ஶிவபுராணம்

இந்த உலகம் முழுவதும், ருத்ரர்களாலும், ருத்ரரல்லாத மற்ற தெய்வங்களாலும் ஆளப்படுகிறது. அந்த பிரம்மாண்டம் முதல் பெரிய பூமி வரை, நூற்றுக்கணக்கான ருத்ரர்கள் மற்றும் பிறர் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அதிகாரம் செலுத்துகின்றனர். மாயை என்ற எல்லை வரை இடைப்பட்ட எல்லா இடங்களும், அமரர்கள் முதலியோரின் தலைவர்களால் ஒவ்வொன்றாக நிரம்பியுள்ளன; அவை ஒரு விரலளவு சிறியதாக இருந்தாலும், எல்லையற்ற பெரியதாக இருந்தாலும், அந்த அதிகாரிகள் அனைத்தையும் ஆள்கின்றனர். வானுலகங்கள், மகாமாயையுடன் முடிவடையும் அந்த இடங்கள், வாயு முதலிய உலகாதிபதிகளால் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. ஆதாரமற்ற அந்த எல்லையின் கடைசியில் இருப்பவர்களும், பாதைகளுக்குள் வாழ்பவர்களும், இவ்விதமே தத்தம் இடங்களில் நிலைபெற்றிருக்கின்றனர். அவர்கள் நேரடியாகவே வானுலக தெய்வங்கள், இடைநிலையிலும், பூமியிலும் உள்ளவர்களும் தெய்வங்களாகவே இருக்கின்றனர். இவ்வாறு, தெய்வங்களை தெய்வங்களின் விரதங்கள் போற்றுகின்றன. மூன்று வகை மாசுகளால்—பகுவும், பழுத்ததும், தனித்தனியாக—மனிதர்களுக்குள் சஞ்சார நோய் உண்டாகிறது; அதுவே அவர்களின் பிறவி சுழற்சிக்கு காரணமாகிறது. இந்த நோய்க்கு ஒரே மருந்து அறிவே; வேறு எதுவும் இல்லை. அந்த அறிவை அளிப்பவர் சம்பு, சிவன், பரம காரணம்; அவரே மருந்தை அளிப்பவர். பூமியில் உள்ள உயிர்களை எந்தத் துன்பமும் இல்லாமல் விடுவிக்க வல்ல சிவன், துன்பத்தை ஏற்படுத்துவாரா? இது குறித்து சந்தேகம் வேண்டாம். ஏனெனில், இவ்வுலகம் முழுவதும் துன்பமே; துன்பம் தன்னிலையே மாற்றமில்லாதது, அது இன்பமாக மாறாது. நோயாளி மருத்துவராலும் மருந்தாலும் மட்டும் உடனடியாக நலமாக மாறுவதில்லை; ஆனால், மருத்துவர் மருந்துகளைப் பயன்படுத்தி நோயால் கஷ்டப்படும் நபருக்கு நலத்தைத் தருகிறார். அதுபோல், சிவன், இயற்கையில் மாசு மற்றும் துன்பம் கொண்ட உயிர்களை, தனது அறிவும் மருந்துகளும் மூலம் துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார். மருத்துவர் நோய்க்கு காரணம் இல்லாதது போல், சிவனும் உலகியலுக்கு காரணம் அல்ல; உலகில் காணப்படும் இந்த சமமின்மையும் அவருக்குப் பிழையல்ல. துன்பம் இயற்கையிலேயே இருப்பதால், சிவன் அதற்கு காரணமல்ல; உயிர்களின் உள்ளார்ந்த மாசே அவர்களை உலக சுழற்சியில் அலைக்கச் செய்கிறது. அந்த மாசு, மாயையைப் போன்றது, அது சுயமாக செயல்படாது; சிவன் அருகில் இருக்கும்போது மட்டுமே அது செயல்படுகிறது. எப்படிப் பாம்பு காந்தக் கல்லின் அருகில் இருப்பதால் நகர்கின்றதோ, அதைப் போலவே இந்த மாசும் சிவனின் அருகில் இருப்பதால் செயல்படுகிறது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர். இந்த அருகாமை என்ற நிரந்தர காரணம் நீக்கமுடியாதது; எனவே, சிவன், அதிபதி, உலகிற்கு எப்போதும் அறியப்படாதவராகவே இருக்கிறார். இங்கு எதுவும் சிவனைத் தவிர நடக்கவில்லை; அனைத்தும் அவரால் உந்தப்படுகின்றன, ஆனாலும் அவர் ஒருபோதும் மயக்கமடைவதில்லை. அவருடைய ஆணைசெய்யும் சக்தி அனைத்தையும் வலம் கொள்ளும், ஆனாலும் அவர் எப்போதும் கலங்கமடைவதில்லை. அவரே எல்லாவற்றுக்கும் முதன்மை ஆண்டவர்; அவரது ஆண்டுதன்மையிலிருந்து ஆணை