ஶிவபுராணம்

ததஸ்ஸ லப்தவிஜ்ஞாநோ விஶ்வகர்மா சதுர்முகஃ அஸ்ரு'ஜத்ஸர்வபூதாநி ஸ்தாவராணி சராணி ச

அப்போது நால்வடிவம் கொண்ட விஸ்வகர்மா, அந்த ஞானத்தை பெற்றபின், நிலையானவை மற்றும் அசையும் உயிர்கள் அனைத்தையும் படைத்தார்.

யதஶ்ஶ்ருத்வாம்ரு'தம் லப்தம் ப்ரஹ்மணா பரமேஶ்வராத் ததஸ்தத்வதநாதேவ மயா லப்தம் தபோபலாத்

பிரம்மா பரமசிவனிடமிருந்து அமுதமான ஞானத்தை பெற்றதைப் போல, நான் என் தவத்தின் பலத்தால் அவனது வாயிலிருந்து அதையே பெற்றேன்.

கிம் தஜ்ஜ்ஞாநம் த்வயா லப்தம் தத்யாத்தத்யம்தரம் ஶுபம் யத்ர க்ரு'த்வா பராம் நிஷ்டாம் புருஷஸ்ஸுகம்ரு'ச்சதி

நீ பெற்ற அந்த உண்மையான, நன்மை தரும் ஞானம் எது? அதனால் உயர்ந்த நிலையை அடைந்து மனிதன் எவ்வாறு ஆனந்தம் பெறுகிறான்?

பஶுபாஶபதிஜ்ஞாநம் யல்லப்தம் து மயா புரா தத்ர நிஷ்டா பரா கார்யா புருஷேண ஸுகார்திநா

நான் பழைய காலத்தில் பெற்ற ஆன்மா, பந்தம், இறைவன் குறித்த ஞானத்தின் மீது தான் மகிழ்ச்சி நாடும் மனிதன் உறுதியாக நிலைபெற வேண்டும்.

அஜ்ஞாநப்ரபவம் துஃகம் ஜ்ஞாநேநைவ நிவர்ததே ஜ்ஞாநம் வஸ்துபரிச்சேதோ வஸ்து ச த்விவிதம் ஸ்ம்ரு'தம்

அறிவில்லாமையால் தோன்றும் துயரம், அறிவால் மட்டுமே நீங்கும்; அறிவு என்பது பொருளை உணர்வது, அந்த பொருள் இருவகை எனக் கூறப்படுகிறது.

அஜடம் ச ஜடம் சைவ நியம்த்ரு' ச தயோரபி பஶுஃ பாஶஃ பதிஶ்சேதி கத்யதே தத்த்ரயம் க்ரமாத்

உணர்வு உள்ளதும், இல்லாததும், இரண்டையும் நடத்துபவரும் — இவை முறையே ஆன்மா, பந்தம், இறைவன் என அழைக்கப்படுகின்றன.

அக்ஷரம் ச க்ஷரம் சைவ க்ஷராக்ஷரபரம் ததா ததேதத்த்ரிதயம் பூம்நா கத்யதே தத்த்வவேதிபிஃ

அழியாதது, அழியும் ஒன்று, இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டது — இம்மூன்றையும் உண்மை அறிந்தோர் முழுமையாக விவரிக்கின்றனர்.

அக்ஷரம் பஶுரித்யுக்தஃ க்ஷரம் பாஶ உதாஹ்ரு'தஃ க்ஷராக்ஷரபரம் யத்தத்பதிரித்யபிதீயதே

அழியாதது ஆன்மா என்று கூறப்படுகிறது; அழிகிறது பந்தம் எனப்படுகிறது; இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டது இறைவன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

கிம் ததக்ஷரமித்யுக்தம் கிம் ச க்ஷரமுதாஹ்ரு'தம் தயோஶ்ச பரமம் கிம் வா ததேதத் ப்ரூஹி மாருத

அழியாதது எது என்று சொல்கிறார்கள்? அழிகிறது எது? இரண்டிற்கும் மேல் உள்ளது எது? இதை எனக்கு கூறு, வாயுவே.

ப்ரக்ரு'திஃ க்ஷரமித்யுக்தம் புருஷோ ऽக்ஷர உச்யதே தாவிமௌ ப்ரேரயத்யந்யஸ்ஸ பரா பரமேஶ்வரஃ

பிரகிருதி என்பது அழிகிறது என்று கூறப்படுகிறது; ஆன்மா அழியாதது எனப்படுகிறது. இரண்டையும் இயக்குபவர் பரமசிவன், அவர் உயர்ந்தவன்.

