ஶிவபுராணம்

தந்மாத்ராபஞ்சகம் சைவ பூதபஞ்சகமேவ ச ஜ்ஞாநேம்த்ரியாணி பஞ்சைக்யம் பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாணி ச

ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து பஞ்சபூதங்கள், ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள் — இவை எல்லாம் கூறப்பட்டுள்ளன.

ப்ரதாநபுத்த்யஹம்காரமநாம்ஸி ச சதுஷ்டயம் ஸமாஸாதேவமவ்யக்தம் ஸவிகாரமுதாஹ்ரு'தம்

முதன்மை பொருள், புத்தி, அஹங்காரம், மனம் — இந்த நான்கு, சுருக்கமாக, மாற்றங்களுடன் கூடிய வெளிப்படாதவை என்று கூறப்படுகிறது.

தத்காரணதஶாபந்நமவ்யக்தமிதி கத்யதே வ்யக்தம் கார்யதஶாபந்நம் ஶரீராதிகடாதிவத்

காரண நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்படாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது; விளைவு நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது; அது பானை அல்லது உடல் போன்று.

யதா கடாதிகம் கார்யம் ம்ரு'தாதேர்நாதிபித்யதே ஶரீராதி ததா வ்யக்தமவ்யக்தாந்நாதிபித்யதே

மண் முதலான பொருள்களால் பானை போன்ற உருவங்கள் உருவாகினாலும், அவை அந்த மண்ணிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை. அதுபோல், உடல் முதலான வெளிப்பட்டவை, அவை உருவாகாததிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை.

தஸ்மாதவ்யக்தமேவைக்யகாரணம் கரணாநி ச ஶரீரம் ச ததாதாரம் தத்போக்யம் சாபி நேதரத்

ஆகையால், உருவாகாததே ஒரே காரணம். கருவிகள் மற்றும் உடல் அவற்றுக்கு ஆதாரமும், அனுபவிக்கப்படுவதும் அதுவே; வேறு எதுவும் இல்லை.

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகஸ்ய கஸ்யசித் ஆத்மஶப்தாபிதேயஸ்ய வஸ்துதோ ऽபி குதஃ ஸ்திதிஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து தனியாக, 'ஆன்மா' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றுக்கு உண்மையில் எந்த இருப்பும் எப்படி இருக்க முடியும்?

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகோ விபோர்த்ருவம் அஸ்த்யேவ கஶ்சிதாத்மேதி ஹேதுஸ்தத்ர ஸுதுர்கமஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து ஆன்மாவுக்கு ஒரு வேறுபாடு நிச்சயமாக இருக்கிறது; ஆனால் அதன் காரணம் மிகவும் அறிதற்கரியது.

புத்தீந்த்ரியஶரீராணாம் நாத்மதா ஸத்பிரிஷ்யதே ஸ்ம்ரு'தேரநியதஜ்ஞாநாதயாவத்தேஹவேதநாத்

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவை ஆன்மா என்று ஞானிகள் ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் நினைவு, அறிவு போன்றவை நிலையானவை அல்ல, உடல் உணர்வு இருக்கும் வரை மட்டுமே அவை இருக்கும்.

அதஃ ஸ்மர்தாநுபூதாநாமஶேஷஜ்ஞேயகோசரஃ அந்தர்யாமீதி வேதேஷு வேதாம்தேஷு ச கீயதே

எல்லா நினைவுகளுக்கும், அனுபவங்களுக்கும் உள்ளே இருந்து சாட்சி பார்க்கும், அறியப்பட வேண்டிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் அந்த ஆத்மாவே, வேதங்களிலும் உபநிடதங்களிலும் 'உள் ஆளும்' என்று கூறப்படுகிறது.

ஸர்வம் தத்ர ஸ ஸர்வத்ர வ்யாப்ய திஷ்டதி ஶாஶ்வதஃ ததாபி க்வாபி கேநாபி வ்யக்தமேஷ ந த்ரு'ஶ்யதே

அவன் எல்லா இடங்களிலும், எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் நிறைந்து நிற்கின்றான்; இருந்தாலும், அவனை எங்கும் யாராலும் தெளிவாக காண முடியாது.

