ஶிவபுராணம்

ஸவநாநாம் ஸஹஸ்ரம் ச த்ரிகுணம் த்ரிவ்ரு'தம் ததா கல்ப்யதே ஸகலஃ காலோ ப்ரஹ்மணஃ பரமேஷ்டிநஃ

ஆயிரம் சவணங்களை மூன்று மடங்கும், மீண்டும் மூன்று மடங்கும் கூட்டினால், அது பரமேஷ்வரனாகிய பிரம்மாவின் முழு காலமாக கருதப்படுகிறது.

தஸ்ய வை திவஸே யாம்தி சதுர்தஶ புரம்தராஃ ஶதாநி மாஸே சத்வாரி விம்ஶத்யா ஸஹிதாநி ச

அவரது ஒரு பகலில் பதினான்கு இந்திரர்கள் கடந்து போவார்கள்; ஒரு மாதத்தில் நாற்பது, அதனுடன் சேர்த்து நூற்றுக்கணக்கில் இருக்கும்.

அப்தே பஞ்ச ஸஹஸ்ராணி சத்வாரிம்ஶத்யுதாநி ச சத்வாரிம்ஶத்ஸஹஸ்ராணி பஞ்ச லக்ஷாணி சாயுஷி

ஒரு வருடத்தில் ஐந்து ஆயிரத்து நாற்பது; நாற்பது ஆயிரம் மற்றும் ஐந்து இலட்சம் அவர்களின் ஆயுளில் இருக்கும்.

ப்ரஹ்மா விஷ்ணோர்திநே சைகோ விஷ்ணூ ருத்ரதிநே ததா ஈஶ்வரஸ்ய திநே ருத்ரஸ்ஸதாக்யஸ்ய ததேஶ்வரஃ

பிரம்மாவின் ஒரு பகல் என்பது விஷ்ணுவின் ஒரு பகல்; அதுபோல், விஷ்ணுவின் ஒரு பகல் என்பது ருத்ரனின் ஒரு பகல்; ருத்ரனின் ஒரு பகல் என்பது எப்போதும் புகழப்படும் ஈஸ்வரனின் ஒரு பகல்.

ஸாக்ஷாச்சிவஸ்ய தத்ஸம்க்யஸ்ததா ஸோ ऽபி ஸதாஶிவஃ சத்வாரிம்ஶத்ஸஹஸ்ராணி பஞ்சலக்ஷாணி சாயுஷி

அதே எண்ணிக்கை நேரடியாக சிவனுக்கும், அதுபோல் சதாசிவனுக்கும் பொருந்தும்; நாற்பது ஆயிரம் மற்றும் ஐந்து இலட்சம் அவர்களின் ஆயுளில் இருக்கும்.

அஹஸ்தஸ்ய து யா ஸ்ரு'ஷ்டீ ராத்ரிஶ்ச ப்ரலயஃ ஸ்ம்ரு'தஃ அஹர்ந வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிரிதி தாரயேத்

அவருக்கு பகல் இல்லை என்பதால், படைப்பு பகலாகவும், அழிவு இரவாகவும் கூறப்படுகிறது; உண்மையில் அவருக்கு பகலும் இரவும் இல்லை என்று அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஏஷோபசாரஃ க்ரியதே லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா ப்ரஜாஃ ப்ரஜாநாம் பதயோ மூர்தயஶ்ச ஸுராஸுராஃ

இது உலகங்களுக்காக நன்மை கருதி உருவகமாகச் சொல்லப்பட்டது; உயிர்கள், அவர்களின் தலைவர்கள், உருவங்கள், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் ஆகியோர் பற்றியது.

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்ச ச தந்மாத்ராண்யத பூதாதிர்புத்திஶ்ச ஸஹ தைவதஃ

புலன்கள், அவற்றின் பொருட்கள், ஐந்து பெரிய பொருட்கள், சூட்சுமப் பொருட்கள், அவற்றின் மூலமும், புத்தியும், அவற்றின் தலைவர்களும்—

அஹஸ்திஷ்டம்தி ஸர்வாணி பாரமேஶஸ்ய தீமதஃ அஹரம்தே ப்ரலீயந்தே ராத்ர்யந்தே விஶ்வஸம்பவஃ

இவை அனைத்தும் ஞானமிக்க பரமேசுவரனின் பகலில் நிலைத்து இருக்கும்; பகல் முடிவில் அவை எல்லாம் அழிகின்றன, இரவு முடிவில் உலகம் மீண்டும் தோன்றுகிறது.

