ஶிவபுராணம்

நைவாயம் சக்ஷுஷா க்ராஹ்யோ நாபரைரிந்த்ரியைரபி

அவனை கண்கள் கொண்டு அறிய முடியாது; மற்ற உணர்வுகளாலும் அறிய முடியாது.

ந ச ஸ்த்ரீ ந புமாநேஷ நைவ சாபி நபும்ஸகஃ நைவோர்த்வம் நாபி திர்யக் நாதஸ்தாந்ந குதஶ்சந

அவன் பெண் அல்ல, ஆணும் அல்ல, நடுநிலையுமல்ல; மேலோ, கீழோ, குறுக்கோ, எங்கும் அவன் இல்லை.

அஶரீரம் ஶரீரேஷு சலேஷு ஸ்தாணுமவ்யயம் ஸதா பஶ்யதி தம் தீரோ நரஃ ப்ரத்யவமர்ஶநாத்

உடல் இல்லாதவன் ஆனாலும், உடல்களில் இருப்பவன்; அசையும், அசையாதவனாகவும், அழியாதவனாகவும் இருக்கிறான். உள்ளுணர்வால் ஞானிகள் எப்போதும் அவனை காண்கிறார்கள்.

கிமத்ர பஹுநோக்தேந புருஷோ தேஹதஃ ப்ரு'தக் அப்ரு'தக்யே து பஶ்யம்தி ஹ்யஸம்யக்தேஷு தர்ஶநம்

இதில் அதிகம் பேச என்ன? மனிதன் உடலிலிருந்து வேறுபட்டவன்; இதை புரியாதவர்கள் தவறாகப் பார்க்கிறார்கள்.

யச்சரீரமிதம் ப்ரோக்தம் புருஷஸ்ய ததஃ பரம் அஶுத்தமவஶம் துஃகமத்ருவம் ந ச வித்யதே

இந்த உடல் மனிதனுக்குச் சொந்தமானது என்று கூறினாலும், இது தூய்மையற்றது, சக்தியற்றது, துன்பம் தருவது, நிலைநிற்றல் இல்லாதது; இது ஆன்மா அல்ல.

விபதாம் வீஜபூதேந புருஷஸ்தேந ஸம்யுதஃ ஸுகீ துஃகீ ச மூடஶ்ச பவதி ஸ்வேந கர்மணா

துயரத்தின் விதுவாக இணைந்த மனிதன், தன் செய்கைகளின்படி சந்தோஷம், துயரம், அறியாமை ஆகியவற்றை அடைகிறான்.

அத்பிராப்லவிதம் க்ஷேத்ரம் ஜநயத்யம்குரம் யதா ஆஜ்ஞாநாத்ப்லாவிதம் கர்ம தேஹம் ஜநயதே ததா

நீர் ஊற்றப்பட்ட நிலம் முளை தருவது போல, அறியாமையால் கலந்த செயல் உடலை உருவாக்குகிறது.

அத்யம்தமஸுகாவாஸாஸ்ஸ்ம்ரு'தாஶ்சைகாம்தம்ரு'த்யவஃ அநாகதா அதீதாஶ்ச தநவோ ऽஸ்ய ஸஹஸ்ரஶஃ

மிகுந்த மகிழ்ச்சி தரும் இடங்களும், முடிவான மரணங்களும், வரவிருக்கும் மற்றும் கடந்த உடல்களும், அவனுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன.

ஆகத்யாகத்ய ஶீர்ணேஷு ஶரீரேஷு ஶரீரிணஃ அத்யம்தவஸதிஃ க்வாபி ந கேநாபி ச லப்யதே

உடல்கள் வரிசையாக வந்துவிட்டு அழிந்தபோது, உடலுடன் இருப்பவன் எங்கும் நிலையான இடத்தை அடைய முடியவில்லை.

சாதிதஶ்ச வியுக்தஶ்ச ஶரீரைரேஷு லக்ஷ்யதே சம்த்ரபிம்பவதாகாஶே தரலைரப்ரஸம்சயைஃ

உடல்களால் மறைக்கப்பட்டும், பிரிக்கப்பட்டும், அவன், வானில் மேகக் கூட்டங்கள் மூடிய நிலவில் போல, தெரிகிறான்.

அநேகதேஹபேதேந பிந்நா வ்ரு'த்திரிஹாத்மநஃ அஷ்டாபதபரிக்ஷேபே ஹ்யக்ஷமுத்ரேவ லக்ஷ்யதே

பல உடல்களின் வேறுபாடால் ஆன்மாவின் செயல்கள் இங்கே பலவாகப் பாகுபடுகின்றன; அது, சதுரங்கப் பலகையில் ஒரு கல்லின் நகர்வைப் போலத் தெரிகிறது.

