ஶிவபுராணம்

காதலே சாரமாக உடையவர்களின் இயற்கை பிறப்பிடம் என்பது செயற்கையற்றது. அவளுடைய கணவன், மென்மையாகவும் சத்தியமாகவும் பேசியபோது, அவள் நகையுடன் பதில் அளித்தாள். ஆனால், வெட்கம் காரணமாக, கௌசிகி அதிகமாக எதையும் கூறவில்லை. இப்போது அந்த தேவியின் நிகழ்வை நான் விவரிக்கப் போகிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள். "இந்த உலகில் தேவர்களால் காணப்படாத அந்த தேவியை, நானே கௌசிகியாக உருவாக்கினேன். அவ்வளவு அபூர்வமான கன்னி, இதற்கு முன்பும் பிறந்ததில்லை, இனிமேலும் பிறக்கப்போவதில்லை," என்று கூறப்பட்டது. அவளுடைய வலிமை, சக்தி, விண்த்ய மலைப்பிரதேசத்தில் அவள் வாழ்வது, அவள் பெற்ற வெற்றி, மேலும் சும்பன், நிசும்பன் ஆகிய இருவரையும் யுத்தத்தில் அழித்தல்—இவை அனைத்தும் அவளுக்கே உரியது. அவள் எப்போதும் உலகத்திற்கு தெளிவான பலன்களை அளிக்கிறாள்; உலகங்களின் நிரந்தர பாதுகாப்பிற்காக, பிரம்மா என்றென்றும் அவளைப் புகழ்வார். அவ்வாறு அந்த தேவி பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவளுடைய கட்டளையின்படி, ஒரு புலி அவளுடைய தோழியால் கொண்டு வரப்பட்டு, அவளின் முன் வைக்கப்பட்டது. அந்த புலியைப் பார்த்து, தேவி மறுபடியும் கூறினாள்: "இந்த புலியைத் தேவர்கள் ஒரு கருவியாக கொண்டு வந்துள்ளனர்; என் பக்தர்களில் யாரும் இவனைப் போல இல்லை." அந்த புலி, என் புனித வனத்தை தீய குழுக்களிலிருந்து பாதுகாத்தவன்; அவன் உண்மையான பக்தன், தன்னம்பிக்கையுடன் என் பாதுகாப்பில் இருக்கிறான். "நீங்கள் உங்கள் சொந்த நாட்டை விட்டு விட்டு, என் அருளுக்காக இங்கு வந்துள்ளீர்கள். உங்களுக்குப் ப்ரேமை இருந்தால், எனக்கு உன்னதமான ப்ரேமையை காண்பியுங்கள்," என்று கூறினாள். நந்தியின் கட்டளையின்படி, அவன், அவனுடன் குறிப்பிட்ட அடையாளங்களுடன் காவலாளர்களும், எப்போதும் அந்த அகிலுள்ள பிரவேச வாயிலில் நிற்கிறான், ஓ இறைவனே. அந்த தேவி இனிமையுள்ள, ப்ரேமையுள்ள, மங்களகரமான வார்த்தைகளை கூறியதும், அந்த இறைவன், "நான் திருப்தி அடைந்தேன்," என்று கூறி, உடனே அவன் முன்னால் தோன்றினார். அப்போது கணேசா, காவலனாக, பொன்னால் ஆன ஊன்றுகோல், ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆடை, பாம்பைப் போன்ற கத்தியை ஏந்தி, அங்கே நின்றார். சோமன் என்ற மகாதேவன், நந்தி இருவரும் அவனால் மகிழ்ந்ததால், அவன் "சோமநந்தி" என்று பெயரடைந்தான். அவ்வாறு, அந்த தேவியை மகிழ்வித்த பின்னர், சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இறைவன், அவனை தெய்வீக ரத்தினாபரணங்களால் அலங்கரித்தார். பிறகு, ஹரன், சந்திரகடையுடன், மலைமகளான கௌரியை மிகுந்த மரியாதையுடன் ஓர் அரிய ஆசனத்தில் அமர்த்தி, அழகான ஆபரணங்கள் அணிவித்தார். அப்போது, அந்த தேவி பூஜிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, இவ்வாறு கூறப்பட்டது: "இந்த பிரபஞ்சம் அக்னி, சோமன், வாக்கு, அர்த்தம் ஆகியவற்றின் சுபாவமாகும்." "ஆணையில்தான் அரசாட்சி இருக்கும்; நீயே அந்த ஆணை," என்று கூறப்பட்டது. இதை முறையாகவும், ஒழுங்காகவும் கேட்க விரும்புகிறோம். அக்னி என்பவர் ரௌத்ரி—கடுமையான, தீயான வடிவம்; சோமன் சக்தி—அமரத்துவம் கொண்ட, அமைதியைத் தரும் சக்தி வடிவம். அந்த