ஶிவபுராணம்

பரமபவitraமான அந்த காலத்தில், பரமாத்மா யாகத்திற்காக சோமனை உருவாக்கினார். அந்த சோமத்திலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது; ஆகாயத்திலிருந்து பூமி, அக்கினி, சூரியன், யாகம், விஷ்ணு மற்றும் சச்சியின் நாதன் ஆகியோரும் தோன்றினர். இவர்கள் மற்றும் மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ருத்ரனை ருத்ர ஸ்துதியால் போற்றி வணங்கினர். அப்போது அந்த ஆண்டவன் அருள் முகத்துடன் அவர்களுக்கு முன்னிலையாக நின்றார். அவர் தனது லீலைக்காக அவர்களது ஞானத்தை மறைத்தார்; இதனால் தேவர்கள் குழம்பி, “நீ யார்?” என்று கேட்டனர். அதற்கு பாக்யவான் ருத்ரர், “நானே ஆதியாய் இருந்தவன். நான் இருக்கப்போகிறேன்; என்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. இந்த முழு உலகமே நானே; என் ஒளியால் இதைத் தானம் செய்கிறேன். எனக்கு சமமானோ, என்னை விட உயர்ந்தோ யாருமில்லை; என்னை உணரும் ஒருவர் முக்தி பெறுவார்,” என்று அருள் செய்தார். இவ்வாறு கூறி, அந்த பாக்யவான் ருத்ரர் அங்கேயே மறைந்தார். ஆண்டவரை காண முடியாத தேவர்கள் தொடர்ந்தும் ஸ்துதியை பாடினர். பின், தேவர்கள் அதர்வசிரஸில் நிறுவப்பட்ட பாஷுபத விரதத்தை ஏற்று, தங்கள் உடலெங்கும் பசும்பொடியை பூசினர். அவர்களுக்கு அருள் புரிவதற்காக, அந்த பரமபதி, உமாதேவியுடன் மற்றும் தனது கணபர்களுடன், யோகிகள் பாவனையில் பாவித்து காணும் ஆன்ம ஸ்வரூபமாக, தன்னை வெளிப்படுத்தினார். பாவமில்லாத, தூங்காத, சுவாச கட்டுப்பாட்டுடன் உள்ள யோகிகள் இதயத்தில் காணும் அந்த பரம சக்தியை, தேவர்கள் நேரில் கண்டு வியந்தனர். உலக பந்தங்களைத் துறந்து சிவபதத்தை அடைந்தவர்கள், மஹேசனின் இடப்பாகத்தில் நிற்கும் இடப்பார்வையையுடைய தேவியை (உமாதேவியை) பார்த்தனர். அப்போதும், எப்போதும் சித்தி பெற்றவர்களும், கணபதிகளும், அந்த தேவியை கண்டு, தேவி உடன் மஹேஸ்வரரைக் கீர்த்தித்தனர். தேவதைகள், புராண கால ஸ்துதிகளாலும், தெய்வீக மந்திரங்களாலும் அந்த நந்திகேதனனான ஆண்டவரை போற்றி வணங்கினர். அப்போது அந்த ஆண்டவர் கருணையுடன், “நான் திருப்தியடைந்தேன்,” என்று இனிய சொற்களால் அருளினார். தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வணங்கி, மிகவும் முக்கியமான ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தனர்: “பூமியில் உம்மை எந்த வழியில் வழிபட வேண்டும்? யார் உம்மை வழிபடத் தகுதி பெற்றவர்? இதன் உண்மைத் தத்துவத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.” அப்போது ஹரன், தேவிகளுள் சிறந்தவராக, தேவியை நோக்கி சிரித்தபடியே, தன் சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார். அது ஒரு அதிபுதுமையான, சூரியனெனும் பிரமாண்டமான, அருவருப்பும், அதிவிசேஷமான வடிவம். எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும், பரம பிரகாசமும், சக்திகளும், வடிவங்களும், அங்கங்களும், கிரகங்களும், தேவதைகளும் சுற்றி இருந்தது. எட்டு கரங்களும், நான்கு முகங்களும், அரை பெண் வடிவமும் கொண்ட அந்த அதிசய ரூபத்தை, விஷ்ணுவை முன்னிலையாகக் கொண்டு தேவர்கள் பார்த்தனர். அப்போது அவர்கள், அந்த தேவனை சூரியனாகவும், தேவியை சந்திரனாகவும், ஐந்து பூதங்களும், இயங்கும் அசையாத அனைத்தும் அவர்களால் ஆனவை என உணர்ந்தனர். இவ்வாறு உணர்ந்து, அவர்கள் அவரை வணங்கி அர்஘்யம் சமர்ப்பித்தனர். “உமக்கு, செம்பவள நிறத்துடன், அழகிய