ஶிவபுராணம்

போகஃ கர்மவிநாஶாய போகமவ்யக்தமுச்யதே பாஹ்யாம்தஃகரணத்வாரம் ஶரீரம் போகஸாதநம்

அனுபவம் கர்மத்தை அழிப்பதற்காக உள்ளது; வெளிப்படாதது அனுபவத்தின் இடம் என்று கூறப்படுகிறது. உடல், வெளி மற்றும் உள் கருவிகள் மூலம், அனுபவத்திற்கு சாதனமாகிறது.

பாவாதிஶயலப்தேந ப்ரஸாதேந மலக்ஷயஃ க்ஷீணே சாத்மமலே தஸ்மிந் புமாஞ்ச்சிவஸமோ பவேத்

உள் நிலைகளில் சிறப்பு அருள் கிடைத்தால், மலம் அழிகிறது; அந்த ஆத்மாவின் மலம் அழிந்தபோது, அந்த மனிதர் சிவனுக்கு சமமாகிறார்.

கலாதிபஞ்சதத்த்வாநாம் கிம் கர்ம ப்ரு'தகுச்யதே போக்தேதி புருஷஶ்சேதி யேநாத்மா வ்யபதிஶ்யதே

கலா முதலான ஐந்து தத்துவங்களின் கர்மம் எது, அது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? யார் அனுபவிப்பவர், யார் மனிதர் என்று ஆத்மா குறிப்பிடப்படுகிறார்?

கிமாத்மகம் ததவ்யக்தம் கேநாகாரேண புஜ்யதே கிம் தஸ்ய ஶரணம் புக்தௌ ஶரீரம் ச கிமுச்யதே

அந்த வெளிப்படாதது எப்படிப்பட்டது? அது எந்த வடிவில் அனுபவிக்கப்படுகிறது? அனுபவத்தில் அது எதை சார்ந்துள்ளது, உடல் என்று எதை கூறுகிறார்கள்?

திக்க்ரியாவ்யம்ஜகா வித்யா காலோ ராகஃ ப்ரவர்தகஃ காலோ ऽவச்சேதகஸ்தத்ர நியதிஸ்து நியாமிகா

திசையும் செயலும் அறிவால் வெளிப்படுகிறது; காலம் ஆசையைத் தூண்டுகிறது; காலம் எல்லையை நிர்ணயிக்கிறது; ஒழுங்கு கட்டுப்படுத்துகிறது.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்தத்த்ரிகுணம் ப்ரபவாப்யயம் ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிம்தகாஃ

வெளிப்படாதது மூன்று குணங்களுடன் கூடிய காரணமாகும்; அது எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் முடிவும்; அதை முதன்மை பொருள், இயற்கை என்று தத்துவம் ஆராய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

கலாதஸ்ததபிவ்யக்தமநபிவ்யக்தலக்ஷணம் ஸுகதுஃகவிமோஹாத்மா புஜ்யதே குணவாம்ஸ்த்ரிதா

கலாவிலிருந்து வெளிப்படும் பொருள், வெளிப்படாத தன்மையுடன் உள்ளது; இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகிய மூன்றாக குணமுள்ளவரால் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி குணாஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவாஃ ப்ரக்ரு'தௌ ஸூக்ஷ்மரூபேண திலே தைலமிவ ஸ்திதாஃ

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்கள் இயற்கையிலிருந்து தோன்றுகின்றன; இயற்கையில் அவை நெய் விதையில் எண்ணெய்போல் நுண்ணிய வடிவில் இருக்கின்றன.

ஸுகம் ச ஸுகஹேதுஶ்ச ஸமாஸாத்ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ரு'தம் ராஜஸம் தத்விபர்யாஸாத்ஸ்தம்பமோஹௌ து தாமஸௌ

இன்பமும் அதன் காரணமும் பொதுவாக சாத்த்விகம் என்று கருதப்படுகிறது; அதற்கு எதிரானது ராஜசம்; உறக்கம், மயக்கம் ஆகியவை தாமசம்.

