ஶிவபுராணம்

கைஷா ப்ரக்ரு'திரித்யுக்தா க ஏஷ புருஷோ மதஃ அநயோஃ கேந ஸம்பந்தஃ கோயம் ப்ரேரக ஈஶ்வரஃ

பிரகிருதி என்றால் என்ன? ஆன்மா என்று யார் கருதப்படுகிறார்? இவை எவ்வாறு இணைக்கப்படுகின்றன? இயக்குபவர் யார்?

மாயா ப்ரக்ரு'திருத்திஷ்டா புருஷோ மாயயா வ்ரு'தஃ ஸம்பந்தோ மூலகர்மப்யாம் ஶிவஃ ப்ரேரக ஈஶ்வரஃ

மாயை பிரகிருதி என்று கூறப்படுகிறது; ஆன்மா மாயையால் மூடப்படுகிறது. அவற்றின் தொடர்பு ஆதிகர்மத்தால், சிவன் இயக்குபவர்.

கேயம் மாயா ஸமா க்யாதா கிம்ரூபோ மாயயா வ்ரு'தஃ மூலம் கீத்ரு'க் குதோ வாஸ்ய கிம் ஶிவத்வம் குதஶ்ஶிவஃ

மாயை என்றால் என்ன? அதன் இயல்பு எது? மாயையால் எவ்வாறு மூடப்படுகிறோம்? அதன் மூல காரணம் எது, அது எங்கிருந்து வருகிறது? சிவத்துவம் என்றால் என்ன, சிவன் எங்கிருந்து வந்தார்?

மாயா மாஹேஶ்வரீ ஶக்திஶ்சித்ரூபோ மாயயா வ்ரு'தஃ மலஶ்சிச்சாதகோ நைஜோ விஶுத்திஶ்ஶிவதா ஸ்வதஃ

மாயை என்பது மகேசுவரியின் சக்தி; மாயையால் மூடப்பட்டவர் அறிவு வடிவம் கொண்டவர். மலமாகிய பிறவி அறிவை மறைக்கும்; தூய்மை என்பது இயற்கையான சிவத்துவம்.

ஆவ்ரு'ணோதி கதம் மாயா வ்யாபிநம் கேந ஹேதுநா கிமர்தம் சாவ்ரு'திஃ பும்ஸஃ கேந வா விநிவர்ததே

மாயை எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரை எவ்வாறு மூடுகிறது, எந்த காரணத்தால்? மனிதனுக்கு இந்த மூடல் எதற்காக, அது எவ்வாறு நீங்கும்?

ஆவ்ரு'திர்வ்யபிநோ ऽபி ஸ்யாத்வ்யாபி யஸ்மாத்கலாத்யபி ஹேதுஃ கர்மைவ போகார்தம் நிவர்தேத மலக்ஷயாத்

அனைத்திலும் பரவி இருந்தாலும், மறைவு உண்டு. ஏனெனில், அந்த பரவலானதற்கே கூட, கலா முதலானவற்றால் உண்டாகும் கர்மமே அனுபவத்திற்கு காரணமாகிறது; அந்தக் கர்மம், மலம் நீங்கும்போது முடிவடைகிறது.

கலாதி கத்யதே கிம் தத்கர்ம வா கிமுதாஹ்ரு'தம் தத்கிமாதி கிமந்தம் வா கிம் பலம் வா கிமாஶ்ரயம்

கலா முதலியவை என்றால் என்ன? கர்மம் எது, அது எப்படி விவரிக்கப்படுகிறது? அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் என்ன? அதன் பலன் என்ன, அது எதன் மீது நம்பியுள்ளது?

கஸ்ய போகேந கிம் போக்யம் கிம் வா தத்போகஸாதநம் மலக்ஷயஸ்ய கோ ஹேதுஃ கீத்ரு'க் க்ஷீணமலஃ புமாந்

யார் அனுபவத்தில் எது அனுபவிக்கப்படுகிறது? அந்த அனுபவத்திற்கான சாதனம் எது? மலம் அழியும் காரணம் என்ன? மலம் அழிந்த மனிதர் எப்படி இருப்பார்?

கலா வித்யா ச ராகஶ்ச காலோ நியதிரேவ ச கலாதயஸ்ஸமாக்யாதா யோ போக்தா புருஷோ பவேத்

கலா, அறிவு, ஆசை, காலம், ஒழுங்கு — இவை கலா முதலிய ஐந்து என்று அழைக்கப்படுகின்றன; அனுபவிப்பவர் மனிதர் என்று கூறப்படுகிறார்.