நைவாயம் சக்ஷுஷா க்ராஹ்யோ நாபரைரிந்த்ரியைரபி

அவனை கண்கள் கொண்டு அறிய முடியாது; மற்ற உணர்வுகளாலும் அறிய முடியாது.

ந ச ஸ்த்ரீ ந புமாநேஷ நைவ சாபி நபும்ஸகஃ நைவோர்த்வம் நாபி திர்யக் நாதஸ்தாந்ந குதஶ்சந

அவன் பெண் அல்ல, ஆணும் அல்ல, நடுநிலையுமல்ல; மேலோ, கீழோ, குறுக்கோ, எங்கும் அவன் இல்லை.

அஶரீரம் ஶரீரேஷு சலேஷு ஸ்தாணுமவ்யயம் ஸதா பஶ்யதி தம் தீரோ நரஃ ப்ரத்யவமர்ஶநாத்

உடல் இல்லாதவன் ஆனாலும், உடல்களில் இருப்பவன்; அசையும், அசையாதவனாகவும், அழியாதவனாகவும் இருக்கிறான். உள்ளுணர்வால் ஞானிகள் எப்போதும் அவனை காண்கிறார்கள்.

கிமத்ர பஹுநோக்தேந புருஷோ தேஹதஃ ப்ரு'தக் அப்ரு'தக்யே து பஶ்யம்தி ஹ்யஸம்யக்தேஷு தர்ஶநம்

இதில் அதிகம் பேச என்ன? மனிதன் உடலிலிருந்து வேறுபட்டவன்; இதை புரியாதவர்கள் தவறாகப் பார்க்கிறார்கள்.

யச்சரீரமிதம் ப்ரோக்தம் புருஷஸ்ய ததஃ பரம் அஶுத்தமவஶம் துஃகமத்ருவம் ந ச வித்யதே

இந்த உடல் மனிதனுக்குச் சொந்தமானது என்று கூறினாலும், இது தூய்மையற்றது, சக்தியற்றது, துன்பம் தருவது, நிலைநிற்றல் இல்லாதது; இது ஆன்மா அல்ல.

விபதாம் வீஜபூதேந புருஷஸ்தேந ஸம்யுதஃ ஸுகீ துஃகீ ச மூடஶ்ச பவதி ஸ்வேந கர்மணா

துயரத்தின் விதுவாக இணைந்த மனிதன், தன் செய்கைகளின்படி சந்தோஷம், துயரம், அறியாமை ஆகியவற்றை அடைகிறான்.

அத்பிராப்லவிதம் க்ஷேத்ரம் ஜநயத்யம்குரம் யதா ஆஜ்ஞாநாத்ப்லாவிதம் கர்ம தேஹம் ஜநயதே ததா

நீர் ஊற்றப்பட்ட நிலம் முளை தருவது போல, அறியாமையால் கலந்த செயல் உடலை உருவாக்குகிறது.

அத்யம்தமஸுகாவாஸாஸ்ஸ்ம்ரு'தாஶ்சைகாம்தம்ரு'த்யவஃ அநாகதா அதீதாஶ்ச தநவோ ऽஸ்ய ஸஹஸ்ரஶஃ

மிகுந்த மகிழ்ச்சி தரும் இடங்களும், முடிவான மரணங்களும், வரவிருக்கும் மற்றும் கடந்த உடல்களும், அவனுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன.

ஆகத்யாகத்ய ஶீர்ணேஷு ஶரீரேஷு ஶரீரிணஃ அத்யம்தவஸதிஃ க்வாபி ந கேநாபி ச லப்யதே

உடல்கள் வரிசையாக வந்துவிட்டு அழிந்தபோது, உடலுடன் இருப்பவன் எங்கும் நிலையான இடத்தை அடைய முடியவில்லை.

சாதிதஶ்ச வியுக்தஶ்ச ஶரீரைரேஷு லக்ஷ்யதே சம்த்ரபிம்பவதாகாஶே தரலைரப்ரஸம்சயைஃ

உடல்களால் மறைக்கப்பட்டும், பிரிக்கப்பட்டும், அவன், வானில் மேகக் கூட்டங்கள் மூடிய நிலவில் போல, தெரிகிறான்.

