ஶிவபுராணம்

அசக்ஷுரபி யஃ பஶ்யத்யகர்ணோ ऽபி ஶ்ரு'ணோதி யஃ ஸர்வம் வேத்தி ந வேத்தாஸ்ய தமாஹுஃ புருஷம் பரம்

கண்கள் இல்லையென்றும் அவன் காண்கிறான்; காதுகள் இல்லையென்றும் அவன் கேட்கிறான்; எல்லாவற்றையும் அறிவான், ஆனால் யாரும் அவனை அறியமுடியாது; அவனை பரமபுருஷன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அணோரணீயாந்மஹதோ மஹீயாநயமவ்யயஃ குஹாயாம் நிஹிதஶ்சாபி ஜம்தோரஸ்ய மஹேஶ்வரஃ

அவன் மிகச் சிறியதை விடச் சிறியவன், பெரியதை விடப் பெரியவன், அழியாதவன்; உயிரினத்தின் உள்ளத்தில், அந்த மஹேஸ்வரன் மறைந்திருக்கிறான்.

தமக்ரதும் க்ரதுப்ராயம் மஹிமாதிஶயாந்விதம் தாதுஃ ப்ரஸாதாதீஶாநம் வீதஶோகஃ ப்ரபஶ்யதி

யார் துக்கமின்றி, படைத்தவனின் அருளால், செயலற்றவனாக இருந்தும் எல்லாச் செயல்களின் ஆதியாய், மிகுந்த மகிமை உடைய இறைவனை காண்கிறாரோ, அவர் உண்மையில் அவனை அடைகிறார்.

வேதாஹமேநமஜரம் புராணம் ஸர்வகம் விபும் நிரோதம் ஜந்மநோ யஸ்ய வதம்தி ப்ரஹ்மவாதிநஃ

நான் இந்த வயதில்லாத, பழமையான, எங்கும் நிறைந்த, வல்லமையுள்ளவனை அறிவேன்; அவனுக்கு பிறப்பு இல்லை என்று பிரம்மத்தை அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்.

ஏகோ ऽபி த்ரீநிமாம்ல்லோகாந் பஹுதா ஶக்தியோகதஃ

ஒருவனாக இருந்தும், தன் சக்திகளின் மூலம், அவன் இந்த மூன்று உலகங்களையும் பலவகையாக வெளிப்படுத்துகிறான்.

விஶ்வதாத்ரீத்யஜாக்யா ச ஶைவீ சித்ரா க்ரு'திஃ பரா தாமஜாம் லோஹிதாம் ஶுக்லாம் க்ரு'ஷ்ணாமேகாம் த்வஜஃ ப்ரஜாம்

அவள் உலகத்தைத் தாங்குபவளாகவும், பிறவியில்லாதவளாகவும் அழைக்கப்படுகிறாள்; அந்த சிவனுடைய அதிசயமான, உயர்ந்த படைப்புச் சக்தி; அவள் பிறவியில்லாதவள், சிவப்பும் வெண்மையும் கருப்பும் கொண்டவள்; ஒருவளாகவே எல்லாவற்றுக்கும் தாயாக இருக்கிறாள்.

ஜநித்ரீமநுஶேதே ऽந்யோஜுஷமாணஸ்ஸ்வரூபிணீம் தாமேவாஜாமஜோ ऽந்யஸ்து பக்தபோகா ஜஹாதி ச

பிறவியில்லாதவன் அந்த தாயுடன் சேர்ந்து, அவளுடைய சொந்த வடிவை அனுபவிக்கிறான்; மற்றொரு பிறவியில்லாதவன், பக்தர்களின் இன்பத்தை நாடி, அவளை விட்டு விலகி விடுகிறான்.

த்வௌ ஸுபர்ணௌ ச ஸயுஜௌ ஸமாநம் வ்ரு'க்ஷமாஸ்திதௌ ஏகோ ऽத்தி பிப்பலம் ஸ்வாது பரோ ऽநஶ்நந் ப்ரபஶ்யதி

இரு பறவைகள் ஒன்றாக இணைந்து, ஒரே மரத்தில் உட்கார்ந்துள்ளன; அவற்றில் ஒன்று இனிப்பான அத்திப்பழத்தை உண்டு, மற்றொன்று சாப்பிடாமல் அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

வ்ரு'க்ஷேஸ்மிந் புருஷோ மக்நோ குஹ்யமாநஶ்ச ஶோசதி ஜுஷ்டமந்யம் யதா பஶ்யேதீஶம் பரமகாரணம்

அந்த மரத்தில் மனிதன் மூழ்கி மறைந்திருப்பதால் துக்கப்படுகிறான்; ஆனால் அவன் மற்றையவனை, அதாவது எல்லாம் காரணமான இறைவனைப் பார்த்தவுடன் ஆனந்தமடைந்து அமைதியடைகிறான்.