புண்யபாபாத்மகம் கர்ம ஸுகதுஃகபலம் து யத் அநாதிமலபோகாந்தமஜ்ஞாநாத்மஸமாஶ்ரயம்

புண்ணியம், பாபம் ஆகியவற்றால் ஆன கர்மம், இன்பமும் துன்பமும் பலனாக தருகிறது; அது ஆரம்பமில்லாதது, மலம் தீரும்போது முடிவடைகிறது, அறியாமை அடிப்படையாக உள்ளது.

போகஃ கர்மவிநாஶாய போகமவ்யக்தமுச்யதே பாஹ்யாம்தஃகரணத்வாரம் ஶரீரம் போகஸாதநம்

அனுபவம் கர்மத்தை அழிப்பதற்காக உள்ளது; வெளிப்படாதது அனுபவத்தின் இடம் என்று கூறப்படுகிறது. உடல், வெளி மற்றும் உள் கருவிகள் மூலம், அனுபவத்திற்கு சாதனமாகிறது.

பாவாதிஶயலப்தேந ப்ரஸாதேந மலக்ஷயஃ க்ஷீணே சாத்மமலே தஸ்மிந் புமாஞ்ச்சிவஸமோ பவேத்

உள் நிலைகளில் சிறப்பு அருள் கிடைத்தால், மலம் அழிகிறது; அந்த ஆத்மாவின் மலம் அழிந்தபோது, அந்த மனிதர் சிவனுக்கு சமமாகிறார்.

கலாதிபஞ்சதத்த்வாநாம் கிம் கர்ம ப்ரு'தகுச்யதே போக்தேதி புருஷஶ்சேதி யேநாத்மா வ்யபதிஶ்யதே

கலா முதலான ஐந்து தத்துவங்களின் கர்மம் எது, அது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? யார் அனுபவிப்பவர், யார் மனிதர் என்று ஆத்மா குறிப்பிடப்படுகிறார்?

கிமாத்மகம் ததவ்யக்தம் கேநாகாரேண புஜ்யதே கிம் தஸ்ய ஶரணம் புக்தௌ ஶரீரம் ச கிமுச்யதே

அந்த வெளிப்படாதது எப்படிப்பட்டது? அது எந்த வடிவில் அனுபவிக்கப்படுகிறது? அனுபவத்தில் அது எதை சார்ந்துள்ளது, உடல் என்று எதை கூறுகிறார்கள்?

திக்க்ரியாவ்யம்ஜகா வித்யா காலோ ராகஃ ப்ரவர்தகஃ காலோ ऽவச்சேதகஸ்தத்ர நியதிஸ்து நியாமிகா

திசையும் செயலும் அறிவால் வெளிப்படுகிறது; காலம் ஆசையைத் தூண்டுகிறது; காலம் எல்லையை நிர்ணயிக்கிறது; ஒழுங்கு கட்டுப்படுத்துகிறது.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்தத்த்ரிகுணம் ப்ரபவாப்யயம் ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிம்தகாஃ

வெளிப்படாதது மூன்று குணங்களுடன் கூடிய காரணமாகும்; அது எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் முடிவும்; அதை முதன்மை பொருள், இயற்கை என்று தத்துவம் ஆராய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

கலாதஸ்ததபிவ்யக்தமநபிவ்யக்தலக்ஷணம் ஸுகதுஃகவிமோஹாத்மா புஜ்யதே குணவாம்ஸ்த்ரிதா

கலாவிலிருந்து வெளிப்படும் பொருள், வெளிப்படாத தன்மையுடன் உள்ளது; இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகிய மூன்றாக குணமுள்ளவரால் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி குணாஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவாஃ ப்ரக்ரு'தௌ ஸூக்ஷ்மரூபேண திலே தைலமிவ ஸ்திதாஃ

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்கள் இயற்கையிலிருந்து தோன்றுகின்றன; இயற்கையில் அவை நெய் விதையில் எண்ணெய்போல் நுண்ணிய வடிவில் இருக்கின்றன.

ஸுகம் ச ஸுகஹேதுஶ்ச ஸமாஸாத்ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ரு'தம் ராஜஸம் தத்விபர்யாஸாத்ஸ்தம்பமோஹௌ து தாமஸௌ

இன்பமும் அதன் காரணமும் பொதுவாக சாத்த்விகம் என்று கருதப்படுகிறது; அதற்கு எதிரானது ராஜசம்; உறக்கம், மயக்கம் ஆகியவை தாமசம்.