அநேகதேஹபேதேந பிந்நா வ்ரு'த்திரிஹாத்மநஃ அஷ்டாபதபரிக்ஷேபே ஹ்யக்ஷமுத்ரேவ லக்ஷ்யதே

பல உடல்களின் வேறுபாடால் ஆன்மாவின் செயல்கள் இங்கே பலவாகப் பாகுபடுகின்றன; அது, சதுரங்கப் பலகையில் ஒரு கல்லின் நகர்வைப் போலத் தெரிகிறது.

நைவாஸ்ய பவிதா கஶ்சிந்நாஸௌ பவதி கஸ்யசித் பதி ஸம்கம ஏவாயம் தாரைஃ புத்ரைஶ்ச பம்துபிஃ

யாரும் யாருக்காக பிறந்தவர்கள் அல்ல; யாரும் மற்றவர்களுக்கு சொந்தம் அல்ல. மனைவி, மகன், உறவினர் ஆகியோருடன் ஏற்படும் சந்திப்பு, ஒரு தற்காலிகமான நிகழ்ச்சி மட்டுமே.

யதா காஷ்டம் ச காஷ்டம் ச ஸமேயாதாம் மஹோததௌ ஸமேத்ய ச வ்யபேயாதாம் தத்வத்பூதஸமாகமஃ

பெரிய கடலில் ஒரு மரக்கட்டை மற்றொரு மரக்கட்டையைச் சந்திப்பது போல, சந்தித்த பிறகு பிரிந்து போவதுபோல், உயிர்கள் கூடும் நிகழ்வும் அதுபோலத்தான்.

ஸ பஶ்யதி ஶரீரம் தச்சரீரம் தந்ந பஶ்யதி தௌ பஶ்யதி பரஃ கஶ்சித்தாவுபௌ தம் ந பஶ்யதஃ

ஒருவர் அந்த உடலைப் பார்க்கிறார்; ஆனால் அந்த உடல் பார்க்கவில்லை. வேறொருவர் இருவரையும் பார்க்கிறார்; ஆனால் அந்த இருவரும் அவரை பார்க்கவில்லை.

ப்ரஹ்மாத்யாஃ ஸ்தாவராம்தஶ்ச பஶவஃ பரிகீர்திதாஃ பஶூநாமேவ ஸர்வேஷாம் ப்ரோக்தமேதந்நிதர்ஶநம்

பிரம்மா முதலாக நிலைக்கடக்கும் எல்லா உயிர்களும் 'மாடு' என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இந்த உதாரணம் எல்லா உயிர்களுக்கும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

ஸ ஏஷ பத்யதே பாஶைஃ ஸுகதுஃகாஶநஃ பஶுஃ லீலாஸாதநபூதோ ய ஈஶ்வரஸ்யேதி ஸூரயஃ

இன்பம், துன்பம் அனுபவித்து, பாசத்தில் கட்டுண்டு, இறைவனின் விளையாட்டிற்கு கருவியாக இருப்பது 'மாடு' என அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள்.

அஜ்ஞோ ஜம்துரநீஶோ ऽயமாத்மநஸ்ஸுகதுஃகயோஃ ஈஶ்வரப்ரேரிதோ கச்சேத்ஸ்வர்கம் வா ஶ்வப்ரமேவ வா

தன் இன்ப, துன்பங்களை நடத்தும் சக்தி இல்லாத அறியாத உயிர், இறைவனின் இச்சையால் சொர்க்கத்திற்கோ, நரகத்திற்கோ செல்கிறது.

இத்யாகர்ண்யாநிலவசோ முநயஃ ப்ரீதமாநஸாஃ ப்ரோசுஃ ப்ரணம்ய தம் வாயும் ஶைவாகமவிசக்ஷணம்

இந்த வாயுவின் வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள், மனம் மகிழ்ந்து, அந்த வாயுவை வணங்கி, ஶைவம் அறிந்தவரை பார்த்து பேசினர்.

யோ ऽயம் பஶுரிதி ப்ரோக்தோ யஶ்ச பாஶ உதாஹ்ரு'தஃ அப்யாம் விலக்ஷணஃ கஶ்சித்கோயமஸ்தி தயோஃ பதிஃ

'மாடு' என்று அழைக்கப்படுபவனும், 'பாசம்' என்று சொல்லப்படுவதும், இவை இரண்டுக்கும் மேலான அதிபதி யார்? அவர் யார்?