ஶிவபுராணம்

மகிழ்ச்சி மிகுந்த ஒரு காலத்தில், விடுதலைக்கு வழிகாட்டும் அறிவும் செயலும் நிகழும் வரிசை உறுதியாக அமைந்தது. இறைவனின் அருள் கிடைக்கும் போது, அந்த வடிவம் கைப்பிடியில் வைத்திருப்பது போல தென்படுகிறது. இந்த அருள் கிடைத்தால், கடவுள், அசுரன், விலங்கு, பறவை, கிளி, அல்லது ஒரு புழு கூட – யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் விடுதலை பெறுகிறார்கள். அந்த அருள் எந்த நிலையிலும் செயல்படுகிறது: கருவில் இருக்கும் போது, பிறக்கும் போது, குழந்தையாக, இளமையில், முதுமையில், மரணத்துக்கு அருகில், ச்வர்கத்தில் அல்லது நரகத்திலும் கூட. விழுந்தவராக இருந்தாலும், நற்காரியங்களைச் செய்யும் ஒருவராக இருந்தாலும், அறிவாளி அல்லது அறியாதவராக இருந்தாலும், அருள் கிடைத்தவுடன் உடனடியாக விடுதலை பெறுகிறார்கள்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. அகில உலகத்திற்கும் கருணை கொண்ட பரமபிரான், தகுதியில்லாத பக்தர்களுக்கும் அருள் அளித்து, அவர்களின் பல்வேறு குறைகளை நீக்குகிறார். பக்தி என்பது அருளிலிருந்து உருவாகிறது; அருள் என்பது பக்தியிலிருந்து பிறக்கிறது. நிலைமைகளின் வேறுபாடுகளை உணர்ந்த ஞானிகள் இதில் குழப்பமடையவில்லை. இவ்வாறு அனுபவமும், விடுதலையும் வழங்கும் இந்த அருள், மனிதனுக்கு ஒரு பிறவியில் கிடைக்காது. பல பிறவிகளில் வேதம் மற்றும் ஸ்மிருதி கட்டளைகளை பின்பற்றி, பற்றற்ற மனம் மற்றும் விழிப்புணர்வு கொண்டவர்கள், பரமபிரான் அருளை பெறுகிறார்கள். தேவாதி தேவன் அருள் செய்தால், விலங்கிலும் "ஒரு இறைவன் இருக்கிறார், அவர் எனது" என்ற எண்ணம், சிறிது பக்தி மற்றும் புரிதல் பிறக்கிறது. சைவ தவங்கள் மற்றும் நற்காரியங்கள் மூலம் ஒருவர் இணைக்கப்படுகிறார்; அங்கு யோகா பயிற்சியின் மூலம் உன்னத பக்தி உருவாகிறது. அந்த உன்னத பக்தி மூலம் உயர்ந்த அருள் கிடைக்கிறது; அருளால் அனைத்து பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை, விடுதலையடைந்தவருக்கு முழுமையான அமைதி கிடைக்கிறது. இந்த அருளின் சிறிது பகுதியாவது, மனிதனுக்கு மூன்று பிறவிகள் கடந்த பிறகு, கீழ்நிலையான பிறவிகளில் துன்பத்தைத் தடுக்கும் – இதில் சந்தேகம் இல்லை. அர்ப்பணிப்பு, வெளிப்படையான உபகரணங்களுடன் அல்லது இல்லாமல் இருந்தாலும், பக்தி எனப்படுகிறது; இது மூன்று வகைகளாக பிரிக்கப்படுகிறது – மனம், மொழி, உடல் மூலம். சிவனின் உருவத்தை தியானம் செய்வது மன செயலாகும்; ஜபம் மற்றும் இதர செயல்கள் மொழி செயலாகும்; பூஜை மற்றும் இதர செயல்கள் உடல் செயலாகும். இந்த மூன்று வகையான சேவை, சிவ தர்மத்தின் பயிற்சி எனப்படுகிறது; ஆனால் பரமாத்மா சிவன், இது ஐந்து வகைகளாக இருப்பதாக கூறுகிறார். தவம், செயல், ஜபம், தியானம், அறிவு – இவை ஐந்து வகைகள்; பூஜை மற்றும் இதர செயல்கள் "செயல்" எனப்படும், தவங்களில் சந்த்ராயண போன்ற விரதங்கள் அடங்கும். ஜபம் மூன்று வகைகள்; சிவனின் பயிற்சி, சிவனை தியானம் செய்வது தியானம்; சிவ ஆகமங்களில் கூறப்படும் அறிவு, இங்கு "அறிவு" எனப்படுகிறது. இது சிவன், ஸ்ரீகாந்தன் மூலம் கூறியது; சிவ பக்தர்களுக்காக சிவ ஆகமங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன; கருணையால், இவை உன்னத நலனுக்கான ஒரே வழியாகும். ஆகையால், உயர்ந்த நலனை நாடும் ஞானிகள், சிவன் – அந்த பரம காரணம் – மீது பக்தியை அதிகப்படுத்த வேண்டும்; புலன்களின் பொருட்களில் பற்றை விட்டுவிட