பிறக்கிறது, ஆனாலும் அவர் எப்போதும் கலங்கமடைவதில்லை. யார் தவறாக நினைத்தாலும், குறைந்த அறிவினால் அழிவடைவார்கள்; ஆனாலும், அவரது மகத்தான சக்தியால் அவர் ஒருபோதும் கலங்கமடைவதில்லை. அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்தில் இருந்து "சத்தியம், ஓம், அமிர்தம், மென்மை" என்ற வார்த்தைகள் தெளிவாக ஒலித்தன. எல்லா முனிவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்க, அதிசயத்தால் நிரம்பி, வாயுவின் ஆண்டவருக்கு வணங்கினர். அவர்களது சந்தேகங்கள் நீங்கினாலும், வாயு, அவர்கள் நிரந்தரமான அறிவை அடையவில்லை என்று எண்ணி, இப்படிச் சொன்னார்: "அறிவு இருவகை—பரோட்சம், அபரோட்சம். பரோட்ச அறிவு நிலைபெறாதது, அபரோட்ச அறிவே உறுதியானது. காரணமோ, உபதேசமோ மூலம் அறியப்படுவது பரோட்சம்; மேலான சாதனையால் பெறுவது அபரோட்சம். அபரோட்ச அனுபவமில்லாமல் முக்தி கிடையாது என்று உறுதியாக அறிந்து, உயர்ந்த சாதனையை அடைய முயலுங்கள்." அப்போது முனிவர்கள் கேட்டனர்: "அந்த உயர்ந்த சாதனை எது? அதன் மூலம் அபரோட்ச முக்தி எப்படி பெறலாம்? அதன் வழிகள் என்ன என்பதை நீ இன்று சொல்ல வேண்டும், ஓ மருதா!" வாயு பதிலளித்தார்: "சிவம் சார்ந்த பரம தர்மமே அந்த உயர்ந்த சாதனை; அதில்தான் அபரோட்ச அனுபவம் நிகழ்கிறது, சிவனே முக்தி அளிப்பவர். அது ஐந்து பகுதிகளாகப் புரிய வேண்டும்—கர்மா, தபஸ், ஜபம், தியானம், ஞானம்—ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நிலையில் சிறப்பாகும். இவை மற்றும் அவற்றின் உயர்ந்த வடிவங்களால் பரம தர்மம் நிறைவேறுகிறது; அங்கு பரோட்சமும் அபரோட்சமும் ஒன்றாகும் போது முக்தி கிடைக்கும். பரம தர்மமும், அபர தர்மமும், இரண்டும் மறைநூலால் கட்டளையிடப்பட்டவை; 'தர்மம்' என்ற சொல்லின் பொருள், மறைநூலே ஆதாரம். பரம தர்மம், யோகத்தில் நிறைவு பெறும் ஒன்று, மறைநூலின் உச்சியில் உள்ளது; அபர தர்மம், அதேபோல், மறைநூலின் கீழ் தோன்றுகிறது. பரம தர்மம் ஆனது, உயிரினம் தகுதி பெற்றால் மட்டுமே கிடைக்கும்; மற்றது எல்லோருக்கும் பொதுவானது. இந்த பரம தர்மமே மற்ற தர்மத்துக்கும் காரணமாகிறது; அது தர்ம நூல்களும், அவற்றின் உறுப்புகளும் மூலம் முறையாக ஆதரிக்கப்படுகிறது. சிவம் சார்ந்த பரம தர்மம், உயர்ந்த சாதனையாக அறியப்படும் ஒன்று, இதிகாச, புராணங்களாலும் சிறிதளவு ஆதரிக்கப்படுகிறது. அது சிவாகமங்களாலும், அவற்றின் பரவலான துணைநூல்களாலும் நிறைவு பெறுகிறது; அவை விதிகள் மற்றும் தகுதிகளால் முறையாக ஆதரிக்கப்படுகின்றன. சிவாகமம் இருவகை—மறைநூலானதும், மறைநூலல்லாததும், இரண்டும் பரிசுத்தமானவை; மறைநூலானது மறையின் சாரத்தால் ஆனது, மறைநூலல்லாதது சுயாதீனமானது. சுயாதீன ஆகமம் முதலில் பத்து வகையாக, பின்னர் பதினெட்டு வகையாக, காமிக முதலிய பெயர்களால் நிலைபெற்றிருக்கும், அது சித்தாந்தம் என அறியப்படுகிறது. மறைநூல் சார்ந்த ஆகமம் மிகப் பெரியது; நூறு கோடி அளவு விரிந்தது; அங்கு பரம பாஷுபத விரதமும் ஞானமும் போதிக்கப்படுகிறது. யுகங்களின் சுழற்சியில், அது யோகாச்சாரியராகத் தோன்றி, சிவனே நேரடியாக உலகில் இறங்கி போதிக்கிறார். மொத்தமாக, அதன் நான்கு முக்கிய பரம்பரைக் குருக்கள்—மகா முனிவர்கள்—ருரு, ததீசி, அகத்தியர், புகழ் பெற்ற உபமன்யு—ஆகியோர் ஆவார்கள்.