ஶிவபுராணம்

அறிவை அடைவதன் மூலம், ஆசானின் அருளால், எல்லா உயிர்களுக்கும் மோக்ஷம் கிடைக்கிறது; அந்த மோக்ஷத்திலிருந்து தான் யார் என்பதை உணரும் ஞானம் பிறக்கிறது, அதன் மூலம் பரம ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான் மனிதன். இந்த எல்லாவற்றையும், அன்புள்ள இருமுறை பிறந்தவரே, நல்லவர்களின் சங்‌கத்தில் தான் பெற முடிகிறது. வீடு கொண்டவர், தன் வீட்டில் உள்ள செல்வம், தானியங்கள் போன்றவற்றைத் தாராளமாக வழங்க வேண்டும். எந்த பொருளாக இருந்தாலும்—பழம், தானியங்கள்—எப்போது கிடைக்குமோ, அவற்றை நல்லவாழ்கையை விரும்பும் ஒருவர் பிராமணர்களுக்கு வழங்க வேண்டும். எப்போதும் நீர் மற்றும் உணவு வழங்க வேண்டும்; பசிப்பும் நோயும் தீர உணவு, தானியம், பச்சை உணவு, சமைத்த உணவு, நான்கு வகை உணவுகளும் வழங்கப்பட வேண்டும். கொடுத்த உணவு எவ்வளவு காலம் சாப்பிடப்படுகிறதோ, அதைப் பற்றி கேட்கப்படுகிறதோ, அந்த நேரம் முழுவதும், அந்தத் தானம் செய்தவருக்கு பாதி புண்யம் உறுதியாக கிடைக்கும். தானம் வாங்குபவர்களுக்கு, தானம் கொடுப்பதும் தவமும் பாவத்தைத் தூக்கும்; இல்லையெனில், ரௌரவ நரகத்திற்கு செல்ல நேரிடும். ஒருவர் தன் செல்வத்தை மூன்று பாகமாகப் பிரிக்க வேண்டும்: ஒரு பகுதி தர்ம வளர்ச்சிக்கு, ஒரு பகுதி தனிப்பட்ட அனுபவத்திற்கும், மற்றொன்று தன்னுடைய பாதுகாப்பிற்கும். தினசரி, அவசியமான, விருப்பமான கிரியைகள் அனைத்தும் தர்மப்படி செய்ய வேண்டும். வெற்றி விரும்பும் ஒருவர் வளர்ச்சிக்காக ஒரு பகுதியை ஒதுக்கி செல்வத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்; அனுபவம் என்பது அளவோடு, அதன் பாகத்திலேயே மேற்கொள்ள வேண்டும், எப்போதும் நன்மை கருதி. விவசாயம் மூலம் கிடைத்த செல்வத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு பாவ பரிகாரத்திற்காக வழங்க வேண்டும்; மீதியில்தான் தர்மம் முதலியவை செய்யப்பட வேண்டும்—இல்லையெனில் ரௌரவம் நோக்கி செல்ல நேரிடும். தீய எண்ணம் கொண்டிருந்தால், அழிவும் உறுதி; ஆனால் வணிகத்தில் லாபம் ஏற்பட்டால், அறிஞர்கள் ஆறில் ஒரு பங்கைக் கொடுக்க வேண்டும். சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு, அவர்கள் தூய்மையோடு இருந்தால், நான்கில் ஒரு பங்கு வழங்க வேண்டும்; திடீர் அவசியம் ஏற்படுமாயின், பாதியை வழங்க வேண்டும். தவறான தானங்கள் மற்றும் கடினமான தானங்களை கடலில் போட வேண்டும்; அழைப்பின் பேரில் தானம் கொடுப்பதும், தானம் கொடுப்பது செல்வம் மற்றும் நலனுக்காகவே செய்ய வேண்டும். யாராவது கேட்டால், தன் திறனுக்கு ஏற்ப அவசியம் வழங்க வேண்டும்; கேட்பதை வழங்காதவனுக்கு, அடுத்த பிறவியில் கடன் ஏற்படும். அறிஞர் ஒருவர் பிறருடைய குறைகளை புகழக்கூடாது; குறிப்பாக, பிராமணருடன் தொடர்புடையவை பார்த்தாலும், கேட்டாலும் பேசக்கூடாது. கல்வி பெற்றவர் எந்த உயிரினத்திலும் கோபத்தை எழுப்பும் சொற்களை பேசக்கூடாது; மேலும், இரு சந்தியிலும் ஹோமம் செய்து செல்வம் பெற வேண்டும். அவசியமில்லை என்றால், அல்லது எந்த ஒரு நேரத்திலும், சூரியன் மற்றும் அக்னிக்குத் தக்க விதத்தில் அரிசி, தானியம், நெய், பழம், கிழங்கு போன்றவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். சட்டப்படி, சரியாக, பானையில் சமைத்த உணவைத் தயார் செய்து, ஏதேனும் அர்ப்பணிக்க முடியாவிட்டால், முக்கியமான ஹோமமாவது செய்ய வேண்டும். இது தான் "நித்ய ஸந்த்யா" என அறிஞர்கள் அறிவது; அல்லது, வேதபாராயணம் அல்லது சூரியனை வழிபடலாம். தன்னுடைய நலனுக்காகவோ, செல்வத்திற்காகவோ விரும்புபவர்கள் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்; பிரம்மயஜ்ஞம், தேவர்களை