கைஷா ப்ரக்ரு'திரித்யுக்தா க ஏஷ புருஷோ மதஃ அநயோஃ கேந ஸம்பந்தஃ கோயம் ப்ரேரக ஈஶ்வரஃ

பிரகிருதி என்றால் என்ன? ஆன்மா என்று யார் கருதப்படுகிறார்? இவை எவ்வாறு இணைக்கப்படுகின்றன? இயக்குபவர் யார்?

மாயா ப்ரக்ரு'திருத்திஷ்டா புருஷோ மாயயா வ்ரு'தஃ ஸம்பந்தோ மூலகர்மப்யாம் ஶிவஃ ப்ரேரக ஈஶ்வரஃ

மாயை பிரகிருதி என்று கூறப்படுகிறது; ஆன்மா மாயையால் மூடப்படுகிறது. அவற்றின் தொடர்பு ஆதிகர்மத்தால், சிவன் இயக்குபவர்.

கேயம் மாயா ஸமா க்யாதா கிம்ரூபோ மாயயா வ்ரு'தஃ மூலம் கீத்ரு'க் குதோ வாஸ்ய கிம் ஶிவத்வம் குதஶ்ஶிவஃ

மாயை என்றால் என்ன? அதன் இயல்பு எது? மாயையால் எவ்வாறு மூடப்படுகிறோம்? அதன் மூல காரணம் எது, அது எங்கிருந்து வருகிறது? சிவத்துவம் என்றால் என்ன, சிவன் எங்கிருந்து வந்தார்?

மாயா மாஹேஶ்வரீ ஶக்திஶ்சித்ரூபோ மாயயா வ்ரு'தஃ மலஶ்சிச்சாதகோ நைஜோ விஶுத்திஶ்ஶிவதா ஸ்வதஃ

மாயை என்பது மகேசுவரியின் சக்தி; மாயையால் மூடப்பட்டவர் அறிவு வடிவம் கொண்டவர். மலமாகிய பிறவி அறிவை மறைக்கும்; தூய்மை என்பது இயற்கையான சிவத்துவம்.

ஆவ்ரு'ணோதி கதம் மாயா வ்யாபிநம் கேந ஹேதுநா கிமர்தம் சாவ்ரு'திஃ பும்ஸஃ கேந வா விநிவர்ததே

மாயை எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரை எவ்வாறு மூடுகிறது, எந்த காரணத்தால்? மனிதனுக்கு இந்த மூடல் எதற்காக, அது எவ்வாறு நீங்கும்?

ஆவ்ரு'திர்வ்யபிநோ ऽபி ஸ்யாத்வ்யாபி யஸ்மாத்கலாத்யபி ஹேதுஃ கர்மைவ போகார்தம் நிவர்தேத மலக்ஷயாத்

அனைத்திலும் பரவி இருந்தாலும், மறைவு உண்டு. ஏனெனில், அந்த பரவலானதற்கே கூட, கலா முதலானவற்றால் உண்டாகும் கர்மமே அனுபவத்திற்கு காரணமாகிறது; அந்தக் கர்மம், மலம் நீங்கும்போது முடிவடைகிறது.

கலாதி கத்யதே கிம் தத்கர்ம வா கிமுதாஹ்ரு'தம் தத்கிமாதி கிமந்தம் வா கிம் பலம் வா கிமாஶ்ரயம்

கலா முதலியவை என்றால் என்ன? கர்மம் எது, அது எப்படி விவரிக்கப்படுகிறது? அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் என்ன? அதன் பலன் என்ன, அது எதன் மீது நம்பியுள்ளது?

கஸ்ய போகேந கிம் போக்யம் கிம் வா தத்போகஸாதநம் மலக்ஷயஸ்ய கோ ஹேதுஃ கீத்ரு'க் க்ஷீணமலஃ புமாந்

யார் அனுபவத்தில் எது அனுபவிக்கப்படுகிறது? அந்த அனுபவத்திற்கான சாதனம் எது? மலம் அழியும் காரணம் என்ன? மலம் அழிந்த மனிதர் எப்படி இருப்பார்?

கலா வித்யா ச ராகஶ்ச காலோ நியதிரேவ ச கலாதயஸ்ஸமாக்யாதா யோ போக்தா புருஷோ பவேத்

கலா, அறிவு, ஆசை, காலம், ஒழுங்கு — இவை கலா முதலிய ஐந்து என்று அழைக்கப்படுகின்றன; அனுபவிப்பவர் மனிதர் என்று கூறப்படுகிறார்.

