ஶிவபுராணம்

பூதாநாமாதிபூதத்வாத்பூதாதிஃ கத்யதே து ஸஃ பூதாதேஶ்ஶப்தமாத்ரம் ஸ்யாத்தத்ர சாகாஶஸம்பவஃ

பூதங்களில் முதன்மையானது என்பதால் அது முதற்பூதம் எனப்படுகிறது; அந்த முதற்பூதத்திலிருந்து ஒலி மட்டும் தோன்றும், அதிலிருந்து ஆகாயம் உருவாகிறது.

ஆகாஶாத்ஸ்பர்ஶ உத்பந்நஃ ஸ்பர்ஶாத்வாயுஸமுத்பவஃ வாயோ ரூபம் ததஸ்தேஜஸ்தேஜஸோ ரஸஸம்பவஃ

விண்ணிலிருந்து தொடும் உணர்வு தோன்றியது; அந்த உணர்விலிருந்து காற்று பிறந்தது. காற்றிலிருந்து உருவம், உருவத்திலிருந்து நெருப்பு, நெருப்பிலிருந்து சுவை உருவானது.

ரஸாதாபஸ்ஸமுத்பந்நாஸ்தேப்யோ கந்தஸமுத்பவஃ கந்தாச்ச ப்ரு'திவீ ஜாதா பூதேப்யோந்யச்சராசரம்

சுவையிலிருந்து நீர் உருவானது; அந்த நீரிலிருந்து மணம் தோன்றியது. மணத்திலிருந்து பூமி பிறந்தது; இந்தப் பஞ்சபூதங்களிலிருந்து எல்லா உயிரும் உயிரில்லாதவையும் தோன்றின.

புருஷாதிஷ்டிதத்வாச்ச அவ்யக்தாநுக்ரஹேண ச மஹதாதிவிஶேஷாந்தா ஹ்யண்டமுத்பாதயந்தி தே

புருஷன் இருப்பதும், வெளிப்படாததின் அருளும் காரணமாக, மகத்திலிருந்து சிறியவற்றுக்குள் எல்லாம் அந்த அண்டம் உருவாகின்றன.

தத்ர கார்யம் ச கரணம் ஸம்ஸித்தம் ப்ரஹ்மணோ யதா ததம்டே ஸுப்ரவ்ரு'த்தோ ऽபூத் க்ஷேத்ரஜ்ஞோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ

அந்த அண்டத்துக்குள், பிரம்மாவின் செயலும் கருவியும் முழுமையாகியபோது, 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என அழைக்கப்படும் பிரம்மா அங்கே பெரிதாக வளர்ந்தான்.

ஸ வை ஶரீரீ ப்ரதமஃ ஸ வை புருஷ உச்யதே ஆதிகர்தா ஸ பூதாநாம் ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமவர்தத

அவன் உடலுடன் முதலில் தோன்றியவன்; அவனை புருஷன் என்று அழைக்கிறார்கள். அவனே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிகாரியாய், ஆரம்பத்தில் பிரம்மா என உருவானான்.

தஸ்யேஶ்வரஸ்ய ப்ரதிமா ஜ்ஞாநவைராக்யலக்ஷணா தர்மைஶ்வர்யகரீ புத்திர்ப்ராஹ்மீ யஜ்ஞே ऽபிமாநிநஃ

அந்த இறைவனின் உருவம் ஞானமும் வைராக்கியமும் கொண்டது; தர்மத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் அளிக்கும் புத்தி, யஜ்ஞத்தில் பெருமை கொண்டவருக்கு பிராமி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவ்யக்தாஜ்ஜாயதே தஸ்ய மநஸா யத்யதீப்ஸிதம் வஶீ விக்ரு'த்வாத்த்ரைகுண்யாத்ஸாபேக்ஷத்வாத்ஸ்வபாவதஃ

அவனது மனதில் எதை விரும்பினாலும், அது வெளிப்படாததிலிருந்து தோன்றுகிறது; அவன் எல்லாவற்றையும் தன் இயல்பாலும், மூன்று குணங்களாலும், சார்ந்திருப்பதாலும் மாற்றுகிறான்.

த்ரிதா விபஜ்ய சாத்மாநம் த்ரைலோக்யே ஸம்ப்ரவர்ததே ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ வீக்ஷதே ச த்ரிபிஸ்ஸ்வயம்

தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, அவன் மூன்று உலகிலும் செயல்படுகிறான்; அவன் தானே படைக்கிறான், அழிக்கிறான், கவனிக்கிறான்.

