ஶிவபுராணம்

அப்போது, ஒரு கொடிய நோக்கத்துடன் வந்திருந்த புலியைப் பார்த்தும், அந்தத் தேவியார் தன் இயல்பினால் அவனை மற்ற உயிரினங்களைப் போலவே பார்த்தாள்; அவனில் எந்த வேறுபாடும் காணவில்லை. ஆனால் அந்தப் புலி, முழு உடலும் வியர்த்து, பசியால் வருந்தியவாறு, "எனக்குப் பிறிதொரு இறைச்சி இல்லை, அவளது இறைச்சியே வேண்டும்," என்று எண்ணி, தொடர்ந்து அங்கேயே இருந்தான். அந்தப் புலி, தினமும் இரவும், அந்தத் தேவியை எப்போதும் கண்காணித்துக்கொண்டே, அவளது முன் நிற்கும் அவனது நிலை, ஒரு பக்தன் போலவே இருந்தது. இதைக் கண்டு, தேவியின் உள்ளத்தில் கருணை எழுந்தது: "இவன் எப்போதும் என் பக்தன்; நான் அவனைப் பாதாள சக்திகளிலிருந்து காக்கும் பாதுகாவலியாக இருக்கிறேன்," என்று எண்ணினாள். அவளது கருணையின் சக்தியால், அந்தப் புலியில் உள்ள மூன்று மலங்களும் உடனே அழிந்துவிட்டன; உடனே அவன் தேவியை உணர்ந்தான். அவனது பசி அகன்றது, உடல் வன்மை மறைந்தது, பிறவியிலிருந்த தீமை மாய்ந்தது, மனத்தில் திருப்தி எழுந்தது. இவ்வாறு, தன்னை முழுமையாக நிறைவடைந்தவன் என்று உணர்ந்த புலி, உண்மையான பக்தராக மாறி, அந்த பரம தேவியை சேவித்தான். அந்தப் புலி, பிற தீய உயிர்களிடையே தீமையை நீக்கும் ஒருவனாக மாறி, தவ வனத்தில் சுற்றித் திரிந்தான். இதற்கிடையில், தேவியின் தவம் மேலும் தீவிரமானதாக, கடுமையானதாக வளர்ந்தது. ஆனால், அசுரர்களின் தொடர்ந்த தொந்தரவு காரணமாக, தேவர்கள் பிரம்மாவை அடைந்தனர். அவர்கள் தங்கள் பகைவரால் துன்புறுத்தப்பட்டதைப் பிரம்மாவிடம் கூறினர்; சும்பன், நிசும்பன் ஆகியோருக்கு அவர்கள் திருப்தியால் பெற்ற வரங்களைப் பற்றியும் விவரித்தனர். தேவர்களின் துன்பம் கேட்ட பிரம்மா, கருணையுடன், அசுரர்களை அழிப்பதற்கான காரணமும் அடிப்படையும் கொண்ட கதையை நினைவுகூர்ந்தார். பிரம்மா, தேவர்களுடன் சேர்ந்து, தேவியின் தவவிடத்திற்கு சென்றார்; தாம் முயற்சி செய்து, தேவர்கள் துன்பத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்று எண்ணினார். அங்கே, தேவர்கள் அனைவரும், உலகின் ஆதாரமாக விளங்கும், மிகக் கடுமையான தவத்தில் அமர்ந்திருந்த பரம தேவியான பவானியைப் பார்த்தனர். பிரம்மா, அந்த உலகின் தாயையும், ஹரியின் மனைவியையும், ருத்ரனின் மனைவியையும், மலைமகளாகிய மகிமையையும் வணங்கினார். பிரம்மாவை வந்ததைக் கண்டு, தேவியும், தேவர்களும் சேர்ந்து, அவருக்கு அர்க்யம் வழங்கி, முறையான மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். அவளது வரவேற்புக் குடிலுக்கு பதிலளித்து, புகழ்ந்து, தாமாகவே அறியாதது போல், பிரம்மா, அவள் தவத்தின் காரணத்தை விசாரித்தார்: "இவ்வளவு கடுமையான தவம் எதற்காக, அம்மையே? தவத்தின் எல்லா பலன்களும் உன்னுடைய சித்தத்திற்கே உட்பட்டவை. உலகங்களின் அதிபதியான பரம்பொருளைத் தாமே கணவராகப் பெற்றுள்ளீர்கள்; தவத்தின் பலன் உங்களுக்குப் பெற்றுவிட்டது. அல்லது, இது எல்லாம் உங்களது லீலைவிளையாட்டாக இருக்கலாம்; ஆனாலும், பரமனிடமிருந்து பிரிந்து தவம் செய்வது வியப்பாக உள்ளது. பிரபஞ்சம் படைத்ததின் தொடக்கத்தில், நீர் அந்த ஆண்டவரிடமிருந்து பிறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது; பிற உயிர்களில், நீர் எனது முதல்வன் மகனாக இருந்தீர். பிற உயிர்களின் பெருக்கத்திற்காக, பவா