புண்யபாபாத்மகம் கர்ம ஸுகதுஃகபலம் து யத் அநாதிமலபோகாந்தமஜ்ஞாநாத்மஸமாஶ்ரயம்

புண்ணியம், பாபம் ஆகியவற்றால் ஆன கர்மம், இன்பமும் துன்பமும் பலனாக தருகிறது; அது ஆரம்பமில்லாதது, மலம் தீரும்போது முடிவடைகிறது, அறியாமை அடிப்படையாக உள்ளது.

போகஃ கர்மவிநாஶாய போகமவ்யக்தமுச்யதே பாஹ்யாம்தஃகரணத்வாரம் ஶரீரம் போகஸாதநம்

அனுபவம் கர்மத்தை அழிப்பதற்காக உள்ளது; வெளிப்படாதது அனுபவத்தின் இடம் என்று கூறப்படுகிறது. உடல், வெளி மற்றும் உள் கருவிகள் மூலம், அனுபவத்திற்கு சாதனமாகிறது.

பாவாதிஶயலப்தேந ப்ரஸாதேந மலக்ஷயஃ க்ஷீணே சாத்மமலே தஸ்மிந் புமாஞ்ச்சிவஸமோ பவேத்

உள் நிலைகளில் சிறப்பு அருள் கிடைத்தால், மலம் அழிகிறது; அந்த ஆத்மாவின் மலம் அழிந்தபோது, அந்த மனிதர் சிவனுக்கு சமமாகிறார்.

கலாதிபஞ்சதத்த்வாநாம் கிம் கர்ம ப்ரு'தகுச்யதே போக்தேதி புருஷஶ்சேதி யேநாத்மா வ்யபதிஶ்யதே

கலா முதலான ஐந்து தத்துவங்களின் கர்மம் எது, அது எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? யார் அனுபவிப்பவர், யார் மனிதர் என்று ஆத்மா குறிப்பிடப்படுகிறார்?

கிமாத்மகம் ததவ்யக்தம் கேநாகாரேண புஜ்யதே கிம் தஸ்ய ஶரணம் புக்தௌ ஶரீரம் ச கிமுச்யதே

அந்த வெளிப்படாதது எப்படிப்பட்டது? அது எந்த வடிவில் அனுபவிக்கப்படுகிறது? அனுபவத்தில் அது எதை சார்ந்துள்ளது, உடல் என்று எதை கூறுகிறார்கள்?

திக்க்ரியாவ்யம்ஜகா வித்யா காலோ ராகஃ ப்ரவர்தகஃ காலோ ऽவச்சேதகஸ்தத்ர நியதிஸ்து நியாமிகா

திசையும் செயலும் அறிவால் வெளிப்படுகிறது; காலம் ஆசையைத் தூண்டுகிறது; காலம் எல்லையை நிர்ணயிக்கிறது; ஒழுங்கு கட்டுப்படுத்துகிறது.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்தத்த்ரிகுணம் ப்ரபவாப்யயம் ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திஶ்சேதி யதாஹுஸ்தத்த்வசிம்தகாஃ

வெளிப்படாதது மூன்று குணங்களுடன் கூடிய காரணமாகும்; அது எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் முடிவும்; அதை முதன்மை பொருள், இயற்கை என்று தத்துவம் ஆராய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

கலாதஸ்ததபிவ்யக்தமநபிவ்யக்தலக்ஷணம் ஸுகதுஃகவிமோஹாத்மா புஜ்யதே குணவாம்ஸ்த்ரிதா

கலாவிலிருந்து வெளிப்படும் பொருள், வெளிப்படாத தன்மையுடன் உள்ளது; இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகிய மூன்றாக குணமுள்ளவரால் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தம இதி குணாஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவாஃ ப்ரக்ரு'தௌ ஸூக்ஷ்மரூபேண திலே தைலமிவ ஸ்திதாஃ

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்கள் இயற்கையிலிருந்து தோன்றுகின்றன; இயற்கையில் அவை நெய் விதையில் எண்ணெய்போல் நுண்ணிய வடிவில் இருக்கின்றன.

ஸுகம் ச ஸுகஹேதுஶ்ச ஸமாஸாத்ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ரு'தம் ராஜஸம் தத்விபர்யாஸாத்ஸ்தம்பமோஹௌ து தாமஸௌ

இன்பமும் அதன் காரணமும் பொதுவாக சாத்த்விகம் என்று கருதப்படுகிறது; அதற்கு எதிரானது ராஜசம்; உறக்கம், மயக்கம் ஆகியவை தாமசம்.