ஶிவபுராணம்

அபாவே தஸ்ய விஶ்வஸ்ய ஸ்ரு'ஷ்டிரேஷா கதம் பவேத் அசேதநத்வாதஜ்ஞாநாதநயோஃ பஶுபாஶயோஃ

அவனில்லாமல் இந்த உலகப் படைப்பு எப்படி உண்டாகும்? மாடும் பாசமும் அறிவில்லாதவையும் உணர்வில்லாதவையும்.

ப்ரதாநபரமாண்வாதி யாவத்கிம்சிதசேதநம் தத்கர்த்ரு'கம் ஸ்வயம் த்ரு'ஷ்டம் புத்திமத்காரணம் விநா

மூலப்பொருள் முதல் அணுவுக்குள் இருக்கும் எல்லா உயிரற்ற பொருள்களும், அறிவுள்ள காரணம் இல்லாமல் தானாக இயங்குவதில்லை.

ஜகச்ச கர்த்ரு'ஸாபேக்ஷம் கார்யம் ஸாவயவம் யதஃ தஸ்மாத்கார்யஸ்ய கர்த்ரு'த்வம் பத்யுர்ந பஶுபாஶயோஃ

இந்த உலகம் செயல் கொண்டதும், செய்பவரை சார்ந்ததும், பல பகுதிகளால் ஆனதும். ஆகவே, செய்பவர் என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே; மாடுக்கும் பாசத்துக்கும் அல்ல.

பஶோரபி ச கர்த்ரு'த்வம் பத்யுஃ ப்ரேரணபூர்வகம் அயதாகரணஜ்ஞாநமம்தஸ்ய கமநம் யதா

மாடுகளின் செயல்களும் இறைவனின் உந்துதலால் தான் நடக்கின்றன; கண் இல்லாதவன் மற்றொருவரின் வழிகாட்டுதலால் நடக்கிறான் போல.

ஆத்மாநம் ச ப்ரு'தங்மத்வா ப்ரேரிதாரம் ததஃ ப்ரு'தக் அஸௌ ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேந ஹ்யம்ரு'தத்வாய கல்பதே

தன்னை உந்துபவரைத் தனிப்படியாக அறிந்து, அவனுடைய அருளால் வாழும் போது, அந்தவன் அமரத்துவத்திற்கு தகுதியானவன் ஆவான்.

பஶோஃ பாஶஸ்ய பத்யுஶ்ச தத்த்வதோ ऽஸ்தி பதம் பரம் ப்ரஹ்மவித்தத்விதித்வைவ யோநிமுக்தோ பவிஷ்யதி

மாடுக்கும், பாசத்துக்கும், இறைவனுக்கும் உண்மையில் ஒரு உயர்ந்த நிலை உள்ளது; அதை அறிந்த பிரம்மத்தை அறிந்தவன் பிறவியிலிருந்து விடுபடுவான்.

ஸம்யுக்தமேதத்த்விதயம் க்ஷரமக்ஷரமேவ ச வ்யக்தாவ்யக்தம் பிபர்தீஶோ விஶ்வம் விஶ்வவிமோசகஃ

நாசமானதும், நாசமில்லாததும், வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும்—இவை இரண்டும் ஒன்றாக இணைந்துள்ளன; உலகத்தை விடுவிப்பவன், எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறான்.

போக்தா போக்யம் ப்ரேரயிதா மம்தவ்யம் த்ரிவிதம் ஸ்ம்ரு'தம் நாதஃ பரம் விஜாநத்பிர்வேதிதவ்யம் ஹி கிம்சநஃ

அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவது, உந்துபவன்—இந்த மூன்றையும் அறிய வேண்டும்; இதற்கு மேல் வேறு எதையும் அறிவோர் அறியத் தேவையில்லை.

திலேஷு வா யதா தைலம் தத்நி வா ஸர்பிரர்பிதம் யதாபஃ ஸ்ரோதஸி வ்யாப்தா யதாரண்யாம் ஹுதாஶநஃ

எப்படிப் பட்டாணியில் எண்ணெய் இருக்கிறதோ, தயிரில் நெய் மறைந்திருக்கிறதோ, ஓடையில் நீர் பரவியிருக்கிறதோ, மரத்தில் நெருப்பு மறைந்திருக்கிறதோ,

ஏவமேவ மஹாத்மாநமாத்மந்யாத்மவிலக்ஷணம் ஸத்யேந தபஸா சைவ நித்யயுக்தோ ऽநுபஶ்யதி

இப்படித் தான் எப்போதும் உண்மை மற்றும் தவம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருப்பவர், தனக்குள்ளே தனி ஆன்மாவை விட உயர்ந்த அந்த மகா ஆன்மாவை தெளிவாக காண்கிறார்.

