ஶிவபுராணம்

யஸ்மிந்ந பாஸதே வித்யுந்ந ஸூர்யோ ந ச சந்த்ரமாஃ யஸ்ய பாஸா விபாதீதமித்யேஷா ஶாஶ்வதீ ஶ்ருதிஃ

யாரில் மின்னலும், சூரியனும், சந்திரனும் பிரகாசிக்கவில்லை; அவருடைய ஒளியால் எல்லாம் பிரகாசிக்கிறது—இதுவே நிலையான உபதேசம்.

ஏகோ தேவோ மஹாதேவோ விஜ்ஞேயஸ்து மஹேஶ்வரஃ ந தஸ்ய பரமம் கிம்சித்பதம் ஸமதிகம்யதே

ஒரே தேவன், மகாதேவன், அறியப்பட வேண்டியவர் மகேசுவரன்; அவருடைய உயர்ந்த நிலை எவராலும் அடைய முடியாது.

அயமாதிரநாத்யந்தஸ்ஸ்வபாவாதேவ நிர்மலஃ ஸ்வதந்த்ரஃ பரிபூர்ணஶ்ச ஸ்வேச்சாதீநஶ்சராசரஃ

இவர் ஆதியாய், ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாதவர், இயல்பாகவே தூயவர், சுதந்திரமானவர், முழுமையுடன், தன் விருப்பப்படி அசையும், அசையாதவரும்.

அப்ராக்ரு'தவபுஃ ஶ்ரீமாம்ல்லக்ஷ்யலக்ஷணவர்ஜிதஃ அயம் முக்தோ மோசகஶ்ச ஹ்யகாலஃ காலசோதகஃ

இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட வடிவம் உடையவர், மகிமைமிக்கவர், குறியும் இலக்கணமும் இல்லாதவர், விடுதலையடைந்தவரும், விடுதலை அளிப்பவரும், காலமற்றவரும், காலத்தை இயக்குபவரும்.

ஸர்வோபரிக்ரு'தாவாஸஸ்ஸர்வாவாஸஶ்ச ஸர்வவித் ஷட்விதாத்வமயஸ்யாஸ்ய ஸர்வஸ்ய ஜகதஃ பதிஃ

எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட இடத்தில் வாழ்பவர், எல்லா இடங்களிலும் இருப்பவர், எல்லாம் அறிந்தவர்; ஆறு விதமான காலத்திலும், இந்த உலகின் எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவன்.

உத்தரோத்தரபூதாநாமுத்தரஶ்ச நிருத்தரஃ அநந்தாநந்தஸந்தோஹமகரம்தமதுவ்ரதஃ

உயர்ந்த உயிரினங்களில் உயர்ந்தவரும், அந்த உயர்வுக்கும் அப்பாற்பட்டவரும், முடிவில்லாததும், எல்லையற்றதும் ஒன்றாக கலக்கும் இடமும், முடிவில்லாத தாமரையின் தேனை அருந்தும் தேனீயும் இவர்.

அகம்டஜகதம்டாநாம் பிம்டீகரணபம்டிதஃ ஔதார்யவீர்யகாம்பீர்யமாதுர்யமகராலயஃ

பிரிந்திராத உலகங்களையெல்லாம் ஒன்றாக இணைக்கும் ஞானியும், தர்மமும், வீரவிருத்தியும், ஆழமும், இனிமையும், அதிசயமும் நிறைந்த இடமும்தான் இவர்.

நைவாஸ்ய ஸத்ரு'ஶம் வஸ்து நாதிகம் சாபி கிம்சந அதுலஃ ஸர்வபூதாநாம் ராஜராஜஶ்ச திஷ்டதி

இவருக்கு சமமானதும், மேலானதும் எதுவும் இல்லை; எல்லா உயிர்களிலும் ஒப்பில்லாதவராக, அரசர்களுக்கே அரசராக நிற்கிறார்.

அநேந சித்ரக்ரு'த்யேந ப்ரதமம் ஸ்ரு'ஜ்யதே ஜகத் அம்தகாலே புநஶ்சேதம் தஸ்மிந்ப்ரலயமேஷ்யதே

இவரது அதிசய செயலால் உலகம் முதலில் உருவாகிறது; காலத்தின் முடிவில் இந்த உலகமே இவரில் மறைந்து விடும்.

அஸ்ய பூதாநி வஶ்யாநி அயம் ஸர்வநியோஜகஃ அயம் து பரயா பக்த்யா த்ரு'ஶ்யதே நாந்யதா க்வசித்

எல்லா உயிர்களும் இவருக்கு கீழ்ப்படிகின்றன; எல்லாவற்றையும் இயக்குபவர் இவரே; ஆனால், மிகுந்த பக்தியால் மட்டுமே இவர் காணப்படுகிறார், வேறு எந்த வழியிலும் இல்லை.