யோ விஶ்வாத்மா கர்மகாலஸ்வபாவாத்யர்தே ஶக்திர்யஸ்ய நோல்லம்கநீயா யஸ்யைவாஜ்ஞாதீநமேதத்ஸமஸ்தம் நமஸ்தஸ்மை மஹதே ஶம்கராய

உலகத்தின் ஆன்மாவாக விளங்கும், செயல், காலம், இயற்கை ஆகியவை சக்தியாக உடையவரும், இவரது கட்டளைக்கு எல்லாம் உட்பட்டும், மீற முடியாதவரும் ஆன மகா சங்கரருக்கு வணக்கம்.

கதம் ஜகதிதம் க்ரு'த்ஸ்நம் விதாய ச நிதாய ச ஆஜ்ஞயா பரமாம் க்ரீடாம் கரோதி பரமேஶ்வரஃ

இந்த உலகத்தை உருவாக்கி, மறுபடியும் அடக்கி, பரமேசுவரன் தனது கட்டளையால் எப்படி உன்னதமான விளையாட்டை நிகழ்த்துகிறார்?

கிம் தத்ப்ரதமஸம்பூதம் கேநேதமகிலம் ததம் கேநா வா புநரேவேதம் க்ரஸ்யதே ப்ரு'துகுக்ஷிணா

முதலில் தோன்றியது எது? இதை யார் எல்லாம் நிறைத்திருக்கிறார்? மீண்டும், பெரிய வயிறு உடையவர் யார் என்று எல்லாவற்றையும் விழுங்குகிறார்?

ஶக்திஃ ப்ரதமஸம்பூதா ஶாம்த்யதீதபதோத்தரா ததோ மாயா ததோ ऽவ்யக்தம் ஶிவாச்சக்திமதஃ ப்ரபோஃ

முதலில் தோன்றியது சக்தி, அது அமைதியைத் தாண்டிய நிலையில் உள்ளது; அதன் பின் மாயை, அதன் பின் வெளிப்படாதது, இவை சக்தி உடைய சிவனிலிருந்து தோன்றின.

ஶாந்த்யதீதபதம் ஶக்தேஸ்ததஃ ஶாந்திபதக்ரமாத் ததோ வித்யாபதம் தஸ்மாத்ப்ரதிஷ்டாபதஸம்பவஃ

சக்தியிலிருந்து அமைதியைத் தாண்டிய நிலை வருகிறது; அதன் பின் அமைதி நிலை, அதன்பின் அறிவு நிலை, அதிலிருந்து ஆதார நிலை தோன்றுகிறது.

நிவ்ரு'த்திபதமுத்பந்நம் ப்ரதிஷ்டாபததஃ க்ரமாத் ஏவமுக்தா ஸமாஸேந ஸ்ரு'ஷ்டிரீஶ்வரசோதிதா

ஆதார நிலையிலிருந்து ஒழுங்காக விலகும் நிலை உருவாகிறது; இப்படியாக, ஈஸ்வரன் உத்தரவால் நிகழும் படைப்பு சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டது.

ஆநுலோம்யாத்ததைதேஷாம் ப்ரதிலோம்யேந ஸம்ஹ்ரு'திஃ அஸ்மாத்பஞ்சபதோத்திஷ்டாத்பரஸ்ஸ்ரஷ்டா ஸமிஷ்யதே

இவை இயற்கை ஒழுங்கில் தோன்றி, எதிர்மாறாக மறைந்து விடுகின்றன. இந்த ஐந்துவகை முறையைத் தவிர வேறு படைப்பாளி ஏற்கப்படுவதில்லை.

கலாபிஃ பஞ்சபிர்வ்யாப்தம் தஸ்மாத்விஶ்வமிதம் ஜகத் அவ்யக்தம் காரணம் யத்ததாத்மநா ஸமநுஷ்டிதம்

இந்த உலகம் முழுவதும் அந்த ஐந்து சக்திகளால் நிறைந்துள்ளது. வெளிப்படாத காரணம், அது தானாக நிலைபெற்றது, அதுவே குறிக்கப்படுகின்றது.

மஹதாதிவிஶேஷாம்தம் ஸ்ரு'ஜதீத்யபி ஸம்மதம் கிம் து தத்ராபி கர்த்ரு'த்வம் நாவ்யக்தஸ்ய ந சாத்மநஃ

பெரும் தத்துவத்திலிருந்து சிறியவற்றை வரை படைக்கிறது என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் அங்கேயும் வெளிப்படாததும், ஆத்மாவும் செயல் செய்யும் சக்தி உடையவை அல்ல.

அசேதநத்வாத்ப்ரக்ரு'தேரஜ்ஞத்வாத்புருஷஸ்ய ச ப்ரதாநபரமாண்வாதி யாவத்கிஞ்சிதசேதநம்

பிரகிருதி அறிவில்லாதது, புருஷன் அறியாதவன் என்பதால், முதன்மையான பொருளிலிருந்து அணுவை வரை அனைத்தும் உயிரற்றவை.

