ஶிவபுராணம்

பணிவுடன், இந்தப் பிரமாண்டமான ஞானக் காட்சியைத் தமிழில் விவரிக்கிறேன்: ஓர் ஆன்மீக வழிகாட்டியாக, உபதேசிக்கப்பட்ட முறையின்படி ஐம்பது ருத்ரர்களின் பாதையில் எழுத்துக்களை ஒதுக்கி முடித்த பின், அவற்றை உடல் உறுப்புகள், வாய்மை மற்றும் பாகங்கள் எனப் பிரித்து, ஐந்து பிரம்மங்களை ஒவ்வொன்றாக ஒதுக்க வேண்டும். இந்த ஒதுக்கீடுகளை, கரங்கள் முதலிய உறுப்புகளில் முறையாகச் செய்து முடித்த பின், அவற்றைத் தலை, வாய்மை, இதயம், ரகசிய இடங்கள், பாதங்கள் ஆகியவற்றில் நிறுவ வேண்டும். பின்னர், மேல்புறத்தில், முகங்களை மேலே மற்றும் மேற்குப் பக்கமாக அமைத்து, ஈசானரின் ஐந்து சக்திகளை வெள்ளை பகுதிகளில் ஒவ்வொன்றாக நிறுவ வேண்டும். அதன்பின், நான்கு முகங்களில், புருஷனின் நான்கு சக்திகளை, கிழக்கு முதலான திசை ஒழுங்கில், ஒவ்வொன்றாக நிறுவ வேண்டும். இதயத்தில், குரலில், தோள்களில், நாபியில், வயிற்றில், முதுகில், மார்பில், கால்கள் மற்றும் கரங்களில்—இவை அனைத்திலும், அఘோர சக்திகளான எட்டினையும் நிறுவ வேண்டும். அதன் பின், இருபுறங்களில், குத, யோனி, முழங்கால், கால்வளை, இடுப்பு, இடை, பக்கவாட்டுகள் ஆகிய பாகங்களில், வாமதேவரின் பத்து சக்திகளைத் தியானிக்க வேண்டும். சரியான முறையை அறிந்தவர், மூக்கு, தலை, புயங்கள் ஆகிய இடங்களில் சக்திகளை ஒதுக்க வேண்டும். இப்படிச் சுருக்கமாக முப்பத்து எட்டு சக்திகளை ஒழுங்காக நிறுவ முடிந்த பின், ப்ரணவம் எனும் ஒதுக்கீடு முறையை அறிந்தவர், ப்ரணவத்தை இரு புயங்களில், முழங்கைகளில், மணிக்கட்டுகளில் நிறுவ வேண்டும். அதேபோல், பக்கவாட்டுகள், வயிறு, தொடைகள், கால்வளை, பாதங்களின் பின்புறம் ஆகிய இடங்களிலும் ப்ரணவம் நிறுவப்பட்ட பின், அந்த நிறுவல் முறையில் நிபுணரானவர் அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லலாம். சிவனின் ஆகமங்களில் கூறப்பட்டபடி, ஹம்ஸ பீஜத்தை இரு கண்கள் மற்றும் மூக்குத்துளைகள் ஆகிய இடங்களில் பிரித்து நிறுவ வேண்டும். மேலும், புயங்கள், கண்கள், வாய், நெற்றி, மூக்குத்துளைகள், அகப்புறங்கள், தோள்கள், பக்கவாட்டுகள், மார்பு ஆகிய இடங்களிலும் ஹம்ஸ பீஜத்தைப் பிரித்து நிறுவ வேண்டும். இடுப்பு, கைகள், குதிகால் அல்லது ஐந்து உறுப்புகளின் முறையிலும் ஹம்ஸம் நிறுவி முடித்த பின், அடுத்ததாக, பஞ்சாக்ஷரி மந்திரத்தையும் நிறுவ வேண்டும். முன்னதாக விவரிக்கப்பட்ட முறையின்படி, சிவத்வம் பெறும் வழியில், சிவனல்லாதவர் சிவனை வழிபடக் கூடாது; சிவனல்லாதவர் சிவனை தியானிக்கக் கூடாது, அவரால் சிவனை அடையவும் முடியாது. எனவே, சிவ உடலை ஏற்று, பந்தனமான ஆத்மாபாவத்தை விட்டுவிட்டு, "நான் சிவன்" என்ற