ஶிவபுராணம்

திவ்யஶுக்லாம்பரதரம் திவ்யமாலாவிபூஷிதம் ஸுராஸுரேந்த்ரயோகீம்த்ரவம்த்யமாநபதாம்புஜம்

தெய்வீக வெள்ளை உடை அணிந்தவர், வான மலர் மாலை அணிந்தவர், தேவர்கள், அசுரர்கள், யோகிகள் தலைவர்கள் அவருடைய தாமரை பாதங்களை வணங்குகிறார்கள்.

ஸர்வலக்ஷணயுக்தாம்க்யா லப்தசாமரஹஸ்தயா ப்ராஜமாநம் ஸரஸ்வத்யா ப்ரபயேவ திவாகரம்

அனைத்து நல்ல குறியீடுகள் உடம்பில், சாமரம் பிடித்த கையுடன், சரஸ்வதி ஒளியில் சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கிறார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஸ்ஸர்வே ப்ரஸந்நவதநேக்ஷணாஃ ஶிரஸ்யம்ஜலிமாதாய துஷ்டுவுஸ்ஸுரபும்கவம்

அவரை பார்த்த முனிவர்கள் அனைவரும், முகம் மகிழ்ச்சியுடன், தலை மீது கைகளை வைத்து, தேவர்களின் தலைவரை புகழ்ந்தார்கள்.

நமஸ்த்ரிமூர்தயே துப்யம் ஸர்கஸ்தித்யம்தஹேதவே புருஷாய புராணாய ப்ரஹ்மணே பரமாத்மநே

மூன்று வடிவங்களுடையவரே, படைப்பு, காப்பு, அழிவு காரணமானவரே, ஆதிமானிடர், பழமையானவர், பிரம்மன், பரமாத்மா, உமக்கு வணக்கம்.

நமஃ ப்ரதாநதேஹாய ப்ரதாநக்ஷோபகாரிணே த்ரயோவிம்ஶதிபேதேந விக்ரு'தாயாவிகாரிணே

மூலப்பொருள் உடலாக கொண்டவரே, அதை அசைக்கின்றவரே, இருபத்து மூன்று வகையில் மாற்றப்பட்டும் மாற்றமில்லாதவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமோ ப்ரஹ்மாண்டதேஹாய ப்ரஹ்மாம்டோதரவர்திநே தத்ர ஸம்ஸித்தகார்யாய ஸம்ஸித்தகரணாய ச

பிரம்மாண்டம் உடலாக கொண்டவரே, அதன் உள்ளே வாழ்பவரே, அங்கு எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றுபவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமோஸ்து ஸர்வலோகாய ஸர்வலோகவிதாயிநே ஸர்வாத்மதேஹஸம்யோக வியோகவிதிஹேதவே

அனைத்து உலகங்களாக இருப்பவரே, அவற்றை அமைப்பவரே, அனைத்து உயிர்களின் உடல் சேர்க்கை, பிரிப்பு காரணமானவரே, உமக்கு வணக்கம்.

த்வயைவ நிகிலம் ஸ்ரு'ஷ்டம் ஸம்ஹ்ரு'தம் பாலிதம் ஜகத் ததாபி மாயயா நாத ந வித்மஸ்த்வாம் பிதாமஹ

உம்மால் இந்த உலகம் உருவாக்கப்பட்டு, அழிக்கப்பட்டு, காக்கப்படுகிறது; ஆனாலும், உம்முடைய மாயையால், நாங்கள் உம்மை அறிய முடியவில்லை, பிதாமகரே.

ஏவம் ப்ரஹ்மா மஹாபாகைர்மஹர்ஷிபிரபிஷ்டுதஃ ப்ராஹ கம்பீரயா வாசா முநீந் ப்ரஹ்லாதயந்நிவ

இவ்வாறு, மகா முனிவர்களால் புகழப்பட்ட பிரம்மன், ஆழமான குரலில், முனிவர்களை மகிழ்விப்பது போல் பேசினார்.

ரு'ஷயோ ஹே மஹாபாகா மஹாஸத்த்வா மஹௌஜஸஃ கிமர்தம் ஸஹிதாஸ்ஸர்வே யூயமத்ர ஸமாகதாஃ

மிகுந்த பெருமை, வலிமை, ஒளி கொண்ட முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் இங்கு எதற்காக கூடியுள்ளீர்கள்?

