ஶிவபுராணம்

அதீவாபிமுகம் க்ரு'த்வா வசநம் சேதமப்ருவந்

முழு கவனத்துடன் திரும்பி, அவர்கள் இவ்வாறு பேசினார்கள்.

ரோமஹர்ஷண ஸர்வஜ்ஞ பவாந்நோ பாக்யகௌரவாத் ஸம்ப்ராப்தோத்ய மஹாபாக ஶைவராஜ மஹாமதே

ரோமஹர்ஷணா, எல்லாம் அறிந்தவரே, நாங்கள் பெற்ற பெரும் பாக்கியத்தால் இன்று நீ எங்களிடம் வந்துள்ளாய், ஶைவர்களில் சிறந்த ஞானி, மகா புத்திசாலி!

புராணவித்யாமகிலாம் வ்யாஸாத்ப்ரத்யக்ஷமீயிவாந் தஸ்மாதாஶ்சர்யபூதாநாம் கதாநாம் த்வம் ஹி பாஜநம்

நீ பூராணங்களின் முழு அறிவை வியாசரிடம் நேரடியாக பெற்றுள்ளாய்; அதனால், வியத்தகு கதைகளுக்குத் தகுதியான பாத்திரம் நீயே.

ரத்நாநாமுருஸாராணாம் ரத்நாகர இவார்ணவஃ யச்ச பூதம் யச்ச பவ்யம் யச்சாந்யத்வஸ்து வர்ததே

முத்துகளுக்கு ஆதாரமான கடல் போல, நீ கடந்தவை, வரவிருப்பவை, மற்ற எல்லாவற்றையும் கொண்டுள்ளாய்.

ந தவாவிதிதம் கிஞ்சித்த்ரிஷு லோகேஷு வித்யதே த்வமத்ரு'ஷ்டவஶாதஸ்மத்தர்ஶநார்தமிஹாகதஃ அகுர்வந்கிமபி ஶ்ரேயோ ந வ்ரு'தா கந்துமர்ஹஸி

மூன்று உலகங்களிலும் உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; எங்களைப் பார்வையிடுவதற்காக நீ மறைமுக காரணத்தால் வந்துள்ளாய். எங்களுக்குப் பயனளிக்காமல் வீணாகப் போக வேண்டாம்.

தஸ்மாச்ச்ராவ்யதரம் புண்யம் ஸத்கதாஜ்ஞாநஸம்ஹிதம் வேதாம்தஸாரஸர்வஸ்வம் புராணம் ஶ்ராவயாஶு நஃ

அதனால், நல்ல கதைகளும் ஞானமும் நிறைந்த, வேதாந்தத்தின் சாரமும் முழுமையும் கொண்ட புனிதமான பூராணத்தை விரைவாக எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்.

ஏவமப்யர்திதஸ்ஸூதோ முநிபிர்வேதவாதிபிஃ ஶ்லக்ஷ்ணாம் ச ந்யாயஸம்யுக்தாம் ப்ரத்யுவாச ஶுபாம் கிரம்

வேதங்களில் தேர்ந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு வேண்டியபோது, சூதர் மென்மையான, நியாயம் நிறைந்த, நல்ல வார்த்தைகளால் பதில் கூறினார்.

பூஜிதோ ऽநுக்ரு'ஹீதஶ்ச பவத்பிரிதி சோதிதஃ கஸ்மாத்ஸம்யங்ந விப்ரூயாம் புராணம்ரு'ஷிபூஜிதம்

நீங்கள் எனக்கு மரியாதையும் அருளும் அளித்துள்ளீர்கள்; முனிவர்கள் மதிக்கும் பூராணத்தை நான் முறையாக சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா?

அபிவம்த்ய மஹாதேவம் தேவீம் ஸ்கம்தம் விநாயகம் நம்திநம் ச ததா வ்யாஸம் ஸாக்ஷாத்ஸத்யவதீஸுதம்

மஹாதேவனை, தேவியை, ஸ்கந்தனை, விநாயகரை, நந்தியை, மற்றும் நேரடியாக சத்யவதி மகன் வியாசரை வணங்கி,

வக்ஷ்யாமி பரமம் புண்யம் புராணம் வேதஸம்மிதம் ஶிவஜ்ஞாநார்ணவம் ஸாக்ஷாத்பக்திமுக்திபலப்ரதம்

வேதங்களுக்கு ஒத்த, பரம புனிதமான பூராணத்தை, ஶிவன் பற்றிய அறிவு கடலை, பக்தி மற்றும் முக்தி பலனை நேரடியாக தரும் பூராணத்தை நான் கூறுகிறேன்.