உணர்வுடன், சிவசம்பந்தமான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும். இக் கிரியைகள் ஐந்து யாகங்களாகும்: கர்மயாகம் (செயல் யாகம்), தபோயாகம் (தவ யாகம்), ஜபயாகம் (ஜப யாகம்), தியானயாகம் (தியான யாகம்), ஞானயாகம் (ஞான யாகம்) எனும் ஐந்து யாகங்கள். சிலர் செயல் யாகத்தில் ஈடுபடுவர், சிலர் தவத்தில், சிலர் ஜபத்தில், சிலர் தியான யாகத்தில் ஈடுபடுவர். மற்றோர் ஞானயாகத்தில் ஈடுபடுவர்; இவை ஒவ்வொன்றும் முன்னதாகவுள்ளதைவிட சிறந்ததாகும். இந்த யாகங்கள், ஆசை உள்ளவரும் ஆசை இல்லாதவரும் என இருவகைப்படும். ஆசையுடன் செய்பவர், ஆசைகளை அனுபவித்து மீண்டும் அதில் பிணையப்படுகிறார்; ஆசையில்லாதவர், ருத்ரலோகத்தில் இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் அங்கிருந்து விடுபடுகிறார். தவ யாகத்தில் ஈடுபடுபவர் பிறவி எடுக்கிறார்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. தவசாலி அங்குள்ள இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் அங்கிருந்து விடுபடுகிறார். ஜபம் மற்றும் தியான யாகத்தில் ஈடுபடுபவர், பூமியில் மனிதராக பிறக்கிறார்; அவர்களும் இங்கே அந்த வேறுபாடினால் பிறக்கின்றனர். ஞானத்தை அடைந்தால், விரைவில் சிவசாயுச்யம் அடைவார். எனவே, சிவனால் கட்டளையிடப்பட்டு, பந்தனிலிருந்து விடுபட்டவர் செய்யும் செயல் யாகமும் உயிருள்ளவர்களுக்கு உபயோகமாகும். ஆசையில்லாமல் செய்தால் அது முக்திக்கு வழிகாட்டும்; ஆசையுடன் செய்தால் அது பந்தத்தையே தரும். எனவே, இந்த ஐந்து யாகங்களில் தியானம் மற்றும் ஞானத்தில் ஈடுபட வேண்டும். தியானமும் ஞானமும் உடையவர், இந்த சம்சார கடலை கடக்கிறார்; வன்முறை போன்ற குற்றங்கள் இல்லாத தூய மனம் அவருக்கு உதவுகிறது. இவை அனைத்திலும் தியான யாகமே சிறந்தது, அது முக்தி பலனை வழங்குகிறது; வெளிப்புறச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் குறைந்த பலனை மட்டுமே பெறுகிறார்கள். ஒரு அரசனின் அரண்மனையில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே சிறப்பான அனுபவம் கிடைப்பது போல, இங்கு செயல் யாகத்தில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு வெளிப்படையான, ஆனால் மென்மையான வடிவம் தியானிகளுக்கே கிடைக்கிறது. செயல் யாகத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் மண்பாண்டம், மரப்பொருள் போன்ற திட வடிவங்களை உருவாக்குவார்கள்; ஆனால் தியான யாகத்தில் ஈடுபடுபவர்கள், கல்லோ, மண்பாண்டமோ ஆன தேவதைகளைவிட உயர்ந்தவர்கள். அவர்கள் இறுதியை அடைய முடியவில்லை, ஏனெனில் சிவனின் உண்மையான சுரூபத்தை உணரவில்லை; உள்ளிருக்கும் சிவனை விட்டு விட்டு, வெளிப்புறமாகவே