நைவாஸ்ய பவிதா கஶ்சிந்நாஸௌ பவதி கஸ்யசித் பதி ஸம்கம ஏவாயம் தாரைஃ புத்ரைஶ்ச பம்துபிஃ

யாரும் யாருக்காக பிறந்தவர்கள் அல்ல; யாரும் மற்றவர்களுக்கு சொந்தம் அல்ல. மனைவி, மகன், உறவினர் ஆகியோருடன் ஏற்படும் சந்திப்பு, ஒரு தற்காலிகமான நிகழ்ச்சி மட்டுமே.

யதா காஷ்டம் ச காஷ்டம் ச ஸமேயாதாம் மஹோததௌ ஸமேத்ய ச வ்யபேயாதாம் தத்வத்பூதஸமாகமஃ

பெரிய கடலில் ஒரு மரக்கட்டை மற்றொரு மரக்கட்டையைச் சந்திப்பது போல, சந்தித்த பிறகு பிரிந்து போவதுபோல், உயிர்கள் கூடும் நிகழ்வும் அதுபோலத்தான்.

ஸ பஶ்யதி ஶரீரம் தச்சரீரம் தந்ந பஶ்யதி தௌ பஶ்யதி பரஃ கஶ்சித்தாவுபௌ தம் ந பஶ்யதஃ

ஒருவர் அந்த உடலைப் பார்க்கிறார்; ஆனால் அந்த உடல் பார்க்கவில்லை. வேறொருவர் இருவரையும் பார்க்கிறார்; ஆனால் அந்த இருவரும் அவரை பார்க்கவில்லை.

ப்ரஹ்மாத்யாஃ ஸ்தாவராம்தஶ்ச பஶவஃ பரிகீர்திதாஃ பஶூநாமேவ ஸர்வேஷாம் ப்ரோக்தமேதந்நிதர்ஶநம்

பிரம்மா முதலாக நிலைக்கடக்கும் எல்லா உயிர்களும் 'மாடு' என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இந்த உதாரணம் எல்லா உயிர்களுக்கும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

ஸ ஏஷ பத்யதே பாஶைஃ ஸுகதுஃகாஶநஃ பஶுஃ லீலாஸாதநபூதோ ய ஈஶ்வரஸ்யேதி ஸூரயஃ

இன்பம், துன்பம் அனுபவித்து, பாசத்தில் கட்டுண்டு, இறைவனின் விளையாட்டிற்கு கருவியாக இருப்பது 'மாடு' என அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள்.

அஜ்ஞோ ஜம்துரநீஶோ ऽயமாத்மநஸ்ஸுகதுஃகயோஃ ஈஶ்வரப்ரேரிதோ கச்சேத்ஸ்வர்கம் வா ஶ்வப்ரமேவ வா

தன் இன்ப, துன்பங்களை நடத்தும் சக்தி இல்லாத அறியாத உயிர், இறைவனின் இச்சையால் சொர்க்கத்திற்கோ, நரகத்திற்கோ செல்கிறது.

இத்யாகர்ண்யாநிலவசோ முநயஃ ப்ரீதமாநஸாஃ ப்ரோசுஃ ப்ரணம்ய தம் வாயும் ஶைவாகமவிசக்ஷணம்

இந்த வாயுவின் வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள், மனம் மகிழ்ந்து, அந்த வாயுவை வணங்கி, ஶைவம் அறிந்தவரை பார்த்து பேசினர்.

யோ ऽயம் பஶுரிதி ப்ரோக்தோ யஶ்ச பாஶ உதாஹ்ரு'தஃ அப்யாம் விலக்ஷணஃ கஶ்சித்கோயமஸ்தி தயோஃ பதிஃ

'மாடு' என்று அழைக்கப்படுபவனும், 'பாசம்' என்று சொல்லப்படுவதும், இவை இரண்டுக்கும் மேலான அதிபதி யார்? அவர் யார்?

அஸ்தி கஶ்சிதபர்யம்தரமணீயகுணாஶ்ரயஃ பதிர்விஶ்வஸ்ய நிர்மாதா பஶுபாஶவிமோசநஃ

முடிவில்லாத இனிய குணங்கள் நிறைந்தவன் ஒருவன் இருக்கிறான்; அவன் உலகத்தை உருவாக்கும் இறைவன், மாடுகளையும் பாசத்தையும் விடுவிப்பவன்.