வ்ரதாநி ஸர்வதாநாநி தபாம்ஸி நியமாஸ்ததா கதிதாநி புரா ஸத்பிர்பாவார்தம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ

விரதங்கள், எல்லா தானங்கள், தவங்கள், கட்டுப்பாடுகள்—இவை அனைத்தும் பழைய ஞானிகளால் உள்ளார்ந்த பொருளுக்காக கூறப்பட்டவை; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஹரிஶ்சாஹம் ச ருத்ரஶ்ச ததாந்யே ச ஸுராஸுராஃ தபோபிருக்ரைரத்யாபி தஸ்ய தர்ஶநகாம்க்ஷிணஃ

ஹரி, நானும், ருத்ரனும், மற்ற தேவரும் அசுரரும் கூட, கடும் தவம் செய்து இப்போது கூட இவரை காண விரும்புகிறோம்.

அத்ரு'ஶ்யஃ பதிதைர்மூடைர்துர்ஜநைரபி குத்ஸிதைஃ பக்தைரந்தர்பஹிஶ்சாபி பூஜ்யஃ ஸம்பாஷ்ய ஏவ ச

கீழ்பட்டவர்களும், அறியாதவர்களும், தீயவர்களும், இழிவானவர்களும் இவரைக் காண முடியாது; ஆனால் பக்தர்கள் உள்ளிலும் வெளியிலும் இவரை வணங்கி, பேசலாம்.

ததிதம் த்ரிவிதம் ரூபம் ஸ்தூலம் ஸூக்ஷ்மம் ததஃ பரம் அஸ்மதாத்யமரைர்த்ரு'ஶ்யம் ஸ்தூலம் ஸூக்ஷ்மம் து யோகிபிஃ

இந்த மூன்று வகை உருவம்—பொதுவானது, நுண்ணியது, அதற்கு அப்பாற்பட்டது; நாங்களும் தேவர்களும் பொதுவான உருவத்தை காண்கிறோம்; நுண்ணிய உருவத்தை யோகிகள் காண்கிறார்கள்.

ததஃ பரம் து யந்நித்யம் ஜ்ஞாநமாநம்தமவ்யயம் தந்நிஷ்டைஸ்தத்பரைர்பக்தைர்த்ரு'ஶ்யம் தத்வ்ரதமாஶ்ரிதைஃ

அதற்கு அப்பாற்பட்டது என்றால், அது நிலையானது, அறிவும் ஆனந்தமும் அழிவில்லாததும்; அதில் நிலைபெற்ற பக்தர்களும், அந்த விரதத்தை ஏற்றவர்களும் அதைக் காண்கிறார்கள்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந குஹ்யாத்குஹ்யதரம் பரம் ஶிவே பக்திர்ந ஸந்தேஹஸ்தயா யுக்தோ விமுச்யதே

இதைவிட அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? ரகசியங்களில் மிக உயர்ந்தது இதுதான்: சிவபக்தி இருந்தால், சந்தேகமில்லாமல் விடுதலை கிடைக்கும்.

ப்ரஸாதாதேவ ஸா பக்திஃ ப்ரஸாதோ பக்திஸம்பவஃ யதா சாம்குரதோ பீஜம் பீஜதோ வா யதாம்குரஃ

அந்த பக்தி அருளால் தான் உண்டாகிறது; அருள் பக்தியிலிருந்து பிறக்கிறது—விதைமுளையிலிருந்து முளை வரும் போலவும், முளையிலிருந்து விதை வரும் போலவும்.

ப்ரஸாதபூர்விகா ஏவ பஶோஸ்ஸர்வத்ர ஸித்தயஃ ஸ ஏவ ஸாதநைரந்தே ஸர்வைரபி ச ஸாத்யதே

எங்கும் உயிர்களுக்கு எல்லா Siddhigalும் அருளுக்கு பிறகே கிடைக்கும்; எல்லா முயற்சிகளாலும் இறுதியில் அது அருளால் தான் பெறப்படுகிறது.

ப்ரஸாதஸாதநம் தர்மஸ்ஸ ச வேதேந தர்ஶிதஃ ததப்யாஸவஶாத்ஸாம்யம் பூர்வயோஃ புண்யபாபயோஃ

அருளை பெறும் வழி தர்மம், அதை வேதம் காட்டுகிறது; அதை பழகுவதால் புண்ணியமும் பாவமும் சமநிலைக்கு வருகிறது.

ஸாம்யாத்ப்ரஸாதஸம்பர்கோ தர்மஸ்யாதிஶயஸ்ததஃ தர்மாதிஶயமாஸாத்ய பஶோஃ பாபபரிக்ஷயஃ

சமநிலையால் அருளுடன் தொடர்பு ஏற்படும்; அதனால் தர்மம் சிறப்படைகிறது; அந்த சிறப்பை அடைந்தால் உயிரின் பாவங்கள் அழிகின்றன.