வழிபடுகிறான். அவன் கையிலுள்ள பழத்தை வீசி, தனக்கே நாக்கால் முழங்கையை நக்க முயலக் கூடாது; ஞானத்திலிருந்து தியானம் பிறக்கிறது, தியானத்திலிருந்து மீண்டும் ஞானம் வருகிறது. இவை இரண்டும் இணைந்தால் முக்தி பெறலாம்; ஆகவே, தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும்—பன்னிரண்டு விரல்கள் உயரத்தில், சிரசில், நெற்றியில், அல்லது இடையடியில், அல்லது மூக்கின் முனையில், வாயில், கழுத்தில், இதயத்தில், நாபியில்—இந்த நித்திய ஸ்தானங்களில், விசுவாசம் நிறைந்த மனத்துடன் தியானிக்க வேண்டும். வெளிப்புற அர்ப்பணிப்புகளால், தேவனும் தேவியும் வழிபடப்பட வேண்டும்; அல்லது எப்போதும், லிங்கத்திலும், செயற்கை வடிவத்திலும் கூட வழிபடலாம். அல்லது அக்னியில், யாகவேதிக்கிலும், தனக்கு ஏற்ற பக்தியாலும், திறமையாலும், அல்லது உள்ளார்ந்தும் வெளிப்புறமாகவும் பரமசிவனை வழிபட வேண்டும். உள்ளார்ந்த வழிபாட்டில் ஈடுபட்டால், வெளிப்புற வழிபாட்டைச் செய்யலாம், செய்யாமலும் இருக்கலாம். இப்போது, சிவன் தானே தேவியிடம் உபதேசித்தபடி சிவாகமத்தில் கூறிய வழிபாட்டு முறையைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன். உள்ளார்ந்த வழிபாடு, ஹோமம் முடியும் வரை செய்யலாம், அல்லது செய்யாமலும் இருக்கலாம்; அதன்பின் வெளிப்புற வழிபாடு செய்ய வேண்டும். அங்கு, மனதில் அர்ப்பணிப்புகளை உருவாக்கி, தூய்மைப்படுத்தி, விநாயகரை தியானித்து, அவ்விதி முறையின்படி அவரை வழிபட வேண்டும். வலப்புறம் நந்தி, இடப்புறம் சுயஶ என்ற இருவரையும் மனதில் முறையாக வழிபட்டு, அர்ச்சனைக்கான ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும். அந்த ஆசனத்தில், வழிபாட்டு செயல்கள் உடையவனாக, சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தோ, தூய பத்மாசனத்தில் அமர்ந்தோ, மூன்று தத்துவங்களுடன் கூடியவனாக இருக்க வேண்டும். அப்பொழுது, சிவனை அவருடைய சக்தியுடன், எல்லா அவயவங்களும் அழகாக, எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் உடையவராக, கண்களும், வாயும், கரங்களும், பாதங்களும் செம்படையாக, முகம் மல்லிகை, சந்திரன் போன்ற சிரிப்புடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூய வஜ்ரம் போல் ஒளிரும் வடிவில், மூன்று விழிகள் மலர்ந்த தாமரை போல், நாலு கரங்களும் நற்பாகங்களும், அழகிய அரைகதிர் சந்திரனைத் தாங்கியவராக தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, அந்த பரம வழிபாட்டு முறையை, சிவனின் உபதேசத்தின்படி, பக்தி, ஞானம், தியானம், முறையான சக்தி நிறுவல், மற்றும் பரமாத்ம தத்துவ உணர்வுடன், மனதிலும், வெளிப்புறத்திலும் பூரணமாக அனுபவிக்க வேண்டும்.