ஶிவபுராணம்
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
ததஃ ஸ்வலிம்கசிஹ்நத்வாத்ஸ்தம்பதோ நிஷ்கலம் ஶிவஃ ஸ்வலிம்கம் தர்ஶயாமாஸ ஜகதாம் ஹிதகாம்யயா
பின்னர், தன் லிங்கத்தின் அடையாளத்திலிருந்து, தூணாக இருந்த சிவன், அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மை வேண்டி தன் லிங்கத்தை காட்டினார்.
ததாப்ரப்ரு'தி லோகேஷு நிஷ்கலம் லிம்கமைஶ்வரம் ஸகலம் ச ததா பேரம் ஶிவஸ்யைவ ப்ரகல்பிதம்
அந்த நேரத்திலிருந்து உலகங்களில், இறைவனின் லிங்கம் உருவமில்லாததாகவும், உருவம் கொண்ட உருவமும் சிவனுக்கே என நிறுவப்பட்டது.
ஶிவாந்யேஷஃ து தேவாநாம் பேரமாத்ரம் ப்ரகல்பிதம் தத்தத்பேரம் து தேவாநாம் தத்தத்போகப்ரதம் ஶுபம் ஶிவஸ்ய லிம்கபேரத்வம் போகமோக்ஷப்ரதம் ஶுபம்
மற்ற தேவர்களுக்குப் படிமம் மட்டும் நிறுவப்பட்டது; ஒவ்வொரு தேவனின் உருவமும் அவரவர் விருப்பங்களைத் தரும் நல்லதாய் உள்ளது. ஆனால் சிவனின் லிங்க உருவம் both அனுபவத்தையும் விடுதலையையும் தரும், அதுவும் நல்லதாய் உள்ளது.
புரா கதாசித்யோகீம்த்ர விஷ்ணுர்விஷதராஸநஃ ஸுஷ்வாப பரயா பூத்யா ஸ்வாநுகைரபி ஸம்வ்ரு'தஃ
ஒரு காலத்தில், யோகிகளின் தலைவரே, விஷ்ணு பாம்பின் மேல் படுத்து, பேரருளோடு தன் சேவகர்களால் சூழப்பட்டு தூங்கினார்.
யத்ரு'ச்சயா கதஸ்தத்ர ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மவிதாம்வரஃ அப்ரு'ச்சத்பும்டரீகாக்ஷம் ஶயநம் ஸர்வஸுந்தரம்
அப்போது, யாரும் எதிர்பாராதபோது, பிரம்மாவும், பிரம்மத்தை நன்கு அறிந்தவரும், அங்கு வந்து, அழகான படுக்கையில் இருந்த தாமரைக் கண்களையுடையவரை வினவினார்.
கஸ்த்வம் புருஷவச்சேஷே த்ரு'ஷ்ட்வா மாமபி த்ரு'ப்தவத் உத்திஷ்ட வத்ஸ மாம் பஶ்ய தவ நாதமிஹாகதம்
நீ யார், மனிதனைப் போல படுத்திருக்கிறாய், என்னை பெருமையுடன் பார்க்கிறாய்? எழு பிள்ளையே, என்னை உன் ஆண்டவனாக வந்துள்ளேன் என்று காண்.
ஆகதம் குருமாராத்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா யோ த்ரு'ப்தவச்சரேத் த்ரோஹிணஸ்தஸ்ய மூடஸ்ய ப்ராயஶ்சித்தம் விதீயதே
ஆசிரியரையும் ஆண்டவரையும் வந்ததைப் பார்த்தும், பெருமையுடன் நடக்கும்வன், துரோகியும் அறியாமையும்; அவனுக்கு பாவம் போக்கும் வழி சொன்னது.
இதி ஶ்ருத்வா வசஃ க்ருத்தோ பஹிஃ ஶாம்தவதாசரத் ஸ்வஸ்தி தே ஸ்வாகதம் வத்ஸ திஷ்ட பீடமிதோ விஶ
இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கோபமிருந்தும் வெளியில் அமைதியாக நடந்தார்: 'நலமுடன் வா, வரவேற்கிறேன் பிள்ளையே, அமர்ந்திரு, இந்த இருக்கையை ஏற்று.' என்றார்.