தமேவம்வாதிநம் தேவம் ப்ரஹ்மாணம் ப்ரஹ்மவித்தமாஃ வாக்பிர்விநயகர்பாபிஸ்ஸர்வே ப்ராம்ஜலயோ ऽப்ருவந்

அவ்வாறு பேசும் தேவன், பிரம்மனை, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் அனைவரும், கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் சொன்னார்கள்.

பகவந்நம்தகாரேண மஹதா வயமாவ்ரு'தாஃ கிந்நா விவதமாநாஶ்ச ந பஶ்யாமோ ऽத்ர யத்பரம்

பகவானே, நாங்கள் பெரும் இருளால் சூழப்பட்டு, மனம் சோர்ந்து, வாதம் செய்து, இங்கு உயர்ந்ததை காண முடியவில்லை.

த்வம் ஹி ஸர்வஜகத்தாதா ஸர்வகாரணகாரணம் த்வயா ஹ்யவிதிதம் நாத நேஹ கிம்சந வித்யதே

நீங்கள் உலகங்களைத் தாங்கும், எல்லா காரணங்களின் காரணம்; உம்மால் அறியப்படாதது இங்கு எதுவும் இல்லை, நாதா.

கஃ புமாந் ஸர்வஸத்த்வேப்யஃ புராணஃ புருஷஃ பரஃ விஶுத்தஃ பரிபூர்ணஶ்ச ஶாஶ்வதஃ பரமேஶ்வரஃ

அனைத்து உயிர்களில், யார் அந்த பரம, பழமையான, தூய, முழுமையான, நித்திய, உயர்ந்த இறைவன்?

கேநைவ சித்ரக்ரு'த்யேந ப்ரதமம் ஸ்ரு'ஜ்யதே ஜகத் தத்த்வம் வத மஹாப்ராஜ்ஞ ஸ்வஸம்தேஹாபநுத்தயே

எந்த அதிசய செயலால் உலகம் முதலில் உருவாகிறது? எங்கள் சந்தேகங்களைத் தீர்க்க, உண்மையைச் சொல்லுங்கள், மகா ஞானி.

ஏவம் ப்ரு'ஷ்டஸ்ததா ப்ரஹ்மா விஸ்மயஸ்மேரவீக்ஷணஃ தேவாநாம் தாநவாநாம் ச முநீநாமபி ஸந்நிதௌ

இவ்வாறு கேள்வி கேட்கப்பட்ட பிரம்மன், வியப்பும் புன்னகையுடன், தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்கள் முன்னிலையில் பார்த்தார்.

உத்தாய ஸுசிரம் த்யாத்வா ருத்ர இத்யுத்தரந் கிரிம் ஆநம்தக்லிந்நஸர்வாம்கஃ க்ரு'தாம்ஜலிரபாஷத

நீண்ட நேரம் தியானம் செய்து எழுந்து, 'ருத்ரா' என்று உச்சரித்து, ஆனந்தத்தில் உடல் முழுவதும் நனைந்து, கைகளை கூப்பி பேசினார்.

யதோ வாசோ நிவர்தம்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ஆநம்தம் யஸ்ய வை வித்வாந்ந பிபேதி குதஶ்சந

யாரை வார்த்தைகளும் மனமும் எட்ட முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன, அவருடைய ஆனந்தத்தை உணர்ந்தவனுக்கு எதற்கும் பயம் இருக்காது.

யஸ்மாத்ஸர்வமிதம் ப்ரஹ்மவிஷ்ணுருத்ரேந்த்ரபூர்வகம் ஸஹ பூதேந்த்ரியைஃ ஸர்வைஃ ப்ரதமம் ஸம்ப்ரஸூயதே

இந்த எல்லாம்—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் முதலாக, எல்லா உயிர்களும், அறிவும்—அவரிடமிருந்து முதலில் தோன்றுகின்றன.

காரணாநாம் ச யோ தாதா த்யாதா பரமகாரணம் ந ஸம்ப்ரஸூயதே ऽந்யஸ்மாத்குதஶ்சந கதாசந

எல்லா காரணங்களுக்கும் ஆதியாய், தியானிப்பவனும், உயர்ந்த காரணமுமாக இருப்பவர், எப்போதும், எங்கும் வேறொருவரால் பிறக்கவில்லை.