அமரத்துவம் தான் ஆதாரம்; அது வெளிச்சம், ஞானம், கலையெல்லாம் ஆகும். எல்லா சூட்சுமத் தத்துவங்களிலும், இவை இரண்டும்—சாரம் மற்றும் சக்தி—புரளுகின்றன. சக்தியின் செயல் இருவகை: ஒன்று சூரியன் போல், தீயாக; மற்றொன்று சந்திரன் போல், நீர்ச்சாரமாக. சக்தி மின்னல் போன்றவை; சாரம் இனிப்புப் போன்றவை. சக்தி, சாரம் என்ற பிரிவுகளால், இயங்கும், இயங்காத அனைத்தும் நிலைக்கின்றன. அக்னியிலிருந்து அமரத்துவம் எழுகிறது; அந்த அமரத்துவத்தால் அக்னி வலிமை பெறுகிறது. இவ்வாறு, அக்னி-சோம தத்துவம் உலகுக்கு நன்மை பயக்கும். பசுமை விளைச்சல் ஹோமத்திலிருந்து வருகிறது; மழை விளைச்சலுக்காக உள்ளது; ஹோமம் மழைக்காக; இவ்வாறு அக்னி, சோமன் மூலம் உலகம் நிலைக்கிறது. அக்னி மேலே எரிகிறது, சந்திர அமிர்தம் இருக்கும் அளவுக்கு; அக்னியின் இடம் வரை சந்திர அமிர்தம் கீழே ஓடுகிறது. ஆகவே, காலத்தின் அக்னி கீழே, சக்தி மேலே; எரிதல் மேலே, பெருக்கம் கீழே இருக்கும் வரை. இந்த மேலே செல்லும் காலாக்னி, ஆதரவாக இருக்கும் சக்தியால் தாங்கப்படுகிறது; அதுபோல் கீழே செல்லும் சோமம், சிவசக்தியின் இருப்பிடம். சிவன் மேலே, சக்தி கீழே; சக்தி மேலே, சிவன் கீழே. இவ்வாறு, இங்கு சிவசக்தி பரவாதது எதுவும் இல்லை. தீயின் சக்தி என்பது, உலகத்தை மீண்டும் மீண்டும் எரித்து, சாம்பலாக்கியது; அந்த சாம்பலில் தான் தீயின் சக்தி இருக்கிறது. அப்படி உணர்ந்து, அந்த சாம்பலை, "அக்னி" எனும் மந்திரத்துடன் அபிஷேகம் செய்வோர் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவர். அந்த சாம்பல், தீயின் சக்தி, மீண்டும் சோமத்தால் அபிஷேகம் செய்யப்படும்போது, (இணைமையில்லாத முறையில்) ப்ரகிருதியின் அதிகாரத்திற்கு தகுதியாகிறது. ஆனால், அந்த சாம்பல், சக்தியின் அமிர்தமழையால் (இணைமையுடன்) எங்கும் அபிஷேகம் செய்யப்படும்போது, ப்ரகிருதி அதிகாரத்தை நீக்குகிறது. ஆகவே, இப்படியாக எப்போதும் அமிர்தத்தால் அபிஷேகம் செய்தால், ஒருவர் மரணத்தை வெல்லக்கூடும்; சிவசக்தி அமிர்தத்தைத் தொடும் போது, மரணம் எப்படி வந்துவிடும்? இந்த இரகசிய எரிதல் மற்றும் அபிஷேக முறையை அறிந்தவர், அக்னி, சோம நிலையை விட்டு விட்டு, மறுபடியும் பிறவாமல் போவார். சிவனின் தீயால் உடலை எரித்து, சக்தியின் அமிர்தத்தால் யோக மார்க்கத்தில் அபிஷேகம் செய்வோர், அமரத்துவத்திற்கு தகுதியாவர். இறைவன் கூறிய இந்த அர்த்தத்தை மனதில் வைத்து, இந்த பிரபஞ்சம் அக்னி, சோமன் எனும் சுபாவம் கொண்டது என்று அறிவார்கள். இப்போது, உலகில் வாக்கும் அர்த்தமும் எப்படி நிறுவப்பட்டது, ஆறுவகை மார்க்க ஞானம் எப்படி உள்ளது என்பதை சுருக்கமாக விளக்குகிறேன். ஒவ்வொரு பொருளும் ஒலி இன்றி இல்லை; ஒலி அர்த்தம் இன்றி இல்லை; எனவே, ஒவ்வொரு ஒலியும் சரியான நேரத்தில் எல்லா அர்த்தங்களையும் கொண்டுள்ளது. இயற்கையின் இந்த மாற்றம் இருவகை: ஒலியின் வெளிப்பாடு, அர்த்தத்தின் வெளிப்பாடு. இதுவே சிவசக்தி என்ற பரமாத்மாக்களின் ஆதித்த வடிவம். அந்த ஒலியின் சக்தி மூன்று வகை என்று ஞானிகள் கூறுவார்கள்: ஸ்தூல, சூட்சும, பரம். ஸ்தூலம் என்பது கேட்பதற்கு உரியது. சூட்சுமம் எண்ணத்தால் ஆனது; பரம் என்பது எண்ணம் அற்றது. அந்த சக்தியே பராசக்தி, சிவ தத்துவத்தில் உறைந்திருக்கிறது.