சதுர்முகஸ்து ப்ரஹ்மத்வே காலத்வே சாம்தகஸ்ஸ்ம்ரு'தஃ ஸஹஸ்ரமூர்தா புருஷஸ்திஸ்ரோவஸ்தாஸ்ஸ்வயம்புவஃ

நான்கு முகங்களுடன் அவன் பிரம்மாவாகவும், காலமாக இறுதி எனவும் அழைக்கப்படுகிறான்; ஆயிரம் தலைகளுடன் புருஷனாகவும், மூன்று நிலைகளில் தானாக தோன்றியவனாகவும் இருக்கிறான்.

ஸத்த்வம் ரஜஶ்ச ப்ரஹ்மா ச காலத்வே ச தமோ ரஜஃ விஷ்ணுத்வே கேவலம் ஸத்த்வம் குணவ்ரு'த்திஸ்த்ரிதா விபௌ

சத்துவமும் ரஜஸும் பிரம்மாவாகும்; காலமாக தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவை. விஷ்ணுவாக சுத்த சத்துவமே மேலோங்கும்; இறைவனில் குணங்கள் மூன்று வகையாக அதிகரிக்கின்றன.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ்ரு'ஜதே லோகாந் காலத்வே ஸம்க்ஷிபத்யபி புருஷத்வே ऽத்யுதாஸீநஃ கர்ம ச த்ரிவிதம் விபோஃ

பிரம்மாவாக உலகுகளை உருவாக்குகிறான்; காலமாக அவற்றை மீண்டும் இழுக்கிறான்; புருஷனாக அவன் முற்றிலும் புறக்கணிப்போடு இருக்கிறான்; இறைவனது செயல் மூன்று வகை.

ஏவம் த்ரிதா விபிந்நத்வாத்ப்ரஹ்மா த்ரிகுண உச்யதே சதுர்தா ப்ரவிபக்தத்வாச்சாதுர்வ்யூஹஃ ப்ரகீர்திதஃ

இவ்வாறு மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டதால் பிரம்மா மூன்று குணங்களுடன் இருப்பவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; நான்கு வகையாகப் பிரிந்ததால், அவன் சதுர்வ்யூஹன் என்று அறியப்படுகிறான்.

ஆதித்வாதாதிதேவோ ऽஸாவஜாதத்வாதஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ பாதி யஸ்மாத்ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாபதிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

முதலில் தோன்றியதால், அவன் ஆதிதேவன்; பிறவாமையால், அவன் அஜன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லா உயிர்களையும் காப்பதால், அவன் ப்ரஜாபதி என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

ஹிரண்மயஸ்து யோ மேருஸ்தஸ்யோல்பம் ஸுமஹாத்மநஃ கர்போதகம் ஸமுத்ராஶ்ச ஜராயுஶ்சா ऽபி பர்வதாஃ

பொன்னிற மேரு அவன் அண்டத்தின் ஓடு, பெரும் ஆன்மாவே; கருவில் உள்ள நீர் கடல்களாகவும், மலைகள் அவனது உறையிலாகவும் இருக்கின்றன.

தஸ்மிந்நம்டே த்விமே லோகா அம்தர்விஶ்வமிதம் ஜகத் சம்த்ராதித்யௌ ஸநக்ஷத்ரௌ ஸக்ரஹௌ ஸஹ வாயுநா

அந்த அண்டத்துக்குள் இவ்வுலகங்கள், இந்த முழு பிரபஞ்சமும் உள்ளன; சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், காற்றும் உள்ளன.

அத்பிர்தஶகுணாபிஸ்து பாஹ்யதோண்டம் ஸமாவ்ரு'தம் ஆபோ தஶகுணேநைவ தேஜஸா பஹிராவ்ரு'தாஃ

அண்டம் பத்து மடங்கு அதிகமான நீரால் வெளியே சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீர் பத்து மடங்கு அதிகமான அக்னியால் சுற்றப்பட்டுள்ளது.

தேஜோ தஶகுணேநைவ வாயுநா பஹிராவ்ரு'தம் ஆகாஶேநாவ்ரு'தோ வாயுஃ கம் ச பூதாதிநாவ்ரு'தம்

அந்த நெருப்பு பத்து மடங்கு அதிகமான காற்றால் வெளியே சூழப்பட்டுள்ளது; காற்று ஆகாயத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; ஆகாயம் பஞ்சபூத முதல்வனால் சூழப்பட்டுள்ளது.

பூதாதிர்மஹதா தத்வதவ்யக்தேநாவ்ரு'தோ மஹாந் ஏதைராவரணைரண்டம் ஸப்தபிர்பஹிராவ்ரு'தம்

பூதாதி மகத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த மகத்தும் வெளிப்படாததால் சூழப்பட்டுள்ளது; இவ்வாறு அந்த அண்டம் ஏழு படலங்களால் வெளியே சுற்றப்பட்டுள்ளது.