ததாஸ்ய மஹிமாநம் ச வீதஶோகஸ்ஸுகீ பவேத் சம்தாம்ஸி யஜ்ஞாஃ ரு'தவோ யத்பூதம் பவ்யமேவ ச

அப்போது அவன் இறைவனின் மகிமையை அறிந்து, துக்கம் நீங்கி மகிழ்ச்சியடைகிறான்; வேதங்கள், யாகங்கள், காலங்கள், கடந்ததும் வரவிருப்பதும் அனைத்தும் அவனே ஆகும்.

மாயீ விஶ்வம் ஸ்ரு'ஜத்யஸ்மிந்நிவிஷ்டோ மாயயா பரஃ மாயாம் து ப்ரக்ரு'திம் வித்யாந்மாயிநம் து மஹேஶ்வரம்

இறைவன் இந்த உலகில் உறைந்து, தன் மாயையால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குகிறான்; மாயை என்பது இயற்கை, மாயையை நடத்துபவர் மகேசுவரன் என்பதை அறிந்து கொள்.

தஸ்யாஸ்த்வவயவைரேவ வ்யாப்தம் ஸர்வமிதம் ஜகத் ஸூக்ஷ்மாதிஸூக்ஷ்மமீஶாநம் கலலஸ்யாபி மத்யதஃ

அவரது உறுப்புகள் மூலமாக இந்த உலகம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளது; மிக நுண்மையான இறைவன், கருவில் கூட இருக்கிறார்.

ஸ்ரஷ்டாரமபி விஶ்வஸ்ய வேஷ்டிதாரம் ச தஸ்ய து ஶிவமேவேஶ்வரம் ஜ்ஞாத்வா ஶாம்திமத்யம்தம்ரு'ச்சதி

இந்த உலகத்தை உருவாக்குபவரும், அனைத்தையும் சூழ்ந்திருப்பவரும் சிவன் என்பதை அறிந்தால், உயர்ந்த அமைதியை அடைவான்.

ஸ ஏவ காலோ கோப்தா ச விஶ்வஸ்யாதிபதிஃ ப்ரபுஃ தம் விஶ்வாதிபதிம் ஜ்ஞாத்வா ம்ரு'த்யுபாஶாத்ப்ரமுச்யதே

அவரே காலமாகவும், பாதுகாப்பாளராகவும், உலகின் தலைவராகவும் இருக்கிறார்; அந்த உலகின் ஆண்டவரை அறிந்தால், மரணத்தின் பாசத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

க்ரு'தாத்பரம் மம்டமிவ ஸூக்ஷ்மம் ஜ்ஞாத்வா ஸ்திதம் ப்ரபும் ஸர்வபூதேஷு கூடம் ச ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே

நெய்யை விட நுண்மையான அந்த இறைவன் அனைத்து உயிர்களிலும் மறைந்திருப்பதை அறிந்தால், எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

ஏஷ ஏவ பரோ தேவோ விஶ்வகர்மா மஹேஶ்வரஃ ஹ்ரு'தயே ஸம்நிவிஷ்டம் தம் ஜ்ஞாத்வைவாம்ரு'தமஶ்நுதே

அவரே உயர்ந்த தேவன், உலகை உருவாக்குபவர், மகா இறைவன்; அவர் இதயத்தில் உறைந்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்தால், அமரத்துவத்தை அடைவான்.

யதா ஸமஸ்தம் ந திவா ந ராத்ரிர்ந ஸதப்யஸத் கேவலஶ்ஶிவ ஏவைகோ யதஃ ப்ரஜ்ஞா புராதநீ

அனைத்தும் இரவும் பகலும் இல்லாதபோது, இருப்பதும் இல்லாதபோதும், ஒரே சிவனே இருக்கிறார்; அவரிலிருந்து பழமையான ஞானம் தோன்றுகிறது.

நைநமூர்த்வம் ந திர்யக்ச ந மத்யம் பர்யஜிக்ரஹத் ந தஸ்ய ப்ரதிமா சாஸ்தி யஸ்ய நாம மஹத்யஶஃ

யாராலும் அவர் மேலோ, கீழோ, நடுவோ எங்கும் பிடிக்க முடியாது; அவருக்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை, அவருடைய பெயர் பெரும் புகழுடன் உள்ளது.

அஜாதமிமமேவைகே புத்தா ஜந்மநி பீரவஃ ருத்ரஸ்யாஸ்ய ப்ரபத்யம்தே ரக்ஷார்தம் தக்ஷிணம் ஸுகம்

சில அறிவுள்ள, அஞ்சாதவர்கள் அவரை பிறவியற்றவராக அறிகின்றனர்; பாதுகாப்பிற்காக அவர்கள் ருத்ரனின் வலது பக்கம் சென்று அடைகின்றனர்.