ஸாத்த்விக்யூர்த்வகதிஃ ப்ரோக்தா தாமஸீ ஸ்யாததோகதிஃ மத்யமா து கதிர்யா ஸா ராஜஸீ பரிபட்யதே

மேலே செல்லும் இயக்கம் சாத்த்விகம் என்று கூறப்படுகிறது; கீழே செல்லும் இயக்கம் தாமசம்; நடுவில் இருக்கும் இயக்கம் ராஜசம் என்று விவரிக்கப்படுகிறது.

தந்மாத்ராபஞ்சகம் சைவ பூதபஞ்சகமேவ ச ஜ்ஞாநேம்த்ரியாணி பஞ்சைக்யம் பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாணி ச

ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து பஞ்சபூதங்கள், ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள் — இவை எல்லாம் கூறப்பட்டுள்ளன.

ப்ரதாநபுத்த்யஹம்காரமநாம்ஸி ச சதுஷ்டயம் ஸமாஸாதேவமவ்யக்தம் ஸவிகாரமுதாஹ்ரு'தம்

முதன்மை பொருள், புத்தி, அஹங்காரம், மனம் — இந்த நான்கு, சுருக்கமாக, மாற்றங்களுடன் கூடிய வெளிப்படாதவை என்று கூறப்படுகிறது.

தத்காரணதஶாபந்நமவ்யக்தமிதி கத்யதே வ்யக்தம் கார்யதஶாபந்நம் ஶரீராதிகடாதிவத்

காரண நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்படாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது; விளைவு நிலையில் இருக்கும்போது அது வெளிப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது; அது பானை அல்லது உடல் போன்று.

யதா கடாதிகம் கார்யம் ம்ரு'தாதேர்நாதிபித்யதே ஶரீராதி ததா வ்யக்தமவ்யக்தாந்நாதிபித்யதே

மண் முதலான பொருள்களால் பானை போன்ற உருவங்கள் உருவாகினாலும், அவை அந்த மண்ணிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை. அதுபோல், உடல் முதலான வெளிப்பட்டவை, அவை உருவாகாததிலிருந்து முற்றிலும் வேறாக இல்லை.

தஸ்மாதவ்யக்தமேவைக்யகாரணம் கரணாநி ச ஶரீரம் ச ததாதாரம் தத்போக்யம் சாபி நேதரத்

ஆகையால், உருவாகாததே ஒரே காரணம். கருவிகள் மற்றும் உடல் அவற்றுக்கு ஆதாரமும், அனுபவிக்கப்படுவதும் அதுவே; வேறு எதுவும் இல்லை.

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகஸ்ய கஸ்யசித் ஆத்மஶப்தாபிதேயஸ்ய வஸ்துதோ ऽபி குதஃ ஸ்திதிஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து தனியாக, 'ஆன்மா' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றுக்கு உண்மையில் எந்த இருப்பும் எப்படி இருக்க முடியும்?

புத்தீந்த்ரியஶரீரேப்யோ வ்யதிரேகோ விபோர்த்ருவம் அஸ்த்யேவ கஶ்சிதாத்மேதி ஹேதுஸ்தத்ர ஸுதுர்கமஃ

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து ஆன்மாவுக்கு ஒரு வேறுபாடு நிச்சயமாக இருக்கிறது; ஆனால் அதன் காரணம் மிகவும் அறிதற்கரியது.

புத்தீந்த்ரியஶரீராணாம் நாத்மதா ஸத்பிரிஷ்யதே ஸ்ம்ரு'தேரநியதஜ்ஞாநாதயாவத்தேஹவேதநாத்

புத்தி, அறிவு, உடல் ஆகியவை ஆன்மா என்று ஞானிகள் ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் நினைவு, அறிவு போன்றவை நிலையானவை அல்ல, உடல் உணர்வு இருக்கும் வரை மட்டுமே அவை இருக்கும்.

அதஃ ஸ்மர்தாநுபூதாநாமஶேஷஜ்ஞேயகோசரஃ அந்தர்யாமீதி வேதேஷு வேதாம்தேஷு ச கீயதே

எல்லா நினைவுகளுக்கும், அனுபவங்களுக்கும் உள்ளே இருந்து சாட்சி பார்க்கும், அறியப்பட வேண்டிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் அந்த ஆத்மாவே, வேதங்களிலும் உபநிடதங்களிலும் 'உள் ஆளும்' என்று கூறப்படுகிறது.