ஏததாவ்ரு'த்த்ய சாந்யோந்யமஷ்டௌ ப்ரக்ரு'தயஃ ஸ்திதாஃ ஸ்ரு'ஷ்டிபாலநவித்வம்ஸகர்மகர்த்ர்யோ த்விஜோத்தமாஃ

இதனால், எட்டு அடிப்படைக் கூறுகள் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து, படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு ஆகிய செயல்களைச் செய்கின்றன, உயர்ந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களே.

ஏவம் பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயம்தி பரஸ்பரம் ஆதாராதேயபாவேந விகாராஸ்து விகாரிஷு

இவ்வாறு, அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றி, ஒன்றுக்கொன்று ஆதாரமாக இருந்து தாங்குகின்றன; மாற்றங்கள் எப்போதும் மாற்றமடைந்தவற்றில் நிலைத்திருக்கின்றன.

கூர்மோம்காநி யதா பூர்வம் ப்ரஸார்ய விநியச்சதி விகாராம்ஶ்ச ததா ऽவ்யக்தம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா பூயோ நியச்சதி

ஆமை தன் கால்களையும், கைபாகங்களையும் விரித்து மீண்டும் உள்ளே இழுப்பது போல, அவ்யக்தம் மாற்றங்களை உருவாக்கி, பிறகு அவற்றை மீண்டும் தனக்குள் இழுத்து விடுகிறது.

அவ்யக்தப்ரபவம் ஸர்வமாநுலோம்யேந ஜாயதே ப்ராப்தே ப்ரலயகாலே து ப்ரதிலோம்யேநுலீயதே

எல்லாவற்றும் அவ்யக்தத்திலிருந்து தன் இயல்பின்படி தோன்றுகிறது; ஆனால் அழிவுக் காலம் வந்தால், அவை மாறான வரிசையில் மீண்டும் அதனுள் கலந்துவிடுகின்றன.

குணாஃ காலவஶாதேவ பவம்தி விஷமாஃ ஸமாஃ குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

குணங்கள் காலத்தின் தாக்கத்தால் சமமாகவோ, சமமில்லாமல் மாறுகின்றன; குணங்கள் சமநிலையிலிருக்கும் போது அழிவு நிகழும், சமமில்லாதபோது படைப்பு நிகழும் என்று அறிய வேண்டும்.

ததிதம் ப்ரஹ்மணோ யோநிரேததம்டம் கநம் மஹத் ப்ரஹ்மணஃ க்ஷேத்ரமுத்திஷ்டம் ப்ரஹ்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே

இது பிரம்மாவின் கருவாகும்—இந்த அடர்த்தியான பிரம்மாண்டமே பிரம்மாவின் பெரிய நிலம்; பிரம்மா என்பவர் அந்த நிலத்தை அறிந்தவராகக் கூறப்படுகிறார்.

இதீத்ரு'ஶாநாமண்டாநாம் கோட்யோ ஜ்ஞேயாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ஸர்வகத்வாத்ப்ரதாநஸ்ய திர்யகூர்த்வமதஃ ஸ்திதாஃ

இப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டங்கள் எண்ணிக்கையற்ற கோடிகளாக இருக்கின்றன; எல்லா இடங்களிலும் பரவியுள்ள பிரதானத்தின் காரணமாக, அவை கீழும், மேலும், அகலமாகவும் உள்ளன.

தத்ர தத்ர சதுர்வக்த்ரா ப்ரஹ்மாணோ ஹரயோ பவாஃ ஸ்ரு'ஷ்டா ப்ரதாநேந ததா லப்த்வா ஶம்போஸ்து ஸந்நிதிம்

ஒவ்வொரு இடத்திலும் நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மாக்கள், திருமால்கள், சிவபெருமான் ஆகியோர் பிரதானத்தால் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்; அத்துடன், அவர்கள் சம்புவின் அருளையும் பெறுகின்றனர்.

மஹேஶ்வரஃ பரோவ்யக்தாதம்டமவ்யக்தஸம்பவம் அண்டாஜ்ஜஜ்ஞே விபுர்ப்ரஹ்மா லோகாஸ்தேந க்ரு'தாஸ்த்விமே

பெரிய இறைவன் அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து பிரம்மாண்டத்தை உருவாக்குகிறார்; அந்த அண்டத்திலிருந்து வல்லமை வாய்ந்த பிரம்மா பிறக்கிறார், அவரால் இந்த உலகங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

அபுத்திபூர்வஃ கதிதோ மயைஷ ப்ரதாநஸர்கஃ ப்ரதமஃ ப்ரவ்ரு'தஃ ஆத்யம்திகஶ்ச ப்ரலயோந்தகாலே லீலாக்ரு'தஃ கேவலமீஶ்வரஸ்ய

நான் கூறிய இந்த பிரதானத்தின் படைப்பு அறிவு இன்றி முதலில் தோன்றியது; இறுதியில் முழுமையாக அழிந்துவிடும், இது இறைவனின் விளையாட்டு மட்டுமே.