வடிவில், பொன்னாலங்கரிக்கப்பட்ட, தாமரை கண்கள், தாமரை பிடித்தவர், பிரம்மா, இந்திரன், நாராயணருக்கு காரணமானவராகிய உமக்கு, நவமணிகள், பொன், தண்ணீர், சிறந்த குங்குமம், குசக் கம்பளி, மலர்கள் நிரம்பிய பொற்கலசத்தில் அர்஘்யம் சமர்ப்பிக்கிறோம்; அருள்புரிய வேண்டும்,” என வேண்டினர். “சாந்தசொரூபனான சிவனுக்கும், அவருடைய பரிவாரங்களுக்கும், ஆதிகாரணரான ருத்ரருக்கும், விஷ்ணுவுக்கும், உமக்கும், பிரம்மாவுக்கும், சூரிய ரூபனுக்கும் வணக்கம்.” என்று ஸ்துதி செய்தனர். “யார், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, சூரிய மண்டலத்தில் சிவனை வழிபட்டு, காலை, மதியம், மாலை என சிறந்த அர்஘்யம் சமர்ப்பிக்கிறாரோ, அவர் இந்த ஸ்லோகங்களை மனமுறையாய் ஜபிக்க வேண்டும்; அப்படிப்பட்ட பக்தருக்கு எதுவும் கடினம் இல்லை; அவர் நிச்சயமாக முக்தி பெறுவார்,” என்று கூறப்பட்டது. “ஆகையால், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றிற்காக, மனம், செயல், சொல் மூலமாக எப்போதும் சூரிய ரூப சிவனை வழிபட வேண்டும்,” என்றும் அருளினார். பின்னர், அந்த வட்டத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மஹேஸ்வரர், எல்லா சமயங்களின் உச்ச சாஸ்திரத்தை தேவர்களுக்கு உபதேசித்து, மறைந்தார். அங்கிருந்து, யார் யாருக்கு சிவ வழிபாட்டுக்கு தகுதி என்று அறிந்து, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைஷ்யர் எனும் மூன்று வருணத்தவரும், அந்த தேவாதி தேவனை வணங்கி, வந்தபடி திரும்பினர். பல காலம் கழித்து, அந்த சாஸ்திரம் உலகில் மறைந்தபோது, மஹேஸ்வரி, தன் கணவரின் மடியில் அமர்ந்தபடி, அவரிடம் கேட்டாள். தேவியின் உந்துதலால், சந்திர கிரீடம் அணிந்த ஆண்டவர், தன் கரத்தை உயர்த்தி, எல்லா சமயங்களின் உச்ச சாஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினார். அந்த பரமபதியின் கட்டளையால், அந்த சாஸ்திரம் உலகில் பரவியது; அதற்காக நானும் (வியாசர்), அகத்திய முனிவரும், மகா முனிவர் ததீசி அவரும் உபதேசித்தோம். அவ்வப்போது, தன் பக்தர்களை முக்தி செய்ய, அந்த திரிசூலதாரி தானே பூமியில் அவதரித்து, ஞானம் தொடரும் வகையில் ஏற்படுத்துகிறார். இவ்வாறு, ர்பு, சத்ய, பார்கவ, அங்கிரா, ஸவித்ரு, த்விஜர், ம்ருத்யு, சதக்ரது, வாசிஷ்டர், சாரஸ்வதர், திரிதாமா, திரிவ்ருத்த் முனிவர், சததேஜஸ், தர்மதேவன், நாராயணர், ஸ்வர, ரக்ஷ, ஆருணி முனிவர், க்ருதஞ்சய, பரத்வாஜர், கவிஞர் கவுதமர், வாசஸ்ரவாஸ் முனிவர், ஸூக்ஷ்மாயணி, திருணபிந்து முனிவர், கிருஷ்ணர், சக்தி, சக்தேயர், ஜாதூகர்ண்யர், ஹரியே, கிருஷ்ணத்வைபாயனர் ஆகியோரும், அவதாரங்களாகவும், யோகாசாரியர்களாகவும், வியாச அவதாரங்களாகவும் தம் தம் காலத்தில் பிறந்து, லிங்க தர்மத்தில், த்வாபர யுகத்தில், நால்வர் எனும் சீடர்களுடன், நூற்றுக்கணக்கில், ஆயிரக்கணக்கில் சீடர்களையும் சீடர்களின் சீடர்களையும் உருவாக்கினர். அவர்கள் உலகில் சிவனின் கட்டளையை நிறைவேற்றும் செயல்களாலும், பக்தியாலும், மனமுறையாலும், அதிவிசேஷமான பாக்கியத்தால், முக்தி அடைந்தனர். இவ்வாறு பரம்பொருள் சிவன் அருளும், உலகில் ஞானம் நிலைபெறும், பக்தர்களுக்குத் துன்பம் இல்லை; சிவ வழிபாட்டின் மரபும், அதன் உன்னதத்துவமும், பரம்பொருள் சிவனும், உமாதேவியும், தேவர்களும், முனிவர்களும், யோகிகளும், அன்னியாயம் இல்லாமல் உலகில் பரவி, பக்தர்களை முக்தி அடையச் செய்தனர்.