ஶிவபுராணம்

தஸ்மாச்சக்தஸ்ஸ்வதந்த்ரோ யஃ ஸர்வஶக்திஶ்ச ஸர்வவித் அநாதிநிதநஶ்சாயம் மஹதைஶ்வர்யஸம்யுதஃ

ஆகவே, சக்தி மிகுந்தவன், சுயாதீனன், எல்லா சக்திகளும் உடையவன், அனைத்தையும் அறிந்தவன், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவன், பேரருள் கொண்டவன்—

ஸ ஏவ ஜகதஃ கர்தா மஹாதேவோ மஹேஶ்வராஃ பாதா ஹர்தா ச ஸர்வஸ்ய ததஃ ப்ரு'தகநந்வயஃ

அவரே உலகத்தின் படைப்பாளர், மகாதேவன், மஹேஸ்வரன்; எல்லாவற்றையும் காப்பவர், அழிப்பவரும் கூட, இவ்வாறு ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமாக நடைபெறுகின்றன.

பரிணாமஃ ப்ரதாநஸ்ய ப்ரவ்ரு'த்திஃ புருஷஸ்ய ச ஸர்வம் ஸத்யவ்ரதஸ்யைவ ஶாஸநேந ப்ரவர்ததே

முதன்மை பொருளின் மாற்றமும், புருஷனின் செயலும்—இவை அனைத்தும் எப்போதும் உண்மை பேசும் ஒருவரின் ஆணையால் மட்டுமே நடைபெறுகின்றன.

இதீயம் ஶாஶ்வதீ நிஷ்டா ஸதாம் மநஸி வர்ததே ந சைநம் பக்ஷமாஶ்ரித்ய வர்ததே ஸ்வல்பசேதநஃ

இந்த நிலையான முடிவு ஞானிகளின் மனதில் நிலைத்து உள்ளது; குறைந்த அறிவுடையவன் இந்தக் கோட்பாட்டை சார்ந்து நடக்கமாட்டான்.

யாவதாதிஸமாரம்போ யாவத்யஃ ப்ரலயோ மஹாந் தாவதப்யேதி ஸகலம் ப்ரஹ்மணஃ ஶாரதாம் ஶதம்

பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்து பெரிய அழிவுவரை, இவை அனைத்தும் பிரம்மாவின் நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கின்றன.

பரமித்யாயுஷோ நாம ப்ரஹ்மணோ ऽவ்யக்தஜந்மநஃ தத்பராக்யம் ததர்தம் ச பரார்தமபிதீயதே

இது வெளிப்படாததில் பிறந்த பிரம்மாவின் உச்ச ஆயுளாக அழைக்கப்படுகிறது; அதில் 'பர' என்று சொல்லப்படுவது அதன் பாதி, அதையே 'பரார்த்தம்' என்கிறார்கள்.

பரார்தத்வயகாலாம்தே ப்ரலயே ஸமுபஸ்திதே அவ்யக்தமாத்மநஃ கார்யமாதாயாத்மநி திஷ்டதி

இரண்டு பரார்த்தங்கள் முடிவில், அழிவு வந்தபோது, வெளிப்படாதது, ஆத்மாவின் விளைவைக் கொண்டு, தன்னுள் தானே நிலைத்திருக்கும்.

ஆத்மந்யவஸ்திதே ऽவ்யக்தே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹ்ரு'தே ஸாதர்ம்யேணாதிதிஷ்டேதே ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ

வெளிப்படாதது ஆத்மாவில் நிலைபெற்று, மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒழிந்தபோது, முதன்மை பொருளும் புருஷனும் ஒரே தன்மையில் சேர்ந்து நிற்கின்றன.

தமஃ ஸத்த்வகுணாவேதௌ ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ அநுத்ரிக்தாவநந்தௌ தாவோதப்ரோதௌ பரஸ்பரம்

இருள் மற்றும் சத்த்வகுணம் இரண்டும் சமநிலையிலே இருக்கின்றன; அவை ஒன்றும் குறையாமல், அதிகரிக்காமல், ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து முடிவில்லாமல் உள்ளன.

குணஸாம்யே ததா தஸ்மிந்நவிபாகே தமோதயே ஶாம்தவாதைகநீரே ச ந ப்ராஜ்ஞாயத கிம்சந

அந்த சமநிலை நிலையில், வேறுபாடுகள் இல்லாதபோது, இருள் மேலோங்கும் போது, ஒரே அமைதியான காற்றில்லா பெருங்கடலில் எதுவும் காணப்படாது.

