ஶிவபுராணம்
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
அங்கே, நான் ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டும் அறிவிப்பேன்; அனைத்தையும் விரிவாக கூறுவது சாத்தியமில்லை. இத்தனை தெரிந்தாலே மனம் உடனே புனிதம் பெறும். “இருமுறை பிறந்தவர்களே! இந்த உலகத்தில் எவ்வளவு தேடியாலும், இந்தக் கடுமையான சங்கிதா அழிக்க முடியாத பாவம் எதுவும் இல்லை” எனக் கூறுகிறார். அந்த சங்கிதா, சிவபெருமான் ஆனந்தமுடன் உபநிஷத்துகளின் சமுத்திரத்திலிருந்து உருவாகி, குமாரனுக்குப் படைக்கப்பட்டு அருளப்பட்டது. அதை யார் உண்மையுடன் அமுதமாக அருந்துகிறார்களோ, அவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைகிறார்கள். பிரம்மஹத்தி போன்ற பெரிய பாவங்களைச் செய்யும் ஒருவர், அந்த சங்கிதாவைப் பத்து நாட்கள் மட்டுமே ஜபித்தாலும் பாவம் நீங்கும். தவறான தானம் ஏற்கும் பாவம், அசுத்தமான உணவு உண்ணும் பாவம், தீய சொற்கள் பேசும் பாவம்—இவை எல்லாம் அந்த சங்கிதாவை ஒருமுறை ஜபித்தாலே அழிந்துவிடும். அந்த சங்கிதாவை சிவாலயத்தில் அல்லது வில்வ மரத் தோப்பில் யார் ஜபிக்கிறார்களோ, அவர்கள் பெறும் பயனை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அந்த சங்கிதாவை பக்தியுடன் ஜபித்து, ஸ்ராத்த நிகழ்ச்சியில் பிராமணர்களை ஊட்டும் ஒருவரால், அவருடைய பித்ருக்கள் எல்லாம் சம்புவின் பரமபதத்தை அடைவார்கள். சதுர்தசி விரதம் இருந்து, வில்வ மரத்தின் அடியில் அந்த சங்கிதாவை ஜபிப்பவர், சிவபெருமானும் தேவதைகளும் நேரில் வந்து வழிபடுவதைப் பெறுவார். இன்னும் பல சங்கிதாக்களும் உள்ளன; அவை எல்லாம் விரும்பிய பலன்களைத் தரக்கூடியவை; இரண்டும் அறிவதற்குத் தகுந்தவை, ஞான விளையாட்டால் நிரம்பியவை. இவ்வாறு வேதத்திற்கு சமமான சிவபுராணம் அறிவிக்கப்பட்டது—முதல் முறையாக சிவன் தானே பிரம்மனுடன் ஒத்துப் படைத்தது. வித்யேச, தார-ரௌத்ர, வைநாயக, ஓமிக, மாத்ரு, பதினொன்று பகுதி ருத்ரன், கைலாச, சதருத்ரா—இவை அனைத்தும் சிறப்பாகப் பிரபலம் பெற்ற புராணங்கள். கோடிருத்ரா, ஆயிரம் கோடிருத்ரா என்று தொடங்கி, வாயவிய (தர்மம்) எனும் புராணமும் அடங்கும். இருபத்தொன்று சங்கிதாக்கள் உத்தமமானவை என்று கருதப்படுகின்றன. அவற்றின் எண்ணிக்கையை நான் அறிவிக்கிறேன்; பிராமணர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள். வித்யேசத்தில் பத்தாயிரம் பாடல்கள் உள்ளன; அதுபோல் ருத்ரா, வைநாயக, ஓமிக, மாத்ரு புராணம்—ஒவ்வொன்றிலும் எட்டாயிரம் பாடல்கள். பதினொன்று ருத்ரா எனும் தொகுப்பில் பதின்மூவாயிரம் பாடல்கள், கைலாசத்தில் ஆறாயிரம், சதருத்ராவில் அதற்கும் பாதி. கோடிருத்ராவில் முப்பது ஆயிரம் பாடல்கள்; சகஸ்ரகோடிருத்ரா எனப்படுவது பத்துக்கோடி ருத்ரா பாடல்களுக்குச் சமம். வாயவிய நூறு சமுத்திர அளவு; கர்மா ஆயிரம் சூரியன் அளவு. இவ்வாறு சிவபுராணத்தின் எண்ணிக்கை ஒரு லட்சம் பாடல்களை எட்டியது. ஆனால், வியாசர் அதை இருபத்திநான்காயிரம் பாடல்களாக சுருக்கினார்; இதில் சிவபுராணம் நான்காவது, ஏழு சங்கிதாக்களுடன் அமைந்தது. பழங்காலத்தில், சிவபெருமான் புராணத்தை உருவாக்கினார்; ஆரம்பத்தில் நூறு கோடி பாடல்கள் இருந்தன, ஆனால் படைப்பின் தொடக்கத்தில் பெரும்பாலும் மறக்கப்பட்டன. புராணங்கள் பதினெட்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு, த்வாபர யுகம் முதலான காலங்களில் வைப்பாயனர் முதலியோர் நான்கு இலட்சம் பாடல்களாக சுருக்கியனர். இருபத்திநான்காயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட சிவபுராணம் ஏழு சங்கிதாக்களைக் கொண்டது; இது வேதத்திற்கு