ஶிவபுராணம்

ஒரு காலத்தில், பிரம்மணராகப் பிறந்த ஒரு பண்டிதன், தன் உடலெங்கும் பசுமை பூசியிருந்தான். அத்தகையவன் பெரிய பாவங்களை—even மிகக் கொடிய குற்றங்களாலும்—உடனே நீங்குவான் என்று சந்தேகமே இல்லை. இந்த பசுமை, ருத்ரனின் தீயின் பரம சக்தி என அழைக்கப்படுகிறது. ஆகையால், யார் பசுமையால் அலங்கரிக்கப்படுகிறாரோ, அவரிடம் அந்த சக்தியும் எப்போதும் இருக்கிறது. பசுமையில் நிலைபெற்றவருக்குப் பாவங்கள், பசுமையும் தீயும் ஒன்றாகும் போது அழிந்துவிடுகின்றன. பசுமையில் குளித்து மனம் தூய்மையடைந்தவனே, பசுமையில் நிலைபெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். முழு உடலும் பசுமையால் பூசப்பட்டு, ஒளிரும் மூன்று கோடுகள் கொண்டு, பசுமையில் குளிக்கும் அந்த மனிதர், பசுமையில் நிலைபெற்றவர் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார். அத்தகையவரை எவ்வித பிசாசுகள், பூதங்கள், ராக்ஷஸர்கள், அல்லது தாங்க முடியாத நோய்களும் அணுக இயலாது; அவை ஓடிப்போகும்—இதில் சந்தேகமில்லை. பசுமை 'பஸ்ம' என்று அழைக்கப்படுவது, அது பிரபையையும், அசுத்தங்களை அழிப்பதாலும், அது உயிர்க்கு ஆதாரமும், பாதுகாப்பும் அளிப்பதாலும் தான். பசுமையின் மகிமையை மேலும் என்ன கூறுவது? மகேஸ்வரனே, தன் விரதங்களை கடைபிடித்து, பசுமையில் குளிக்கிறார். இந்த பசுமை, பரமபரனுடையது; இது சைவர்களின் உத்தம ஆயுதம். இதன் மூலம் தான், தௌம்யரின் மூத்த சகோதரரின் தவத்திற்கு வந்த இடர்கள் அகற்றப்பட்டன. எனவே, பசுபத விரதத்தை முழுமையாக மேற்கொண்டு, பசுமையை செல்வமாக கருதி சேகரித்து, அதில் குளிப்பதில் பக்தியுடன் இருக்க வேண்டும். தௌம்யரின் மூத்த சகோதரர், சுஷுனா, பாலைப் பெறும் நோக்கில் தவம் செய்தார். அதனால், திரிசூலதாரியான கடவுள் அவருக்குப் பாற்கடலை அருளினார். அந்தக் குழந்தை எப்படி சிவதர்மங்களைப் பிரபவிப்பவராக ஆனான்? அல்லது சிவனின் உண்மைத் தன்மையை அறிந்தவனாகி, எப்படி தவத்தில் நிலைபெற்றான்? தவம் செய்தபோது, அறிவைப் பெற்றவனாகி, ருத்ரனின் தீயின் பரம சக்தியான, தன்னை பாதுகாக்கும் பசுமையை எவ்வாறு பெற்றான்? அந்தக் குழந்தை சாதாரணவனல்ல; அவன் வியாக்ரபாத முனிவரின் புத்திரன், முனிவர்களில் சிறந்த அறிவாளி. கடந்த பிறவியில், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் சித்தி பெற்றவன்; ஆனால் விதியின் விளைவால், தனது நிலையை இழந்து, முனிவரின் மகனாகப் பிறந்தான். மகாதேவரின் அருளாலும், தன் பாக்கியத்தாலும், பாலை நாடி தவம் செய்தான். அதன் காரணமாக, பாற்கடலுடன், சங்கரன் அவனுக்குப் புலன்களின் எல்லா அதிபதியையும், நித்திய யவனத்தையும் அருளினார். அவன் சிவபரம்பரியத்தின் அறிவும், சங்கரனின் அருளால் மட்டுமே பெற்றான். அந்த பரம அறிவானது, நேரடியாக வெளிப்பட்டது; அது சக்தியாகும் குமாரனுக்குரியது. அவனது சிவதர்மங்களை அறிவிப்பதற்கான பங்கு, அதிலிருந்தே ஏற்பட்டது; குமாரன், முனிவரிடம் இருந்து அறிவின் கடலைப் பெற்றான்; அவன் நந்தனனைப் போல் ஆனான். அவனது சிவஅறிவில் லயமானதற்குக் காரணம், அவனது தாயின் துயரத்திலிருந்து நேரடியாக எழுந்த சொற்களே; அது எவ்வாறு