ஏவம் ப்ரக்ஷீணபாபஸ்ய பஹுபிர்ஜந்மபிஃ க்ரமாத் ஸாம்பே ஸர்வேஶ்வரே பக்திர்ஜ்ஞாநபூர்வா ப்ரஜாயதே

இவ்வாறு, பாவம் பல பிறவிகளில் படிப்படியாக குறைந்தால், அப்பொழுது சம்பு என்ற எல்லாம் உடையவரிடம் பக்தி, அறிவை முன்னிட்டு பிறக்கிறது.

பாவாநுகுணமீஶஸ்ய ப்ரஸாதோ வ்யதிரிச்யதே ப்ரஸாதாத்கர்மஸம்த்யாகஃ பலதோ ந ஸ்வரூபதஃ

உயிரின் இயல்புக்கு ஏற்ப இறைவனின் அருள் கிடைக்கும்; அந்த அருளால் செயலை விட்டு விடுதல் வருகிறது—அது செயல் இல்லாமல் அல்ல, அதன் பலனில் மட்டும்.

தஸ்மாத்கர்மபலத்யாகாச்சிவதர்மாந்வயஃ ஶுபஃ ஸ ச குர்வநபேக்ஷஶ்ச ததபேக்ஷ இதி த்விதா

அதனால், செயல் பலனை விட்டு விடுவதிலிருந்து சிவதர்மத்தின் நல்ல வழி பிறக்கிறது; அது இரண்டு வகை—ஆசானை சாராமல், அல்லது ஆசானை சார்ந்து.

தத்ராநபேக்ஷாத்ஸாபேக்ஷோ முக்யஃ ஶதகுணாதிகஃ ஶிவதர்மாந்வயஸ்யாஸ்ய ஶிவஜ்ஞாநஸமந்வயஃ

அங்கே, எண்ணமுடன் செய்பவர் எண்ணமில்லாமல் செய்பவரை விட நூறு மடங்கு சிறந்தவர்; ஏனெனில் சிவனின் தர்ம வழியில் சிவஞானம் ஒன்றாக இணைவதே மிக முக்கியம்.

ஜ்ஞநாந்வயவஶாத்பும்ஸஃ ஸம்ஸாரே தோஷதர்ஶநம் ததோ விஷயவைராக்யம் வைராக்யாத்பாவஸாதநம்

ஞானத்தின் காரணமாக மனிதன் உலக வாழ்க்கையின் குறைகளை காண்கிறான்; அதனால் பொருள்களில் விருப்பம் குறைகிறது, அந்த விருப்பம் குறைவால் உள்ளத்தின் நிலை வளர்கிறது.

பாவஸித்த்யுபபந்நஸ்ய த்யாநே நிஷ்டா ந கர்மணி ஜ்ஞாநத்யாநாபியுக்தஸ்ய பும்ஸோ யோகஃ ப்ரவர்ததே

உள்ளத்தின் நிலை பெற்றவருக்கு செயல்களில் அல்ல, தியானத்தில்தான் நிலை இருக்கும்; ஞானமும் தியானமும் மேற்கொள்பவருக்கு யோகம் தானாக ஏற்படுகிறது.

யோகேந து பரா பக்திஃ ப்ரஸாதஸ்ததநம்தரம் ப்ரஸாதாந்முச்யதே ஜம்துர்முக்தஃ ஶிவஸமோ பவேத்

யோகத்தின் மூலம் உயர்ந்த பக்தி பிறக்கிறது, அதன்பின் அருள் கிடைக்கிறது; அருளால் உயிர் விடுபட்டு, சிவனுக்கு சமமாகிறான்.

அநுக்ரஹப்ரகாரஸ்ய க்ரமோ ऽயமவிவக்ஷிதஃ யாத்ரு'ஶீ யோக்யதா பும்ஸஸ்தஸ்ய தாத்ரு'கநுக்ரஹஃ

அருளின் வரிசை நிர்ணயிக்கப்பட்டது அல்ல; மனிதனுக்கு எவ்வளவு தகுதி இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அருள் கிடைக்கும்.

கர்பஸ்தோ முச்யதே கஶ்சிஜ்ஜாயமாநஸ்ததாபரஃ பாலோ வா தருணோ வாத வ்ரு'த்தோ வா முச்யதே பரஃ

சிலர் கருவிலேயே விடுதலை பெறுகிறார்கள், மற்றவர்கள் பிறப்பில் விடுதலை பெறுகிறார்கள்; வேறு ஒருவர் குழந்தையாகவோ, இளமையில் அல்லது முதியவராகவோ விடுதலை பெறுகிறான்.