அப்ரஜ்ஞாதே ஜகத்யஸ்மிந்நேக ஏவ மஹேஶ்வரஃ உபாஸ்ய ரஜநீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் பராம் மாஹேஶ்வரீம் ததஃ

உலகம் அறியப்படாதபோது, ஒரே மஹேஸ்வரன் மட்டுமே இருக்கிறார்; அவர் முழு இரவையும், அந்த உயர்ந்த மாஹேஸ்வரியை வழிபடுகிறார்.

ப்ரபாதாயாம் து ஶர்வர்யாம் ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ ப்ரவிஶ்ய க்ஷோபயாமாஸ மாயாயோகாந்மஹேஶ்வரஃ

ஆனால் அந்த இரவு முடிந்ததும், மாயையின் சக்தியால், மஹேஸ்வரன் முதன்மை பொருளும் புருஷனும் உள்ளே புகுந்து அவர்களை உள்உருக்கம் செய்கிறார்.

ததஃ புநரஶேஷாணாம் பூதாநாம் ப்ரபவாப்யயாத் அவ்யக்தாதபவத்ஸ்ரு'ஷ்டிராஜ்ஞயா பரமேஷ்டிநஃ

பின்னர், பரமன் ஆணையால், வெளிப்படாததிலிருந்து படைப்பு மீண்டும் தோன்றுகிறது; அனைத்து உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் நிகழ்கின்றன.

விஶ்வோத்தரோத்தரவிசித்ரமநோரதஸ்ய யஸ்யைகஶக்திஶகலே ஸகலஸ்ஸமாப்தஃ ஆத்மாநமத்வபதிமத்வவிதோ வதம்தி தஸ்மை நமஃ ஸகலலோகவிலக்ஷணாய

புருஷாதிஷ்டிதாத்பூர்வமவ்யக்தாதீஶ்வராஜ்ஞயா புத்த்யாதயோ விஶேஷாம்தா விகாராஶ்சாபவந் க்ரமாத்

புருஷன் தோன்றும் முன்பே, வெளிப்படாத நிலையில் இருந்தபோது, இறைவனின் கட்டளையால் புத்தி முதலானவை, தனித்த தன்மைகள் மற்றும் அவற்றின் மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக உருவானது.

ததஸ்தேப்யோ விகாரேப்யோ ருத்ரோ விஷ்ணுஃ பிதாமஹஃ காரணத்வேந ஸர்வேஷாம் த்ரயோ தேவாஃ ப்ரஜஜ்ஞிரே

அந்த மாற்றங்களிலிருந்து, எல்லாவற்றிற்கும் காரணமாக மூன்று தேவர்கள், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிரம்மா பிறந்தார்கள்.

ஸர்வதோ புவநவ்யாப்திஶக்திமவ்யாஹதாம் க்வசித் ஜ்ஞாநமப்ரதிமம் ஶஶ்வதைஶ்வர்யம் சாணிமாதிகம்

அவர் எல்லா உலகுகளிலும் தடையில்லாமல் பரவும் சக்தியையும், ஒப்பற்ற அறிவையும், எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் ஆண்டமைத்தையும், அணிமை போன்ற அதிசய சக்திகளையும் உடையவர்.

ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்திதிலயாக்யேஷு கர்மஸு த்ரிஷு ஹேதுதாம் ப்ரபுத்வேந ஸஹைதேஷாம் ப்ரஸீததி மஹேஶ்வரஃ

பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கும், காப்பாற்றும், அழிக்கும் மூன்று செயல்களில், மகேசுவரன் தன் ஆண்டமைத்துடன் சேர்ந்து அவற்றுக்கு காரணமாக இருந்து அருள் புரிகிறார்.

கல்பாந்தரே புநஸ்தேஷாமஸ்பர்தா புத்திமோஹிநாம் ஸர்கரக்ஷாலயாசாரம் ப்ரத்யேகம் ப்ரததௌ ச ஸஃ

ஒரு கல்பம் முடிவில், அவர்களுக்குள் போட்டியும் புத்தி குழப்பமும் ஏற்பட்டபோது, அந்த உருவாக்கம், பாதுகாப்பு, அழிவு ஆகிய செயல்களை தனித்தனியாக ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் ஒப்படைத்தார்.

ஏதே பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயந்தி பரஸ்பரம் பரஸ்பரேண வர்தம்தே பரஸ்பரமநுவ்ரதாஃ

இவர்கள் ஒருவரிலிருந்து ஒருவர் தோன்றி, ஒருவரை ஒருவர் தாங்கி, ஒருவரால் ஒருவர் வளர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கின்றனர்.