பால் உற்பத்தியாகும் போல. ஒருநாள், அவன் தன் மாமாவின் ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்தபோது, தன் சகோதரன் சிறந்த பாலை அருந்தி திருப்தியடைந்ததைப் பார்த்து, பொறாமையால், சிறிதளவு பாலை மட்டுமே குடித்தான். பிறகு, விருப்பமான அளவு பாலை குடித்தவனாக, தன் மாமாவின் மகன் திருப்தியடைந்ததைப் பார்த்து, வியாக்ரபாதரின் மகன் உபமன்யு மகிழ்ச்சியுடன் தன் தாயிடம் சொன்னான்: "அம்மா, பெரும் பாக்கியவளே! எனக்குப் பசுமை பால் கொடு; நான் வெறும் சிறிதளவு, வெப்பமான பாலை விரும்பவில்லை; மிகவும் இனிப்பான பாலை விரும்புகிறேன்." மகனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், வியாக்ரபாதரின் தபஸ்வினி மனைவி மிகுந்த துயரத்தால் நிறைந்தாள். அப்பொழுது, தன் மகனை மிகுந்த பாசத்துடன் அணைத்து, தன்னுடைய வறுமையை நினைத்து அழுதாள். மறுபடியும் மறுபடியும் நினைத்து மறந்து, உபமன்யு தொடர்ந்து "கொடு, கொடு" என்று கூறினான்; அவனது ஒளி ருத்ரனைப் போல இருந்தது. மகனின் பிடிவாதத்தை உணர்ந்த தாய், அவனை அமைதிப்படுத்த நல்ல வழி ஒன்றை யோசித்தாள். அப்போது, தானே சேகரித்திருந்த சில விதைகளை அரைத்து, தண்ணீருடன் கலந்து, மென்மையாகப் பேசினாள். "வா, வா, மகனே," என்று அழைத்து, துயரத்தால் வாடி, அந்த போலிப் பாலை அவனுக்கு அளித்தாள். தாய் அளித்த அந்தக் கலப்படப் பாலை குடித்தவுடன், அந்த சிறுவன் மிகவும் வருந்தி, "இது பால் அல்ல" என்று கூறினான். அவனைப் பார்த்து, தாயும் துயரத்தால் அவனது தலையை மணந்து, அவன் தாமரை போன்ற கண்களைத் தன் கையால் துடைத்தாள். "வானகத்திலும், பாதாளத்திலும், ரத்தினங்கள் நிரம்பிய நதிகள் உள்ளன; ஆனால், பாக்கியம் இல்லாதவரும், சிவபக்தி இல்லாதவரும் அவற்றைக் காணமுடியாது. ராஜ்யம், சொர்க்கம், மோக்ஷம், பாலும்—all these—சிவன் திருப்தி அடையாதவர்களுக்கு கிடையாது. எல்லாம் பவனின் அருளால் கிடைக்கும்; மற்ற தெய்வங்களின் அருளால் எதுவும் கிடையாது. பிற தெய்வங்களுக்கு பக்தியுடன் இருப்பவர்கள் துன்பத்தால் சுழன்று, மயக்கத்தில் அலைந்து திரிகிறார்கள். நாம் எப்போதும் காட்டில் வாழ்பவர்கள்; இங்கே பாலை எப்படிக் கிடைக்கும்? பாலை பெற வழி எங்கே? நாமும் காட்டுவாசிகள். மிகுந்த வறுமையாலும், பாக்கியம் இல்லாதவளாகவும், இந்தக் கலப்பட பாலை உனக்கு அளித்தேன். உன் மாமாவின் வீட்டில், நீ சுத்தமான, இனிப்பான, வெந்த பாலை சிறிது குடித்தாய்; அதன் சுவையை அறிந்ததால், இப்பொழுதும் அதையே நினைத்து, "இது பால் அல்ல" என்று அழுதாய்; இதனால் எனக்கு துயரமளிக்கிறாய். சாம்பு அருளின்றி, உனக்கு பால் கிடையாது. சாம்புவும் அவன் பரிவாரங்களும், தாமரை பாதத்தில் பக்தியுடன் அர்ப்பணிப்பவர்கள் எல்லா செல்வத்திற்கும் காரணம். இப்போது, நாம் மகாதேவனை செல்வம் வேண்டி வழிபடவில்லை; அவர் யாருக்கு வேண்டுமானாலும் விருப்பப்படி பலன் தருகிறார். நாம் இங்கு செல்வம் பெறும் நோக்கில் சிவனை வழிபட்டதில்லை; அதனால் தான் நாம் வறுமையில் உள்ளோம்; உனக்கு பால் கிடையாது." இவ்வாறு, உபமன்யுவின் தாயின் துயரமும், பசுமையின் மகிமையும், சிவபக்தியின் உண்மை பெருமையும் அந்தக் குடும்பத்தில் வெளிப்பட்டது.