தத்கர்த்ரு'கம் ஸ்வயம் த்ரு'ஷ்டம் புத்திமத்காரணம் விநா ஜகச்ச கர்த்ரு'ஸாபேக்ஷம் கார்யம் ஸாவயவம் யதஃ

செயல் நிகழ, அறிவுள்ள காரணம் அவசியம் என்று காணப்படுகிறது; உலகம் பல பகுதிகள் கொண்ட விளைவு என்பதால், அது செய்பவரை சார்ந்ததே.

தஸ்மாச்சக்தஸ்ஸ்வதந்த்ரோ யஃ ஸர்வஶக்திஶ்ச ஸர்வவித் அநாதிநிதநஶ்சாயம் மஹதைஶ்வர்யஸம்யுதஃ

ஆகவே, சக்தி மிகுந்தவன், சுயாதீனன், எல்லா சக்திகளும் உடையவன், அனைத்தையும் அறிந்தவன், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவன், பேரருள் கொண்டவன்—

ஸ ஏவ ஜகதஃ கர்தா மஹாதேவோ மஹேஶ்வராஃ பாதா ஹர்தா ச ஸர்வஸ்ய ததஃ ப்ரு'தகநந்வயஃ

அவரே உலகத்தின் படைப்பாளர், மகாதேவன், மஹேஸ்வரன்; எல்லாவற்றையும் காப்பவர், அழிப்பவரும் கூட, இவ்வாறு ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமாக நடைபெறுகின்றன.

பரிணாமஃ ப்ரதாநஸ்ய ப்ரவ்ரு'த்திஃ புருஷஸ்ய ச ஸர்வம் ஸத்யவ்ரதஸ்யைவ ஶாஸநேந ப்ரவர்ததே

முதன்மை பொருளின் மாற்றமும், புருஷனின் செயலும்—இவை அனைத்தும் எப்போதும் உண்மை பேசும் ஒருவரின் ஆணையால் மட்டுமே நடைபெறுகின்றன.

இதீயம் ஶாஶ்வதீ நிஷ்டா ஸதாம் மநஸி வர்ததே ந சைநம் பக்ஷமாஶ்ரித்ய வர்ததே ஸ்வல்பசேதநஃ

இந்த நிலையான முடிவு ஞானிகளின் மனதில் நிலைத்து உள்ளது; குறைந்த அறிவுடையவன் இந்தக் கோட்பாட்டை சார்ந்து நடக்கமாட்டான்.

யாவதாதிஸமாரம்போ யாவத்யஃ ப்ரலயோ மஹாந் தாவதப்யேதி ஸகலம் ப்ரஹ்மணஃ ஶாரதாம் ஶதம்

பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்து பெரிய அழிவுவரை, இவை அனைத்தும் பிரம்மாவின் நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கின்றன.

பரமித்யாயுஷோ நாம ப்ரஹ்மணோ ऽவ்யக்தஜந்மநஃ தத்பராக்யம் ததர்தம் ச பரார்தமபிதீயதே

இது வெளிப்படாததில் பிறந்த பிரம்மாவின் உச்ச ஆயுளாக அழைக்கப்படுகிறது; அதில் 'பர' என்று சொல்லப்படுவது அதன் பாதி, அதையே 'பரார்த்தம்' என்கிறார்கள்.

பரார்தத்வயகாலாம்தே ப்ரலயே ஸமுபஸ்திதே அவ்யக்தமாத்மநஃ கார்யமாதாயாத்மநி திஷ்டதி

இரண்டு பரார்த்தங்கள் முடிவில், அழிவு வந்தபோது, வெளிப்படாதது, ஆத்மாவின் விளைவைக் கொண்டு, தன்னுள் தானே நிலைத்திருக்கும்.

ஆத்மந்யவஸ்திதே ऽவ்யக்தே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹ்ரு'தே ஸாதர்ம்யேணாதிதிஷ்டேதே ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ

வெளிப்படாதது ஆத்மாவில் நிலைபெற்று, மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒழிந்தபோது, முதன்மை பொருளும் புருஷனும் ஒரே தன்மையில் சேர்ந்து நிற்கின்றன.

தமஃ ஸத்த்வகுணாவேதௌ ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ அநுத்ரிக்தாவநந்தௌ தாவோதப்ரோதௌ பரஸ்பரம்

இருள் மற்றும் சத்த்வகுணம் இரண்டும் சமநிலையிலே இருக்கின்றன; அவை ஒன்றும் குறையாமல், அதிகரிக்காமல், ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து முடிவில்லாமல் உள்ளன.