வேண்டும். அப்போது, ஒருவர் சிவனின் அறிவை – வேதத்தின் சாரத்தை, விடுதலை தரும் அறிவை – சிவன் சொன்னதாக கேட்க விரும்புகிறார். அந்த அறிவு மறைந்துள்ளது, பத்து விதமான அர்த்தங்களுடன் இணைந்துள்ளது; பக்தியும் கட்டுப்பாடும் இல்லாத அறியாதவர்கள் அதை இழிவாக நினைக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு அது எட்டாது. சில சமயம், அந்த அறிவு, ஜாதி மற்றும் ஆஸ்ரம தர்மங்களுடன் பொருந்துகிறது; சில சமயம் வேறுபடுகிறது; அது முழுமையாக வேதம், அதன் ஆறு அங்கங்கள், சங்க்யா மற்றும் யோகாவில் இருந்து பெறப்பட்டது. பரமபிரான் நூறு கோடி நூல்களில், பரப்பளவில் பெரியதாக, அதை விவரித்துள்ளார்; அதில், இறைவனை எப்படி பூஜிக்க வேண்டும்? ஆரம்பத்தில் யார் பூஜிக்கும் தகுதி உடையவர்? யார் அறிவு, யோக பாதையில் செல்லலாம்? நீ, நற்குணமுள்ளவரே, இதை முழுமையாக விளக்க வேண்டும். சிவன் சொன்ன சைவ உபதேசத்தை, வேதத்தில் உள்ளதை, புகழும் பழியும் இல்லாமல், உடனடி நம்பிக்கையை தரும் வகையில் சுருக்கமாக கூற வேண்டும். அந்த தெய்வீக அறிவை, குருவின் அருளில் பிறந்ததை, முயற்சி இல்லாமல் விடுதலை தரும் அறிவை, சுருக்கமாக சொல்கிறேன்; முழுமையாக விவரிக்க முடியாது. பண்டைக்காலத்தில், படைப்பை விரும்பி, அசையாதவன் சிவன், காரணம் மற்றும் விளைவுடன் கூடிய, பரமபிரான், அப்பரம்பொருளிலிருந்து வெளிப்பட்டார். அப்போது, எல்லாவற்றையும் மீறிய அந்த இறைவன், முதல் தேவனான பிரம்மாவை – வாசனையின் அதிபதியை – உருவாக்கினார். பிரம்மா பிறக்கும்போது, தெய்வீக தந்தையை பார்த்தார்; கட்டளையால், தெய்வீக பிதா அவரை உருவாகும் போது பார்த்தார். அந்த இறைவன், ருத்ரா பார்த்தபோது, உலகத்தை உருவாக்கி, ஜாதி மற்றும் ஆஸ்ரமங்களை நிறுவினார். யாகத்திற்காக சோமனை உருவாக்கினார்; சோமனிலிருந்து ஆகாயம், ஆகாயத்திலிருந்து பூமி, அக்கினி, சூரியன், யாகம், விஷ்ணு, சாசியின் இறைவன் ஆகியவை உருவானது. அவர்கள் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், ருத்ரனை ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்; இறைவன், அருளுடன், தேவர்களுக்கு முன்பாக நின்றார். அவர்களது அறிவை, தனது விளையாட்டிற்காக, பரமபிரான் எடுத்துக்கொண்டார்; தேவர்கள் குழப்பமடைந்தனர், "நீ யார்?" என்று கேட்டனர். புனித ருத்ரன் பதில் கூறினார்: "நான் தான் பழமையானவன்." "நான் இருக்கப்போகிறேன்; என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; நான் தான் முழு உலகம், என் ஒளியால் அதை நிறைவேற்றுகிறேன்." "என்னைவிட பெரியவன் இல்லை; சமமானவன் இல்லை; என்னை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்." இவ்வாறு கூறி, புனித ருத்ரன் அங்கேயே மறைந்தார்; தேவர்கள், இறைவனை காணாமல், ஸ்தோத்திரம் செய்து கொண்டிருந்தனர். பாஸுபத விரதத்தை, அதர்வசிரஸ் உபநிஷத்தில் கூறப்பட்டதை, அமரர்கள் மேற்கொண்டனர்; அவர்கள் தங்கள் உடலின் எல்லா உறுப்புகளையும் திருநீற்றால் பூசினர். பிறகு, அவர்களுக்கு அருள் அளிக்க, உயிர்களின் இறைவன், பரமபிரான், தனது பரிவாரங்களுடன், உமாவுடன், தன்னை வெளிப்படுத்தினார் – யோகிகள், பாவம் இல்லாமல், தூக்கம் இல்லாமல், மூச்சை கட்டுப்படுத்தி, தங்கள் உள்ளத்தில் காணும் அந்த இறைவன். அந்த தேவன், யோகிகள் மனதில் காணும், "பரம சக்தி" என்று அழைக்கப்படும், இறைவன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நடக்கும் அந்த வடிவை, தேவாதி தேவர்கள் நேரில் கண்டனர்.