சமமானதாக மதிக்கப்படுகிறது. இதில் முதல் சங்கிதா வித்யேஸ்வரா, இரண்டாவது ரௌத்ரி, மூன்றாவது சதருத்ரா, நான்காவது கோடிருத்ரா. ஐந்தாவது உமா, ஆறாவது கைலாசா, ஏழாவது வாயவிய. இவ்வாறு ஏழு சங்கிதாக்கள் அறியப்படுகின்றன. இந்த சிவபுராணம், ஏழு சங்கிதாக்களுடன், பரமத்துவம் உடையது, பிரம்மனுக்கு சமமானது, எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த பரமபுருஷார்த்தத்தை வழங்கும். பக்தியுடன், முழுமையாக இந்த சிவபுராணத்தை யார் ஜபிக்கிறார்களோ, அவர்கள் இம்மெய்யிலேயே மோக்ஷத்தை அடைந்தவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். நூற்றுக்கணக்கான ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராண, இதிகாச, ஆகம நூல்கள் கூட இந்த சிவபுராணத்தின் சிறு பகுதியுக்கும் சமம் அல்ல. இந்த தூய சிவபுராணம், சிவனால் போற்றப்பட்டது, வியாசர் சுருக்கமாக தொகுக்கவில்லை; இது எல்லா உயிர்களுக்கும் பயன் தரும், முப்பெரும் துயரங்களை அழிக்கும், சீரியவர்களுக்கு மங்களம் வழங்கும். இங்கே தர்மம் நேர்மையுடன் கற்பிக்கப்படுகிறது; இதில் ஆதாரமாகவே வேதாந்த ஞானம் உள்ளது. பொறாமை இல்லாத ஞானிகள் அறிந்து கொள்ளவேண்டிய பொருள் இது; இங்கு மூன்று புருஷார்த்தங்களும் நிலைபெற்றுள்ளன. சைவ புராணம், புராணங்களில் முத்தாக விளங்குகிறது; வேதாந்த ஞானத்தில் பிரகாசிக்கிறது, பரம்பொருளை பாடுகிறது. யார் அதை உன்னத பக்தியுடன் கேட்டோ, ஜபித்தோ, அவர்கள் சம்புவுக்கு பிரியமானவர்களாகி, உயர்ந்த இலட்சியத்தைக் கொள்வார்கள். இவ்வாறு அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உத்தம முனிவர்கள் சூதரிடம், “வேதாந்தத்தின் சாரமும் முழுமையும் கொண்ட அந்த அதிசய புராணத்தை எங்களுக்கு உபதேசியுங்கள்” என்று வேண்டினர். அந்த முனிவர்களின் வேண்டுகோளை கேட்ட சூதர், மிகுந்த ஆனந்தத்துடன், சங்கரனை நினைத்து, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களிடம் பேசினார். “முனிவர்களே! அனைவரும், குற்றமற்ற சிவனை நினைத்து, இந்த சைவ புராணத்தை கேளுங்கள்; இது புராண மரபையும் வேதத்தின் சாரத்தையும் கொண்டது. இங்கு பக்தி, ஞானம், வைராக்யம் ஆகிய மூன்று பாடலும் பாசுரமாகப் பாடப்படுகிறது. வேதாந்தத்தால் அறியப்படும் பரமார்த்தம் தெளிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. இது வேதங்களின் சாரமான புராணம்; பழைய காலங்களிலும் பல யுகங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த பிரபஞ்ச சிருஷ்டி ஆரம்பமான இந்த யுகத்தில், ஆறு முனிவர் குலங்கள் ஒன்றோடொன்று உரையாடினார்கள். அவர்களிடையே பெரிய விவாதம் எழுந்தது—‘இது உத்தமம், இது அல்ல’ என்று. அவர்கள் எல்லோரும் அழியாத பிரம்மாவை அணுகி கேட்டனர். அவர்கள் தாழ்மையுடன் கையைக் கூப்பி, ‘நீங்கள் எல்லா உலகங்களுக்கும் சிருஷ்டிகர்த்தா, எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணம்’ என்று கூறினார்கள். ‘எந்த பரமபுருஷன் எல்லாவற்றையும் மீறி, அநாதி, அப்பாரமானவர்? அவரை வார்த்தையும் மனமும் அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன. அவரிடமிருந்தே எல்லாம் தோன்றுகிறது—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரா, இந்திரன், எல்லா இந்திரியங்களும் முதலில் தோன்றுகின்றன’ என்று கேட்டனர்.” இவ்வாறு சிவபுராணத்தின் மகிமையும், அதன் சங்கிதாக்களின் அமைப்பும், அதனை ஜபிப்பதன் பலனும், வேதங்களுக்கும் புராணங்களுக்கும் அதற்கு உள்ள உயர்ந்த நிலையும், முனிவர்கள் சிவபெருமானை நாடி கேட்கும் பரம்பொருளும் இங்கே விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.