவ்ரு'தோ வாயுஃ கம் ச பூதாதிநாவ்ரு'தம்

அந்த நெருப்பு பத்து மடங்கு அதிகமான காற்றால் வெளியே சூழப்பட்டுள்ளது; காற்று ஆகாயத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; ஆகாயம் பஞ்சபூத முதல்வனால் சூழப்பட்டுள்ளது.

பூதாதிர்மஹதா தத்வதவ்யக்தேநாவ்ரு'தோ மஹாந் ஏதைராவரணைரண்டம் ஸப்தபிர்பஹிராவ்ரு'தம்

பூதாதி மகத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த மகத்தும் வெளிப்படாததால் சூழப்பட்டுள்ளது; இவ்வாறு அந்த அண்டம் ஏழு படலங்களால் வெளியே சுற்றப்பட்டுள்ளது.

ஏததாவ்ரு'த்த்ய சாந்யோந்யமஷ்டௌ ப்ரக்ரு'தயஃ ஸ்திதாஃ ஸ்ரு'ஷ்டிபாலநவித்வம்ஸகர்மகர்த்ர்யோ த்விஜோத்தமாஃ

இதனால், எட்டு அடிப்படைக் கூறுகள் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து, படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு ஆகிய செயல்களைச் செய்கின்றன, உயர்ந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களே.

ஏவம் பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயம்தி பரஸ்பரம் ஆதாராதேயபாவேந விகாராஸ்து விகாரிஷு

இவ்வாறு, அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றி, ஒன்றுக்கொன்று ஆதாரமாக இருந்து தாங்குகின்றன; மாற்றங்கள் எப்போதும் மாற்றமடைந்தவற்றில் நிலைத்திருக்கின்றன.

கூர்மோம்காநி யதா பூர்வம் ப்ரஸார்ய விநியச்சதி விகாராம்ஶ்ச ததா ऽவ்யக்தம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா பூயோ நியச்சதி

ஆமை தன் கால்களையும், கைபாகங்களையும் விரித்து மீண்டும் உள்ளே இழுப்பது போல, அவ்யக்தம் மாற்றங்களை உருவாக்கி, பிறகு அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

அவ்யக்தப்ரபவம் ஸர்வமாநுலோம்யேந ஜாயதே ப்ராப்தே ப்ரலயகாலே து ப்ரதிலோம்யேநுலீயதே

எல்லாவற்றும் அவ்யக்தத்திலிருந்து தன் இயல்பின்படி தோன்றுகிறது; ஆனால் அழிவுக் காலம் வந்தால், அவை மாறான வரிசையில் மீண்டும் அதனுள் கலந்துவிடுகின்றன.

குணாஃ காலவஶாதேவ பவம்தி விஷமாஃ ஸமாஃ குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

குணங்கள் காலத்தின் தாக்கத்தால் சமமாகவோ, சமமில்லாமல் மாறுகின்றன; குணங்கள் சமநிலையிலிருக்கும் போது அழிவு நிகழும், சமமில்லாதபோது படைப்பு நிகழும் என்று அறிய வேண்டும்.

ததிதம் ப்ரஹ்மணோ யோநிரேததம்டம் கநம் மஹத் ப்ரஹ்மணஃ க்ஷேத்ரமுத்திஷ்டம் ப்ரஹ்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே

இது பிரம்மாவின் கருவாகும்—இந்த அடர்த்தியான பிரம்மாண்டமே பிரம்மாவின் பெரிய நிலம்; பிரம்மா என்பவர் அந்த நிலத்தை அறிந்தவராகக் கூறப்படுகிறார்.

இதீத்ரு'ஶாநாமண்டாநாம் கோட்யோ ஜ்ஞேயாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ஸர்வகத்வாத்ப்ரதாநஸ்ய திர்யகூர்த்வமதஃ ஸ்திதாஃ

இப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டங்கள் எண்ணிக்கையற்ற கோடிகளாக இருக்கின்றன; எல்லா இடங்களிலும் பரவியுள்ள பிரதானத்தின் காரணமாக, அவை கீழும், மேலும், அகலமாகவும் உள்ளன.

தத்ர தத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டா ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸந்நிதிம்

ஒவ்வொரு இடத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், திருமால்கள், சிவபெருமான் ஆகியோர் பிரதானத்தால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; அத்துடன், அவர்கள் சம்புவின் அருளையும் பெறுகின்றனர்.

மஹேஶ்வரஃ பரோவ்யக்தாதம்டமவ்யக்தஸம்பவம் அண்டாஜ்ஜஜ்ஞே விபுர்ப்ரஹ்மா லோகாஸ்தேந க்ரு'தாஸ்த்விமே

பெரிய இறைவன் அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து பிரம்மாண்டத்தை உருவாக்குகிறார்; அந்த அண்டத்திலிருந்து வல்லமை வாய்ந்த பிரம்மா பிறக்கிறார், அவரால் இந்த உலகங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

அபுத்திபூர்வஃ கதிதோ மயைஷ ப்ரதாநஸர்கஃ ப்ரதமஃ ப்ரவ்ரு'தஃ ஆத்யம்திகஶ்ச ப்ரலயோந்தகாலே லீலாக்ரு'தஃ கேவலமீஶ்வரஸ்ய

நான் கூறிய இந்த பிரதானத்தின் படைப்பு அறிவு இன்றி முதலில் தோன்றியது; இறுதியில் முழுமையாக அழிந்துவிடும், இது இறைவனின் விளையாட்டு மட்டுமே.