ஸர்வைஶ்வர்யேண ஸம்பந்நோ நாம்நா ஸர்வேஶ்வரஃ ஸ்வயம் ஸர்வைர்முமுக்ஷுபிர்த்யேயஶ்ஶம்புராகாஶமத்யகஃ

அனைத்து ஐசுவரியங்களும் கொண்டவர், 'அனைத்துக்கும் இறைவன்' என்று அழைக்கப்படுபவர், எல்லா முக்தி விரும்பிகளாலும் தியானிக்கப்பட வேண்டிய சும்பு, ஆகாயத்தின் நடுவில் உறைவோன்.

யோ ऽக்ரே மாம் விததே புத்ரம் ஜ்ஞாநம் ச ப்ரஹிணோதி மே தத்ப்ரஸாதாந்மயாலப்தம் ப்ராஜாபத்யமிதம் பதம்

முன்பு என்னைத் தன் மகனாக உருவாக்கி, ஞானத்தை அளித்தவர்; அவருடைய அருளால் இந்த ப்ரஜாபதி பதவியை நான் பெற்றேன்.

ஈஶோ வ்ரு'க்ஷ இவ ஸ்தப்தோ ய ஏகோ திவி திஷ்டதி யேநேதமகிலம் பூர்ணம் புருஷேண மஹாத்மநா

இறைவன் மரம்போல் அசையாமல், ஒருவனாக ஆகாயத்தில் நிற்கிறார்; அந்த மகாத்மாவால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது.

ஏகோ பஹூநாம் ஜம்தூநாம் நிஷ்க்ரியாணாம் ச ஸக்ரியஃ ய ஏகோ பஹுதா பீஜம் கரோதி ஸ மஹேஶ்வரஃ

பல உயிர்களில் ஒருவனாக, செயல் இல்லாதவர்களுக்குள் செயல் கொண்டவராக, ஒருவனே பல வடிவங்களில் விதையாக இருப்பவர், அவர் மகேசுவரன்.

ய ஏகோ பாகவாந்ருத்ரோ ந த்விதீயோ ऽஸ்தி கஶ்சந

ஒருவனே பாக்கியசாலியான ருத்ரன்; இரண்டாவதாக யாரும் இல்லை.

ஸதா ஜநாநாம் ஹ்ரு'தயே ஸம்நிவிஷ்டோ ऽபி யஃ பரைஃ அலக்ஷ்யோ லக்ஷயந்விஶ்வமதிதிஷ்டதி ஸர்வதா

எப்போதும் மக்களின் உள்ளத்தில் உறைவிட்டிருந்தாலும், பிறர் அவரை காண முடியாது; ஆனால் அவர் எல்லாவற்றையும் காண்பவர், எப்போதும் உலகில் நிலைத்திருப்பவர்.

யஸ்து காலாத்ப்ரமுக்தாநி காரணாந்யகிலாந்யபி அநந்தஶக்திரேவைகோ பகவாநதிதிஷ்டதி

காலத்திலிருந்து விடுபட்ட எல்லா காரணங்களும் இல்லாதபோதும், முடிவில்லா சக்தி கொண்ட ஒரே பகவான் நிலைத்திருப்பவர்.

ந யஸ்ய திவஸோ ராத்ரிர்ந ஸமாநோ ந சாதிகஃ ஸ்வபாவிகீ பராஶக்திர்நித்யா ஜ்ஞாநக்ரியே அபி

அவருக்கு பகலும் இரவும் இல்லை, சமமானதும் அதிகமானதும் இல்லை; இயல்பாகவே உயர்ந்த சக்தியும், நிலையான ஞானமும் செயலும் அவருக்குண்டு.

யதிதம் க்ஷரமவ்யக்தம் யதப்யம்ரு'தமக்ஷரம் தாவுபாவக்ஷராத்மாநாவேகோ தேவஃ ஸ்வயம் ஹரஃ

இந்த அழிகின்றது, வெளிப்படாதது, அழியாததும், அமரமும்—இவை இரண்டும் அழிவில்லாத தன்மையுடன் ஒரே தேவனாகிய ஹரன் தான்.