ஶப்தார்தந்யாயஸம்யுக்தை ராகமார்தைர்விபூஷிதம் ஶ்வேதகல்பப்ரஸம்கேந வாயுநா கதிதம் புரா

சொல், பொருள், நியாயம் ஆகியவற்றால் அழகுபடுத்தப்பட்டு, காதல் சார்ந்த கருத்துகளால் செறிவடைந்து, ஶ்வேதகற்பத்தில் வாயு முனிவர் முன்பு கூறிய பூராணம் இது.

வித்யாஸ்தாநாநி ஸர்வாணி புராணாநுக்ரமம் ததா தத்புராணஸ்ய சோத்பத்திம் ப்ருவதோ மே நிபோதத

அனைத்து அறிவு நிலைகள், பூராணங்களின் வரிசை, இந்த பூராணத்தின் தோற்றம் ஆகியவற்றை நான் கூறும் போது கேளுங்கள்.

அம்காநி வேதாஶ்சத்வாரோ மீமாம்ஸாந்யாயவிஸ்தரஃ புராணம் தர்மஶாஸ்த்ரம் ச வித்யாஶ்சேதாஶ்சதுர்தஶ

நான்கு வேதங்கள், அவற்றின் அங்கங்கள், மீமாஸை, நியாயம், பூராணம், தர்ம சாஸ்திரம், இவை நாற்பது நான்கு அறிவு வகைகள்.

ஆயுர்வேதோ தநுர்வேதோ காம்தர்வஶ்சேத்யநுக்ரமாத் அர்தஶாஸ்த்ரம் பரம் தஸ்மாத்வித்யா ஹ்யஷ்டாதஶ ஸ்ம்ரு'தாஃ

ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வம், வரிசைப்படி அர்த்த சாஸ்திரம் உயர்ந்தது; இவ்வாறு எட்டின்பது அறிவு வகைகள் என்று அறியப்படுகிறது.

அஷ்டாதஶாநாம் வித்யாநாமேதாஸாம் பிந்நவர்த்மநாம் ஆதிகர்தா கவிஸ்ஸாக்ஷாச்சூலபாணிரிதி ஶ்ருதிஃ

இந்த எட்டின்பது அறிவு வகைகளில், ஒவ்வொன்றும் தனித்த பாதையில் செல்லும்; அவற்றின் முதன்மை உருவாக்குனர், கவிஞர், நேரடியாக சூலபாணி என்று மறை கூறுகிறது.

ஸ ஹி ஸர்வஜகந்நாதஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷுரகிலம் ஜகத் ப்ரஹ்மாணம் விததே ஸாக்ஷாத்புத்ரமக்ரே ஸநாதநம்

அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவன்; முழு உலகத்தை உருவாக்க விரும்பி, தன் நித்தியமான மகன் பிரம்மாவை நேரடியாக ஆரம்பத்தில் உருவாக்கினான்.

தஸ்மை ப்ரதமபுத்ராய ப்ரஹ்மணே விஶ்வயோநயே வித்யாஶ்சேமா ததௌ பூர்வம் விஶ்வஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தமீஶ்வரஃ

முதலாவது மகனாகவும், எல்லா படைப்புகளுக்கும் ஆதியாகவும் இருக்கும் பிரம்மாவுக்கு, உலகம் உருவாக வேண்டும் என்பதற்காக ஆண்டவன் இந்த அறிவுகளை முன்பே வழங்கினான்.

பாலநாய ஹரிம் தேவம் ரக்ஷாஶக்திம் ததௌ ததஃ மத்யமம் தநயம் விஷ்ணும் பாதாரம் ப்ரஹ்மணோ ऽபி ஹி

பிறகு உலகத்தை பாதுகாப்பதற்காக, ஹரியை, தேவனை, பாதுகாப்பு சக்தியை வழங்கினான்; அதனால், மத்திய மகனான விஷ்ணு, பிரம்மாவுக்கும் பாதுகாவலனாக ஆனான்.

லப்தவித்யேந விதிநா ப்ரஜாஸ்ரு'ஷ்டிம் விதந்வதா ப்ரதமம் ஸர்வஶாஸ்த்ராணாம் புராணம் ப்ரஹ்மணா ஸ்ம்ரு'தம்

அறிவைப் பெற்ற பிரம்மா, விதிப்படி படைப்பை செய்தபோது, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் முதன்மையான புராணத்தை முதலில் நினைத்தான்.