க்வசித்ப்ரஹ்மா க்வசித்விஷ்ணுஃ க்வசித்ருத்ரஃ ப்ரஶஸ்யதே நாநேந தேஷாமாதிக்யமைஶ்வர்யம் சாதிரிச்யதே

சில நேரங்களில் பிரம்மா, சில நேரங்களில் விஷ்ணு, சில நேரங்களில் ருத்ரன் புகழப்படுகிறார்; இதனால் அவர்களின் மேன்மையோ ஆண்டமைத்தோ அதிகரிக்கவில்லை.

மூர்கா நிம்தம்தி தாந்வாக்பிஃ ஸம்ரம்பாபிநிவேஶிநஃ யாதுதாநா பவம்த்யேவ பிஶாசாஶ்ச ந ஸம்ஶயஃ

முட்டாள்கள், வாதத்தில் ஈடுபட்டு, அவர்களை வார்த்தைகளால் பழித்து பேசுகிறார்கள்; அப்படி செய்வோர் நிச்சயம் பேய்களாகவும் பிசாசுகளாகவும் ஆகிவிடுவார்கள்.

தேவோ குணத்ரயாதீதஶ்சதுர்வ்யூஹோ மஹேஶ்வரஃ ஸகலஸ்ஸகலாதாரஶக்தேருத்பத்திகாரணம்

மகேசுவரன் மூன்று குணங்களைத் தாண்டியவரும், நான்கு வடிவங்களை உடையவரும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமும், எல்லாவற்றையும் தாங்கும் சக்தியின் தோற்றத்திற்கும் காரணமாக இருப்பவரும் ஆவார்.

ஸோயமாத்மா த்ரயஸ்யாஸ்ய ப்ரக்ரு'தேஃ புருஷஸ்ய ச லீலாக்ரு'தஜகத்ஸ்ரு'ஷ்டிரீஶ்வரத்வே வ்யவஸ்திதஃ

இந்த ஆத்மா, விளையாட்டாக உலகத்தை உருவாக்கி, இந்த மூன்றான பிரகிருதி, புருஷன் மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் மீது ஆண்டவனாக நிலைத்திருக்கிறார்.

யஸ்ஸர்வஸ்மாத்பரோ நித்யோ நிஷ்கலஃ பரமேஶ்வரஃ ஸ ஏவ ச ததாதாரஸ்ததாத்மா தததிஷ்டிதஃ

எல்லாவற்றையும் தாண்டிய, எப்போதும் நிலைத்திருக்கும், பகுதியில்லாத பரம ஈசுவரன், அவரே அதற்கான ஆதாரமும், அதற்கான ஆன்மாவும், அதற்கான ஆண்டவரும் ஆவார்.

தஸ்மாந்மஹேஶ்வரஶ்சைவ ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஸ்ததா ஸதாஶிவபவோ விஷ்ணுர்ப்ரஹ்மா ஸர்வஶிவாத்மகம்

ஆகையால், மகேசுவரனும், பிரகிருதியும், புருஷனும், சதாசிவனும், விஷ்ணுவும், பிரம்மாவும் — இவை அனைத்தும் பரவியுள்ள சிவனிலிருந்து தோன்றுகின்றன.

ப்ரதாநாத்ப்ரதமம் ஜஜ்ஞே வ்ரு'த்திஃ க்யாதிர்மதிர்மஹாந் மஹத்தத்த்வஸ்ய ஸம்க்ஷோபாதஹம்காரஸ்த்ரிதா ऽபவத்

பிரதானத்திலிருந்து முதலில் வளர்ச்சி, புகழ், புத்தி, மகத்துவம் ஆகியவை தோன்றின. அந்த மகத்துவம் கலங்கியபோது, அகங்காரம் மூன்று வகைகளாக உருவானது.

அஹம்காரஶ்ச பூதாநி தந்மாத்ராநீம்த்ரியாணி ச வைகாரிகாதஹம்காராத்ஸத்த்வோத்ரிக்தாத்து ஸாத்த்விகஃ

அகங்காரத்திலிருந்து பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் சூட்சும வடிவங்கள் மற்றும் இந்திரியங்கள் தோன்றின. சத்துவம் அதிகமாக உள்ள அகங்காரத்திலிருந்து சுத்தமான வகை உருவாகிறது.

வைகாரிகஃ ஸ ஸர்கஸ்து யுகபத்ஸம்ப்ரவர்ததே புத்தீந்த்ரியாணி பஞ்சைவ பஞ்சகர்மேம்த்ரியாணி ச

அந்த சுத்தமான விகாரம், வைகாரிகம் எனப்படுவது, ஒரே நேரத்தில் தோன்றுகிறது; அதாவது ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் உருவாகின்றன.