த்வே அக்ஷரே ப்ரஹ்மபரே த்வநம்தே ஸமுதாஹ்ரு'தே வித்யாவித்யே ஸமாக்யாதே நிஹிதே யத்ர கூடவத்

இரண்டு அழியாத எழுத்துக்கள் பரம்பொருளாகவும், முடிவில்லாததாகவும் கூறப்படுகின்றன; அறிவும் அறியாமையும் அந்த இரகசிய இடத்தில் மறைந்துள்ளன என்று சொல்கின்றனர்.

க்ஷரம் த்வவித்யா ஹ்யம்ரு'தம் வித்யேதி பரிகீயதே தே உபே ஈஶதே யஸ்து ஸோ ऽந்யஃ கலு மஹேஶ்வரஃ

அறியாமை அழிகிறது, அறிவு அமரமாகும் என்று கூறப்படுகிறது; அந்த இரண்டையும் ஆள்பவர் மகேசுவரன் என்பதை அறிக.

ஏகைகம் பஹுதா ஜாலம் விகுர்வந்நேகவச்ச யஃ ஸர்வாதிபத்யம் குருதே ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வாந் ப்ரதாபவாந்

ஒன்றை பலவாகவும், பலவற்றை ஒன்றாகவும் மாற்றி, எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி, எல்லாவற்றிலும் அதிகாரம் செலுத்துபவர் அவரே.

திஶ ஊர்த்வமதஸ்திர்யக் பாஸயந் ப்ராஜதே ஸ்வயம் யோ நிஃஸ்வபாவாதப்யேகோ வரேண்யஸ்த்வதிதிஷ்டதி

அவர் தானாகவே பிரகாசித்து, மேலும் கீழும் எல்லா திசைகளிலும் ஒளியூட்டுகிறார்; தனக்கே உரிய இயல்பில்லாவிட்டாலும், அவர் சிறந்தவராக நிலைத்திருக்கிறார்.

ஸ்வபாவவாசகாந் ஸர்வாந் வாச்யாம்ஶ்ச பரிணாமயந் குணாம்ஶ்ச போக்யபோக்த்ரு'த்வே தத்விஶ்வமதிதிஷ்டதி

அனைத்து இயல்புகளையும், பெயர்களையும், குணங்களையும், அனுபவிக்கும் பொருளையும் மாற்றி, அந்த இறைவன் உலகம் முழுவதும் நிறைந்து இருக்கிறார்.

தே வை குஹ்யோபணிஷதி கூடம் ப்ரஹ்ம பராத்பரம் ப்ரஹ்மயோநிம் ஜகத்பூர்வம் விதுர்தேவா மஹர்ஷயஃ

தேவர்கள் மற்றும் மகா முனிவர்கள், அந்த மறைந்திருக்கும் உபநிடதியில், பிரம்மாவின் மூலமும் உலகத்தின் ஆதியுமான பரம்பொருளை அறிகின்றனர்.

பாவக்ராஹ்யமநீஹாக்யம் பாவாபாவகரம் ஶிவம் கலாஸர்ககரம் தேவம் யே விதுஸ்தே ஜஹுஸ்தநும்

அனுபவத்தால் அறியப்படும், ஆசை இல்லாதவன் என்று அழைக்கப்படும், இருப்பும் இல்லாமையும் செய்யும், காலத்தின் எல்லா பகுதிகளையும் உருவாக்கும் சிவனை யார் உணர்கிறார்களோ, அவர்கள் தங்கள் உடலை விட்டு விடுகிறார்கள்.

ஸ்வபாவமேகே மந்யம்தே காலமேகே விமோஹிதாஃ தேவஸ்ய மஹிமா ஹ்யேஷ யேநேதம் ப்ராம்யதே ஜகத்

சிலர் இயற்கையே எல்லாம் என்று, சிலர் காலமே எல்லாம் என்று தவறாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த உலகம் சுழலும் காரணம் தேவனுடைய மகிமையே என்பது உண்மை.

யேநேதமாவ்ரு'தம் நித்யம் காலகாலாத்மநா யதஃ தேநேரிதமிதம் கர்ம பூதைஃ ஸஹ விவர்ததே

இவ்வுலகம் எப்போதும் அவனால் மூடப்பட்டுள்ளது; அவன் காலத்திற்கும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; அவனாலே இந்தச் செயல் நடக்கிறது; அவன் பஞ்சபூதங்களோடு சேர்ந்து அனைத்தையும் மாற்றுகிறான்.

தத்கர்ம பூயஶஃ க்ரு'த்வா விநிவ்ரு'த்ய ச பூயஶஃ தத்த்வஸ்ய ஸஹ தத்த்வேந யோகம் சாபி ஸமேத்ய வை

அந்தச் செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்து, மீண்டும் விட்டு, உண்மையான tattvam உடன், அதன் சாரத்துடன் யோகம் மூலம் ஒன்றாகிறான்.