அநம்தரம் து வக்த்ரேப்யோ வேதாஸ்தஸ்ய விநிர்கதாஃ ப்ரவ்ரு'த்திஸ்ஸர்வஶாஸ்த்ராணாம் தந்முகாதபவத்ததஃ

அதற்குப் பிறகு, அவனது வாய் வழியாக வேதங்கள் வெளிவந்தன; அவனது பேச்சிலிருந்து எல்லா சாஸ்திரங்களின் செயல்கள் தோன்றின.

யதாஸ்ய விஸ்தரம் ஶக்தா நாதிகம்தும் ப்ரஜா புவி ததா வித்யாஸமாஸார்தம் விஶ்வேஶ்வரநியோகதஃ

பூமியில் உள்ள மக்கள் அதன் பரப்பை புரிந்து கொள்ள முடியாதபோது, உலகத்தின் ஆண்டவனின் கட்டளையால் அறிவின் சாரம் சுருக்கப்பட்டது.

த்வாபராம்தேஷு விஶ்வாத்மா விஷ்ணுர்விஶ்வம்பரஃ ப்ரபுஃ வ்யாஸநாம்நா சரத்யஸ்மிந்நவதீர்ய மஹீதலே

ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்தின் முடிவிலும், விஷ்ணு, உலகத்தின் உயிரும், வலிமைமிக்க பாதுகாவலனும், வியாசர் என்ற பெயரில் பூமியில் அவதரிக்கிறார்.

ஏவம் வ்யஸ்தாஶ்ச வேதாஶ்ச த்வாபரேத்வாபரே த்விஜாஃ நிர்மிதாநி புராணாநி அந்யாநி ச ததஃ பரம்

இவ்வாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் வேதங்கள் பிரிக்கப்பட்டன; பிறகு புராணங்கள் மற்றும் பிற நூல்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

ஸ புநர்த்வாபரே சாஸ்மிந்க்ரு'ஷ்ணத்வைபாயநாக்யயா அரண்யாமிவ ஹவ்யாஶீ ஸத்யவத்யாமஜாயத

இந்த த்வாபர யுகத்திலும், அவன் சத்யவதி என்பவருக்கு, காட்டில், ஹவ்யம் அர்ப்பணிப்பவராக, கிருஷ்ண த்வைப்பாயனன் என்ற பெயரில் பிறந்தான்.

ஸம்க்ஷிப்ய ஸ புநர்வேதாம்ஶ்சதுர்தா க்ரு'தவாந்முநிஃ வ்யஸ்தவேததயா லோகே வேதவ்யாஸ இதி ஶ்ருதஃ

அந்த முனிவர் வேதங்களை சுருக்கி, நான்கு பகுதிகளாக பிரித்தார்; இந்த பிரிப்பினால், உலகத்தில் அவர் 'வேதவியாசர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

புராணாநாஞ்ச ஸம்க்ஷிப்தம் சதுர்லக்ஷப்ரமாணதஃ அத்யாபி தேவலோகே தச்சதகோடிப்ரவிஸ்தரம்

அவர் புராணங்களையும் நான்கு லட்சம் செய்யுள் அளவிற்கு சுருக்கினார்; ஆனால், இன்றும் தேவர்கள் உலகத்தில் அவற்றின் பரப்பும் நூறு கோடி செய்யுளாக உள்ளது.

யோ வித்யாச்சதுரோ வேதாந் ஸாம்கோபணிஷதாந்த்விஜஃ ந சேத்புராணம் ஸம்வித்யாந்நைவ ஸ ஸ்யாத்விசக்ஷணஃ

நான்கு வேதங்களையும், அவற்றின் அங்கங்களும், உபநிஷத்துகளும் அறிந்த இருமுறை பிறந்தவர், புராணத்தை அறியவில்லை என்றால், உண்மையில் ஞானி அல்ல.

இதிஹாஸபுராணாப்யாம் வேதம் ஸமுபப்ரு'ம்ஹயேத் பிபேத்யல்பஶ்ருதாத்வேதோ மாமயம் ப்ரதரிஷ்யதி

இதிகாசம் மற்றும் புராணத்துடன் வேதத்தை இணைக்க வேண்டும்; குறைந்த அளவு கேட்கப்பட்ட வேதம், நான் அதை கடந்துவிடுவேன் என்று பயப்படுகிறது.

ஸர்கஶ்ச ப்ரதிஸர்கஶ்ச வம்ஶோ மந்வம்தராணி ச வம்ஶாநுசரிதம் சைவ புராணம் பஞ்சலக்ஷணம்

உருவாக்கம், மறுபடியும் உருவாக்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்ச வரலாறுகள்—இவை புராணத்தின் ஐந்து இலக்கணங்கள்.