ஸாத்த்விக்யூர்த்வகதிஃ ப்ரோக்தா தாமஸீ ஸ்யாததோகதிஃ மத்யமா து கதிர்யா ஸா ராஜஸீ பரிபட்யதே

மேலே செல்லும் இயக்கம் சாத்த்விகம் என்று கூறப்படுகிறது; கீழே செல்லும் இயக்கம் தாமசம்; நடுவில் இருக்கும் இயக்கம் ராஜசம் என்று விவரிக்கப்படுகிறது.

தந்மாத்ராபஞ்சகம் சைவ பூதபஞ்சகமேவ ச ஜ்ஞாநேம்த்ரியாணி பஞ்சைக்யம் பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாணி ச

ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து பஞ்சபூதங்கள், ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள் — இவை எல்லாம் கூறப்பட்டுள்ளன.

ப்ரதாநபுத்த்யஹம்காரமநாம்ஸி ச சதுஷ்டயம் ஸமாஸாதேவமவ்யக்தம் ஸவிகாரமுதாஹ்ரு'தம்

முதன்மை பொருள், புத்தி, அஹங்காரம், மனம் — இந்த நான்கு, சுருக்கமாக, மாற்றங்களுடன் கூடிய வெளிப்படாதவை என்று கூறப்படுகிறது.

தத்காரணதஶாபந்நமவ்யக்தமிதி கத்யதே வ்யக்தம் கார்யதஶாபந்நம் ஶரீராதிகடாதிவத்

காரண நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்படாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது; விளைவு நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது; அது பானை அல்லது உடல் போன்று.

யதா கடாதிகம் கார்யம் ம்ரு'தாதேர்நாதிபித்யதே ஶரீராதி ததா வ்யக்தமவ்யக்தாந்நாதிபித்யதே

மண் முதலான பொருள்களால் பானை போன்ற உருவங்கள் உருவாகினாலும், அவை அந்த மண்ணிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை. அதுபோல், உடல் முதலான வெளிப்பட்டவை, அவை உருவாகாததிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை.

தஸ்மாதவ்யக்தமேவைக்யகாரணம் கரணாநி ச ஶரீரம் ச ததாதாரம் தத்போக்யம் சாபி நேதரத்

ஆகையால், உருவாகாததே ஒரே காரணம். கருவிகள் மற்றும் உடல் அவற்றுக்கு ஆதாரமும், அனுபவிக்கப்படுவதும் அதுவே; வேறு எதுவும் இல்லை.

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகஸ்ய கஸ்யசித் ஆத்மஶப்தாபிதேயஸ்ய வஸ்துதோ ऽபி குதஃ ஸ்திதிஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து தனியாக, 'ஆன்மா' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றுக்கு உண்மையில் எந்த இருப்பும் எப்படி இருக்க முடியும்?

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகோ விபோர்த்ருவம் அஸ்த்யேவ கஶ்சிதாத்மேதி ஹேதுஸ்தத்ர ஸுதுர்கமஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து ஆன்மாவுக்கு ஒரு வேறுபாடு நிச்சயமாக இருக்கிறது; ஆனால் அதன் காரணம் மிகவும் அறிதற்கரியது.

புத்தீந்த்ரியஶரீராணாம் நாத்மதா ஸத்பிரிஷ்யதே ஸ்ம்ரு'தேரநியதஜ்ஞாநாதயாவத்தேஹவேதநாத்

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவை ஆன்மா என்று ஞானிகள் ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் நினைவு, அறிவு போன்றவை நிலையானவை அல்ல, உடல் உணர்வு இருக்கும் வரை மட்டுமே அவை இருக்கும்.

அதஃ ஸ்மர்தாநுபூதாநாமஶேஷஜ்ஞேயகோசரஃ அந்தர்யாமீதி வேதேஷு வேதாம்தேஷு ச கீயதே

எல்லா நினைவுகளுக்கும், அனுபவங்களுக்கும் உள்ளே இருந்து சாட்சி பார்க்கும், அறியப்பட வேண்டிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் அந்த ஆத்மாவே, வேதங்களிலும் உபநிடதங்களிலும் 'உள் ஆளும்' என்று கூறப்படுகிறது.