ய ஏகோ ஜாலவாநீஶ ஈஶாநீபிஸ்ஸ்வஶக்திபிஃ

அவரே ஒருவராக, தன் சக்திகளால், எல்லா இளவரசிகளோடு சேர்ந்து இந்த உலகத்தை வலைபோல் பின்னும் இறைவன்.

ஏக ஏவ ததா ருத்ரோ ந த்விதீயோ ऽஸ்தி கஶ்சந ஸம்ஸ்ரு'ஜ்ய விஶ்வபுவநம் கோப்தா தே ஸம்சுகோச யஃ

அப்போது ருத்ரன் ஒருவனே இருக்கிறான்; இரண்டாவது யாரும் இல்லை. அவன் இந்த உலகங்களை படைத்து, எல்லாவற்றையும் காத்து, மீண்டும் அவற்றைத் தன் உள்ளே இழுத்து விடுகிறான்.

விஶ்வதஶ்சக்ஷுரேவாயமுதாயம் விஶ்வதோமுகஃ ததைவ விஶ்வதோபாஹுவிஶ்வதஃ பாதஸம்யுதஃ

அவன் எல்லா இடங்களிலும் கண்கள், முகங்கள், கரங்கள், கால்கள் கொண்டவன் போல இருக்கிறான்; அவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான்.

த்யாவாபூமீ ச ஜநயந் தேவ ஏகோ மஹேஶ்வரஃ ஸ ஏவ ஸர்வதேவாநாம் ப்ரபவஶ்சோத்பவஸ்ததா

அந்த ஒரே பெரிய இறைவன் விண்ணையும் மண்ணையும் படைத்து, எல்லா தேவர்களுக்கும் ஆதியாகவும் மூலமாகவும் இருக்கிறான்.

ஹிரண்யகர்பம் தேவாநாம் ப்ரதமம் ஜநயேதயம் விஶ்வஸ்மாததிகோ ருத்ரோ மஹர்ஷிரிதி ஹி ஶ்ருதிஃ

அவன் தேவர்களில் முதன்மையான ஹிரண்யகர்பனை உருவாக்குகிறான்; ருத்ரன் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன் என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன.

வேதாஹமேதம் புருஷம் மஹாம்தமம்ரு'தம் த்ருவம் ஆதித்யவர்ணம் தமஸஃ பரஸ்தாத்ஸம்ஸ்திதம் ப்ரபும்

நான் அந்த பரமபுருஷனை அறிவேன்; அவன் மிகப்பெரியவன், மரணமில்லாதவன், நிலையானவன், சூரியனின் நிறம் கொண்டவன், இருளைத் தாண்டி, எல்லாவற்றுக்கும் அதிபதியாக இருக்கிறான்.

அஸ்மாந்நாஸ்தி பரம் கிம்சிதபரம் பரமாத்மநஃ நாணீயோ ऽஸ்தி ந ச ஜ்யாயஸ்தேந பூர்ணமிதம் ஜகத்

இந்த பரமாத்மாவை விட மேலானதும், கீழானதும் எதுவும் இல்லை; அதைவிட சிறியதும், பெரியதும் இல்லை. அவனால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது.

ஸர்வாநநஶிரோக்ரீவஃ ஸர்வபூதகுஹாஶயஃ ஸர்வவ்யாபீ ச பகவாம்ஸ்தஸ்மாத்ஸர்வகதஶ்ஶிவஃ

அவன் எல்லா முகங்கள், தலைகள், கழுத்துகள் கொண்டவன்; எல்லா உயிர்களின் உள்ளகத்தில் உறைவான்; எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன்; ஆகையால் சிவன் எங்கும் இருக்கிறான்.

ஸர்வதஃ பாணிபாதோ ऽயம் ஸர்வதோ ऽக்ஷிஶிரோமுகஃ ஸர்வதஃ ஶ்ருதிமாம்ல்லோகே ஸர்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி

அவனுக்கு எல்லா இடங்களிலும் கை, கால், கண்கள், தலை, வாய், காதுகள் உள்ளன போல; அவன் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து நிற்கிறான்.

ஸர்வேந்த்ரியகுணாபாஸஸ்ஸர்வேந்த்ரியவிவர்ஜிதஃ ஸர்வஸ்ய ப்ரபுரீஶாநஃ ஸர்வஸ்ய ஶரணம் ஸுஹ்ரு'த்

அவன் எல்லா அறிவுப்புலங்களின் பண்புகளாக தோன்றினாலும், அவற்றிலிருந்து வெறுத்தவன்; எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவன்; எல்லோருக்கும் அடைக்கலம், நல்ல நண்பன்.