வழிபடுதல் ஆகியவற்றில் ஈடுபடுபவர்கள் எப்போதும் இவை செய்ய வேண்டும். எப்போதும் அக்னி வழிபாடு, ஆசான் வழிபாடு, பிராமணர்களை திருப்திப்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் ஈடுபடுபவர்கள், அவர்கள் எல்லோரும் சுவர்க்கத்தை அனுபவிப்பார்கள். அப்போது, பரமொளி, "ஓ பிரபுவே, தயவு செய்து, அக்னி ஹோமம், தேவர்களுக்கு யஜ்ஞம், பிரம்மயஜ்ஞம், ஆசான் வழிபாடு, பிராமணர்களை திருப்திப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை ஒழுங்காக விளக்கவும்" என்று கேட்டார். அதற்கு, "அக்னியில் அர்ப்பணிக்கப்படும் எந்தப் பொருளும் அக்னி ஹோமமாகும்; பிரம்மச்சாரிகளுக்கு சமிதை அர்ப்பணிப்பதே விதியாகும். சமிதை வைக்கும் கிரியைகள், ஆரம்ப வ்ரதங்கள், சிறப்பு கிரியைகள்—all இவை முதல் ஆசிரம வாழ்க்கை வரை, அதாவது அவ்பாஸன வரை, செய்யப்பட வேண்டும். வனவாசிகள் மற்றும் யதிகள், அவர்களுக்காக அக்னி உட்புறமாக நிறுவப்படுகிறது; அவர்கள் தூய்மையான, அளவான உணவை சரியான நேரத்தில் உண்ணுவதே ஹோமம். ஆரம்பிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்ட அவ்பாஸன அக்னி, குழியில் இருந்தாலும், பாத்திரத்தில் இருந்தாலும், நித்யமாகக் கருதப்படுகிறது. அக்னி உட்புறமாகவோ, காடிலும் இருக்கலாம்; அரசர் அல்லது தெய்வ கட்டளையால் அவ்வாறு செய்யப்படுகிறது; அக்னியை விட்டு விலகும் அச்சம் ஏற்பட்டால், அக்னி உட்புறமாக நிறுவப்பட்டது என்று கருதப்படுகிறது. மாலையில் அக்னியில் செய்யும் ஹோமம் செல்வம் தரும்; காலையில் சூரியனுக்குச் செய்யும் ஹோமம் ஆயுள் தரும். இந்த அக்னி ஹோமம், சூரியன் எழுந்த பிறகு பகலில் செய்யப்படுகிறது; இந்த ஹோமத்தில், இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிப்பது முக்கியம். தேவர்களின் பூஜை என்பது, சமைத்த சாதம் முதலான நைவேத்யம், சௌல முதலான கிரியைகள்—all வீட்டு அக்னியில் செய்யப்பட வேண்டும். இருமுறை பிறந்தவர், பிரம்மயஜ்ஞத்தை, அதாவது வேதபாராயணத்தை, தேவர்களுக்குத் திருப்தி தரும் விதமாக ஒரு முறை செய்ய வேண்டும். இது மாதந்தோறும் தொடரும் நித்ய கிரியையாகும்; அதனால், அக்னியில்லாமல் செய்யக் கூடாது. இப்போது, அக்னியில்லாமல் செய்யும் தேவர்பூஜையை பக்தியோடு கேளுங்கள். பிரபஞ்சம் தொடங்கியபோது, அனைத்தையும் அறிந்த, கருணைமிக்க மகாதேவன், உலகங்களுக்காக, வாரங்களை நிறுவினார். உலகங்களுக்கு வைத்தியராகவும், எல்லா நோய்களுக்கு மருந்தாகவும், முதலில் தன் நாளை ஆரோக்கியம் தரும் நாளாக நிறுவினார். பின்னர், தன் சக்தி (மாயை) வளர்ச்சி மற்றும் வரங்களை வழங்கும் நாளை நிறுவினார்; பிறகு, பிறப்பு மற்றும் துர்தினங்களை நீக்கும் நாளை குமாரனுக்காக அமைத்தார். சோம்பல், துர்பாக்கியம் நீங்க, அந்த நாளையும் நிறுவினார்; அதுபோலவே, உலக நலனுக்காக விஷ்ணுவுக்கான நாளையும் நிறுவினார். உணவு மற்றும் பாதுகாப்புக்காக ஒரு நாளையும், ஆயுள் வழங்க, உயிர் கொடுக்கும் தேவனுக்கான நாளையும் நிறுவினார். உலகங்களின் நீட்சி நிறைவேற, மூன்று உலகங்களுக்கும் படைத்த தலைவனாகிய பிரம்மாவுக்கான நாளையும் நிறுவினார். மூன்று உலகங்களின் வளர்ச்சிக்காக, புண்ணியம், பாபம் ஆகியவை நிறுவப்பட்டபோது, அவற்றை செயல்படுத்தும் இந்திரன், யமன் ஆகியோருக்கான நாளையும் நிறுவினார். அனுபவம், மரணம் நீங்க, உலகங்களுக்காக ஒரு நாளும், ஆதித்யர்கள் போன்ற பல்வேறு தேவதைகளுக்கான நாளும், அவர்கள் இன்ப துன்பங்களை குறிக்க, நிறுவப்பட்டன. இவ்வாறு, வாரங்களின் அதிபதிகளை முதலில் நிறுவி, ஒளிச்சக்கரத்தில் நிலைநிறுத்தி, அவரவர் நாளில் அவர்களை வழிபடுவது, அவரவர் தரும் பலனை அளிக்கிறது.