ஸர்வம் தத்ர ஸ ஸர்வத்ர வ்யாப்ய திஷ்டதி ஶாஶ்வதஃ ததாபி க்வாபி கேநாபி வ்யக்தமேஷ ந த்ரு'ஶ்யதே

அவன் எல்லா இடங்களிலும், எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் நிறைந்து நிற்கின்றான்; இருந்தாலும், அவனை எங்கும் யாராலும் தெளிவாக காண முடியாது.

நைவாயம் சக்ஷுஷா க்ராஹ்யோ நாபரைரிந்த்ரியைரபி

அவனை கண்கள் கொண்டு அறிய முடியாது; மற்ற உணர்வுகளாலும் அறிய முடியாது.

ந ச ஸ்த்ரீ ந புமாநேஷ நைவ சாபி நபும்ஸகஃ நைவோர்த்வம் நாபி திர்யக் நாதஸ்தாந்ந குதஶ்சந

அவன் பெண் அல்ல, ஆணும் அல்ல, நடுநிலையுமல்ல; மேலோ, கீழோ, குறுக்கோ, எங்கும் அவன் இல்லை.

அஶரீரம் ஶரீரேஷு சலேஷு ஸ்தாணுமவ்யயம் ஸதா பஶ்யதி தம் தீரோ நரஃ ப்ரத்யவமர்ஶநாத்

உடல் இல்லாதவன் ஆனாலும், உடல்களில் இருப்பவன்; அசையும், அசையாதவனாகவும், அழியாதவனாகவும் இருக்கிறான். உள்ளுணர்வால் ஞானிகள் எப்போதும் அவனை காண்கிறார்கள்.

கிமத்ர பஹுநோக்தேந புருஷோ தேஹதஃ ப்ரு'தக் அப்ரு'தக்யே து பஶ்யம்தி ஹ்யஸம்யக்தேஷு தர்ஶநம்

இதில் அதிகம் பேச என்ன? மனிதன் உடலிலிருந்து வேறுபட்டவன்; இதை புரியாதவர்கள் தவறாகப் பார்க்கிறார்கள்.

யச்சரீரமிதம் ப்ரோக்தம் புருஷஸ்ய ததஃ பரம் அஶுத்தமவஶம் துஃகமத்ருவம் ந ச வித்யதே

இந்த உடல் மனிதனுக்குச் சொந்தமானது என்று கூறினாலும், இது தூய்மையற்றது, சக்தியற்றது, துன்பம் தருவது, நிலைநிற்றல் இல்லாதது; இது ஆன்மா அல்ல.

விபதாம் வீஜபூதேந புருஷஸ்தேந ஸம்யுதஃ ஸுகீ துஃகீ ச மூடஶ்ச பவதி ஸ்வேந கர்மணா

துயரத்தின் விதுவாக இணைந்த மனிதன், தன் செய்கைகளின்படி சந்தோஷம், துயரம், அறியாமை ஆகியவற்றை அடைகிறான்.

அத்பிராப்லவிதம் க்ஷேத்ரம் ஜநயத்யம்குரம் யதா ஆஜ்ஞாநாத்ப்லாவிதம் கர்ம தேஹம் ஜநயதே ததா

நீர் ஊற்றப்பட்ட நிலம் முளை தருவது போல, அறியாமையால் கலந்த செயல் உடலை உருவாக்குகிறது.

அத்யம்தமஸுகாவாஸாஸ்ஸ்ம்ரு'தாஶ்சைகாம்தம்ரு'த்யவஃ அநாகதா அதீதாஶ்ச தநவோ ऽஸ்ய ஸஹஸ்ரஶஃ

மிகுந்த மகிழ்ச்சி தரும் இடங்களும், முடிவான மரணங்களும், வரவிருக்கும் மற்றும் கடந்த உடல்களும், அவனுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன.

ஆகத்யாகத்ய ஶீர்ணேஷு ஶரீரேஷு ஶரீரிணஃ அத்யம்தவஸதிஃ க்வாபி ந கேநாபி ச லப்யதே

உடல்கள் வரிசையாக வந்துவிட்டு அழிந்தபோது, உடலுடன் இருப்பவன் எங்கும் நிலையான இடத்தை அடைய முடியவில்லை.