அசக்ஷுரபி யஃ பஶ்யத்யகர்ணோ ऽபி ஶ்ரு'ணோதி யஃ ஸர்வம் வேத்தி ந வேத்தாஸ்ய தமாஹுஃ புருஷம் பரம்

கண்கள் இல்லையென்றும் அவன் காண்கிறான்; காதுகள் இல்லையென்றும் அவன் கேட்கிறான்; எல்லாவற்றையும் அறிவான், ஆனால் யாரும் அவனை அறியமுடியாது; அவனை பரமபுருஷன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

அணோரணீயாந்மஹதோ மஹீயாநயமவ்யயஃ குஹாயாம் நிஹிதஶ்சாபி ஜம்தோரஸ்ய மஹேஶ்வரஃ

அவன் மிகச் சிறியதை விடச் சிறியவன், பெரியதை விடப் பெரியவன், அழியாதவன்; உயிரினத்தின் உள்ளத்தில், அந்த மஹேஸ்வரன் மறைந்திருக்கிறான்.

தமக்ரதும் க்ரதுப்ராயம் மஹிமாதிஶயாந்விதம் தாதுஃ ப்ரஸாதாதீஶாநம் வீதஶோகஃ ப்ரபஶ்யதி

யார் துக்கமின்றி, படைத்தவனின் அருளால், செயலற்றவனாக இருந்தும் எல்லாச் செயல்களின் ஆதியாய், மிகுந்த மகிமை உடைய இறைவனை காண்கிறாரோ, அவர் உண்மையில் அவனை அடைகிறார்.

வேதாஹமேநமஜரம் புராணம் ஸர்வகம் விபும் நிரோதம் ஜந்மநோ யஸ்ய வதம்தி ப்ரஹ்மவாதிநஃ

நான் இந்த வயதில்லாத, பழமையான, எங்கும் நிறைந்த, வல்லமையுள்ளவனை அறிவேன்; அவனுக்கு பிறப்பு இல்லை என்று பிரம்மத்தை அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்.

ஏகோ ऽபி த்ரீநிமாம்ல்லோகாந் பஹுதா ஶக்தியோகதஃ

ஒருவனாக இருந்தும், தன் சக்திகளின் மூலம், அவன் இந்த மூன்று உலகங்களையும் பலவகையாக வெளிப்படுத்துகிறான்.

விஶ்வதாத்ரீத்யஜாக்யா ச ஶைவீ சித்ரா க்ரு'திஃ பரா தாமஜாம் லோஹிதாம் ஶுக்லாம் க்ரு'ஷ்ணாமேகாம் த்வஜஃ ப்ரஜாம்

அவள் உலகத்தைத் தாங்குபவளாகவும், பிறவியில்லாதவளாகவும் அழைக்கப்படுகிறாள்; அந்த சிவனுடைய அதிசயமான, உயர்ந்த படைப்புச் சக்தி; அவள் பிறவியில்லாதவள், சிவப்பும் வெண்மையும் கருப்பும் கொண்டவள்; ஒருவளாகவே எல்லாவற்றுக்கும் தாயாக இருக்கிறாள்.

ஜநித்ரீமநுஶேதே ऽந்யோஜுஷமாணஸ்ஸ்வரூபிணீம் தாமேவாஜாமஜோ ऽந்யஸ்து பக்தபோகா ஜஹாதி ச

பிறவியில்லாதவன் அந்த தாயுடன் சேர்ந்து, அவளுடைய சொந்த வடிவை அனுபவிக்கிறான்; மற்றொரு பிறவியில்லாதவன், பக்தர்களின் இன்பத்தை நாடி, அவளை விட்டு விலகி விடுகிறான்.

த்வௌ ஸுபர்ணௌ ச ஸயுஜௌ ஸமாநம் வ்ரு'க்ஷமாஸ்திதௌ ஏகோ ऽத்தி பிப்பலம் ஸ்வாது பரோ ऽநஶ்நந் ப்ரபஶ்யதி

இரு பறவைகள் ஒன்றாக இணைந்து, ஒரே மரத்தில் உட்கார்ந்துள்ளன; அவற்றில் ஒன்று இனிப்பான அத்திப்பழத்தை உண்டு, மற்றொன்று சாப்பிடாமல் அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

வ்ரு'க்ஷேஸ்மிந் புருஷோ மக்நோ குஹ்யமாநஶ்ச ஶோசதி ஜுஷ்டமந்யம் யதா பஶ்யேதீஶம் பரமகாரணம்

அந்த மரத்தில் மனிதன் மூழ்கி மறைந்திருப்பதால் துக்கப்படுகிறான்; ஆனால் அவன் மற்றையவனை, அதாவது எல்லாம் காரணமான இறைவனைப் பார்த்தவுடன் ஆனந்தமடைந்து அமைதியடைகிறான்.