கிமு தே வ்யாக்ரவத்வக்த்ரம் விபாதி விஷமேக்ஷணம் வத்ஸ விஷ்ணோ மஹாமாநமாகதம் காலவேகதஃ
உன் முகம் ஏன் புலி போல் கோபமாக, கண்கள் சமமில்லாமல் தெரிகின்றன, விஷ்ணுவே? பெரிய பெருமை உன்னை நேரம் கொண்டு வந்தது.
பிதாமஹஶ்ச ஜகதஃ பாதா ச தவ வத்ஸக மத்ஸ்தம் ஜகதிதம் வத்ஸ மநுஷே த்வம் ஹி சோரவத்
பிள்ளையே, உலகின் பெரியவர் பிரம்மா, நீ பாதுகாப்பவர். இந்த உலகம் என்னுள் இருக்கிறது, ஆனாலும் நீ மனிதர்களில் திருடன் போல் நடக்கிறாய்.
மந்நாபிகமலாஜ்ஜாதஃ புத்ரஸ்த்வம் பாஷஸே வ்ரு'தா ஏவம் ஹி வததோஸ்தத்ர முக்தயோரஜயோஸ்ததா
என் நாபிக்கமலத்தில் இருந்து பிறந்த பிள்ளை நீ, ஆனாலும் வீணாக பேசுகிறாய். இப்படியே அந்த இரு அறியாத, வெல்லப்படாதவர்கள் அங்கு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அஹமேவ பரோ ந த்வமஹம் ப்ரபுரஹம் ப்ரபுஃ பரஸ்பரம் ஹம்துகாமௌ சக்ரதுஃ ஸமரோத்யமம்
'நானே பெரியவன், நீ இல்லை; நானே ஆண்டவன், நீ இல்லை' என்று ஒருவரை ஒருவர் அழிக்க விரும்பி, யுத்தத்துக்கு ஆயத்தமானார்கள்.
யுயுதாதே ऽமரௌ வீரௌ ஹம்ஸபக்ஷீம்த்ரவாஹநௌ வைரம்ச்யா வைஷ்ணவாஶ்சைவம் மிதோ யுயுதிரே ததா
அந்த இரண்டு அமர வீரர்கள், அன்னப்பறவை மற்றும் கருடன் மீது ஏறி, ஒருவரை ஒருவர் போரிட்டனர்; அப்போது பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவின் பக்தர்களும் ஒருவருடன் ஒருவர் போரிட்டனர்.
தாவத்விமாநகதயஃ ஸர்வா வை தேவஜாதயஃ தித்ரு'க்ஷவஃ ஸமாஜக்முஃ ஸமரம் தம் மஹாத்புதம்
அப்போது, எல்லா தேவர்களும் வானத்தில் விமானங்களில் வந்து, அந்த அதிசயமான யுத்தத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் கூடியார்கள்.
க்ஷிபம்தஃ புஷ்பவர்ஷாணி பஶ்யம்தஃ ஸ்வைரமம்பரே ஸுபர்ணவாஹநஸ்தத்ர க்ருத்தோ வை ப்ரஹ்மவக்ஷஸி
அவர்கள் மலர்களை மழைபோல் பொழிந்து, வானத்தில் சுதந்திரமாக பார்த்தனர்; அங்கு கருடன் மீது அமர்ந்திருந்தவன், கோபத்துடன் பிரம்மாவின் மார்பில் தாக்கினான்.
முமோச பாணாநஸஹாநஸ்த்ராம்ஶ்ச விவிதாந்பஹூந் முமோசா ऽத விதிஃ க்ருத்தோ விஷ்ணோருரஸி துஃஸஹாந்
பிரம்மா கோபத்தில், எண்ணற்ற அம்புகளையும் பலவிதமான பயங்கர ஆயுதங்களையும் விஷ்ணுவின் மார்பில் விடுத்தான்.
பாணாநநலஸம்காஶாநஸ்த்ராம்ஶ்ச பஹுஶஸ்ததா ததாஶ்சர்யமிதி ஸ்பஷ்டம் தயோஃ ஸமரகோசரம்
அப்போது, தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் பல ஆயுதங்களும் அம்புகளும் விடப்பட்டன; அந்த இருவரின் போரின் அதிசயம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.