யத்தத்ஸ்ம்ரு'தம் காரணமப்ரமேயம் ப்ரஹ்மா ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'தேஃ ப்ரஸூதிஃ அநாதிமத்யாந்தமநந்தவீர்யம் ஶுக்லம் ஸுரக்தம் புருஷேண யுக்தம்

அளவிட முடியாத காரணமாக நினைவுகூரப்படும் பிரம்மா, பிரதானம், இயற்கையின் மூலாதாரம், தொடக்கமோ நடுவோ முடிவோ இல்லாதது, அளவில்லா வலிமை கொண்டது, தூய்மையும் ஆழமான சிவப்பும் கொண்டது, ஆன்மாவுடன் இணைந்தது.

உத்பாதகத்வாத்ரஜஸோதிரேகால்லோகஸ்ய ஸம்தாநவிவ்ரு'த்திஹேதூந் அஷ்டௌ விகாராநபி சாதிகாலே ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஸமஶ்நாதி ததாம்தகாலே

படைப்புத் தன்மை மற்றும் ரஜஸ் குணம் மிகுதியால், உலக வளர்ச்சிக்கும் பரவலுக்கும் இது காரணம்; ஆரம்பத்தில் எட்டு மாற்றங்களை உருவாக்கி, முடிவில் அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

ப்ரக்ரு'த்யவஸ்தாபிதகாரணாநாம் யா ச ஸ்திதிர்யா ச புநஃ ப்ரவ்ரு'த்திஃ தத்ஸர்வமப்ராக்ரு'தவைபவஸ்ய ஸம்கல்பமாத்ரேண மஹேஶ்வரஸ்ய

இயற்கையால் ஏற்படுத்தப்பட்ட காரணங்களின் நிலை மற்றும் மீண்டும் செயல்படுதல்—இவை அனைத்தும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மகா இறைவனின் சிந்தனைக்கே உட்பட்டவை.

மந்வம்தராணி ஸர்வாணி கல்பபேதாம்ஶ்ச ஸர்வஶஃ தேஷ்வேவாம்தரஸர்கம் ச ப்ரதிஸர்கம் ச நோ வத

அனைத்து மனுக்கள், பலவகை கல்பங்கள், அவற்றில் இடைப்பட்ட படைப்புகளும் மறுபடியும் நிகழும் படைப்புகளும் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

காலஸம்க்யாவிவ்ரு'த்தஸ்ய பரார்தோ ப்ரஹ்மணஸ்ஸ்ம்ரு'தஃ தாவாம்ஶ்சைவாஸ்ய காலோந்யஸ்தஸ்யாம்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

பிரம்மாவின் கால அளவில் பரார்த்தம் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் முடிவில் மற்றொரு காலம் தோன்றி, மறுபடியும் படைப்பு நிகழ்கிறது.

திவஸே திவஸே தஸ்ய ப்ரஹ்மணஃ பூர்வஜந்மநஃ சதுர்தஶமஹாபாகா மநூநாம் பரிவ்ரு'த்தயஃ

ஒவ்வொரு நாளும், பிரம்மாவின் முந்தைய பிறப்பில், பதினான்கு பெரிய மனு யுகங்கள் சுழல்கின்றன.

அநாதித்வாதநம்தத்வாதஜ்ஞேயத்வாச்ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ மந்வம்தராணி கல்பாஶ்ச ந ஶக்யா வசநாத்ப்ரு'தக்

ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாததால், முழுமையாக அறிய முடியாததால், மனுவும் கல்பமும் தனித்தனியாகச் சொல்ல இயலாது.

உக்தேஷ்வபி ச ஸர்வேஷு ஶ்ரு'ண்வதாம் வோ வசோ மம கிமிஹாஸ்தி பலம் தஸ்மாந்ந ப்ரு'தக் வக்துமுத்ஸஹே

எல்லாவற்றையும் கூறினாலும், என் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்பதில் என்ன பயன்? ஆகவே, தனித்தனியாகச் சொல்ல முடியாது.

ய ஏவ கலு கல்பேஷு கல்பஃ ஸம்ப்ரதி வர்ததே தத்ர ஸம்க்ஷிப்ய வர்தம்தே ஸ்ரு'ஷ்டயஃ ப்ரதிஸ்ரு'ஷ்டயஃ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பத்தில், படைப்பு மற்றும் அழிவு ஆகியவை சுருக்கமாக நடைபெறுகின்றன.

யஸ்த்வயம் வர்ததே கல்போ வாராஹோ நாம நாமதஃ அஸ்மிந்நபி த்விஜஶ்ரேஷ்டா மநவஸ்து சதுர்தஶ

இப்போது நடைபெறும் இந்த கல்பம் 'வராஹ'ம் என அழைக்கப்படுகிறது; இதில் கூட, சிறந்த பிராமணர்களே, பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.