அபாவே தஸ்ய விஶ்வஸ்ய ஸ்ரு'ஷ்டிரேஷா கதம் பவேத் அசேதநத்வாதஜ்ஞாநாதநயோஃ பஶுபாஶயோஃ

அவனில்லாமல் இந்த உலகப் படைப்பு எப்படி உண்டாகும்? மாடும் பாசமும் அறிவில்லாதவையும் உணர்வில்லாதவையும்.

ப்ரதாநபரமாண்வாதி யாவத்கிம்சிதசேதநம் தத்கர்த்ரு'கம் ஸ்வயம் த்ரு'ஷ்டம் புத்திமத்காரணம் விநா

மூலப்பொருள் முதல் அணுவுக்குள் இருக்கும் எல்லா உயிரற்ற பொருள்களும், அறிவுள்ள காரணம் இல்லாமல் தானாக இயங்குவதில்லை.

ஜகச்ச கர்த்ரு'ஸாபேக்ஷம் கார்யம் ஸாவயவம் யதஃ தஸ்மாத்கார்யஸ்ய கர்த்ரு'த்வம் பத்யுர்ந பஶுபாஶயோஃ

இந்த உலகம் செயல் கொண்டதும், செய்பவரை சார்ந்ததும், பல பகுதிகளால் ஆனதும். ஆகவே, செய்பவர் என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே; மாடுக்கும் பாசத்துக்கும் அல்ல.

பஶோரபி ச கர்த்ரு'த்வம் பத்யுஃ ப்ரேரணபூர்வகம் அயதாகரணஜ்ஞாநமம்தஸ்ய கமநம் யதா

மாடுகளின் செயல்களும் இறைவனின் உந்துதலால் தான் நடக்கின்றன; கண் இல்லாதவன் மற்றொருவரின் வழிகாட்டுதலால் நடக்கிறான் போல.

ஆத்மாநம் ச ப்ரு'தங்மத்வா ப்ரேரிதாரம் ததஃ ப்ரு'தக் அஸௌ ஜுஷ்டஸ்ததஸ்தேந ஹ்யம்ரு'தத்வாய கல்பதே

தன்னை உந்துபவரைத் தனிப்படியாக அறிந்து, அவனுடைய அருளால் வாழும் போது, அந்தவன் அமரத்துவத்திற்கு தகுதியானவன் ஆவான்.

பஶோஃ பாஶஸ்ய பத்யுஶ்ச தத்த்வதோ ऽஸ்தி பதம் பரம் ப்ரஹ்மவித்தத்விதித்வைவ யோநிமுக்தோ பவிஷ்யதி

மாடுக்கும், பாசத்துக்கும், இறைவனுக்கும் உண்மையில் ஒரு உயர்ந்த நிலை உள்ளது; அதை அறிந்த பிரம்மத்தை அறிந்தவன் பிறவியிலிருந்து விடுபடுவான்.

ஸம்யுக்தமேதத்த்விதயம் க்ஷரமக்ஷரமேவ ச வ்யக்தாவ்யக்தம் பிபர்தீஶோ விஶ்வம் விஶ்வவிமோசகஃ

நாசமானதும், நாசமில்லாததும், வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும்—இவை இரண்டும் ஒன்றாக இணைந்துள்ளன; உலகத்தை விடுவிப்பவன், எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறான்.

போக்தா போக்யம் ப்ரேரயிதா மம்தவ்யம் த்ரிவிதம் ஸ்ம்ரு'தம் நாதஃ பரம் விஜாநத்பிர்வேதிதவ்யம் ஹி கிம்சநஃ

அனுபவிப்பவன், அனுபவிக்கப்படுவது, உந்துபவன்—இந்த மூன்றையும் அறிய வேண்டும்; இதற்கு மேல் வேறு எதையும் அறிவோர் அறியத் தேவையில்லை.

திலேஷு வா யதா தைலம் தத்நி வா ஸர்பிரர்பிதம் யதாபஃ ஸ்ரோதஸி வ்யாப்தா யதாரண்யாம் ஹுதாஶநஃ

எப்படிப் பட்டாணியில் எண்ணெய் இருக்கிறதோ, தயிரில் நெய் மறைந்திருக்கிறதோ, ஓடையில் நீர் பரவியிருக்கிறதோ, மரத்தில் நெருப்பு மறைந்திருக்கிறதோ,