உங்கள் நெற்றியிலிருந்து பிறந்தபோது, நீர் எனக்கு ஆசான் ஆனீர், என் மருமகனும் ஆனீர். மலைமகன் உங்களது தந்தையாகவும், எனது தந்தையாகவும் இருந்தபோது, நீர் எனக்கு பெரியபாட்டனும் ஆனீர், உலகங்களின் மூதாதையாய் விளங்குகிறீர். இவ்வாறு, நீர் உலகங்களின் இயக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒருவராக, கணவருக்கான கடமைகளை முன்னதாகவே நிறைவேற்றிவிட்டீர். இனி உங்களுக்காக நான் மீண்டும் கணவரைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமா? மிகவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை; இந்த இருண்ட நிறத்தை நான் விட்டு விட்டால், சத்துவ குணத்தின் ஏற்பாடு மூலம், நான் கௌரியாக மாற முடியும். இவ்வளவு கடுமையான தவம் எதற்காக, அம்மையே? உன்னுடைய சித்தமே போதும் அல்லவா? இந்த விளையாட்டு உன்னுடையதே. உலகத்தின் தாயான உன்னுடைய விளையாட்டும் உலகங்களின் நலனுக்காகவே. எனவே, இதன் மூலம் எனது விருப்பமான பலன் ஒன்றாவது கிடைக்கட்டும். நிசும்பன், சும்பன் என்ற இரு அசுரர்கள் எனது வரங்களால் பெருமை கொண்டவர்களாக, தேவர்களை அழுத்துகின்றனர்; அவர்களை அழிப்பது உன்னால் நிகழ வேண்டும் என்று நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கே இனி காலதாமதம் வேண்டாம்; உடனே உறுதியுடன் நிலைநிறுத்து. இன்று உன்னுடைய சக்தி வெளிப்பட, அந்த இருவருக்கும் இறப்பு வந்து சேரும். பிராமணர்களால் வேண்டப்பட்டு, மலைமகளாகிய தேவியார் தன்னுடைய வெளிப்பட்ட தோலை விட்டார்; அவ்வாறு கௌரி உருவெடுத்தாள். அந்த விட்ட தோலில் இருந்து, "கௌசிகி" என்று பெயர்பெற்ற, "காளி" என்றும் அழைக்கப்படும், மழைமேகம் போல இருண்ட நிறம் கொண்ட, கன்னிகை உருவாகி வந்தாள். அந்த சக்தி, மாயையால் ஆனவளும், விஷ்ணுவின் நித்திரையாகவும் விளங்கியவளும், சங்கு, சக்கரம், முப்படை, மற்ற ஆயுதங்களுடன், எட்டு வலிமைமிக்க கரங்களை உடையவளாக இருந்தாள். அவள் மென்மையும், பயங்கரமும், கலந்த வடிவத்துடன், மூன்று கண்களும், சந்திரனை அலங்காரமாகவும், ஆண்கள் தொடாதவளாகவும், வெல்ல முடியாதவளாகவும், மிகுந்த அழகியவளாகவும் இருந்தாள். அந்த நித்திய சக்தியை, தேவியார் பிரம்மாவுக்கு வழங்கினார்; நிசும்பனும் சும்பனும் என்ற அசுர சிங்கங்களை அழிப்பவளாக. பிரம்மாவும் மகிழ்ச்சியுடன், அவளுக்காக ஒரு வலிமைமிக்க சிங்கத்தை வாகனமாக வழங்கினார். அவள் வழிபாடு விண்ட்ய மலைப்பகுதியில், மதுவும், இறைச்சியும், மீனும், அப்பமும் கொண்டு செய்யப்பட வேண்டும் என்று பிரம்மா உத்தரவிட்டார். அந்த சக்தி, பிரம்மாவும் விஸ்வகர்மாவும் அனுமதித்தபின், முதலில் கௌரியையும் பிரம்மாவையும் வணங்கி, மரியாதை பெற்றாள். தன்னுடன் சமமான பல சக்திகளும், தன் மகள்களும் சூழ, விண்ட்ய மலைக்குச் சென்று, அசுர அரசர்களை அழிப்பதற்காக புறப்பட்டாள். அங்கே, போரில் அந்த முன்னணி அசுரர்கள் அவளால் அழிக்கப்பட்டனர்; அவளது அம்புகளாலும், காமனின் அம்புகளாலும், அவர்கள் உடலும் மனமும் சிதைந்தது. அந்தப் போரின் முழு விவரங்கள் இங்கு கூறப்படவில்லை; பிற இடங்களில் இருந்து அறியலாம்; ஆனால் தேவையானவற்றை நான் இப்போது சொல்கிறேன். கௌசிகியை உருவாக்கிய கௌரி, அவளை பிரம்மாவிடம் ஒப்படைத்தார்; அதற்குப் பதிலாக, பிரம்மா, பெரியபாட்டன், பேசத் தொடங்கினார்.