ஶிவபுராணம்

பிரம்மா, அந்த அளவிட முடியாத ஜ்யோதிர்சம்பத்தை (அந்த தீபஸ்தம்பத்தை) உச்சியில் காண விரும்பி, அன்னப்பறவையாக வடிவெடுத்து மேலே எழுந்தார். அதேபோல், ஹரி (விஷ்ணு) அந்த அண்டத்தின் அடிப்பகுதியைத் துளைத்து, பாம்புகளின் உலகத்திற்கு கீழே ஆழமாக சென்றார். இருவரும் எவ்வளவு முயன்றாலும், அந்தத் தூணின் (லிங்கத்தின்) தொடக்கமோ முடிவோ எங்கும் காணப்படவில்லை; தீயைப் போல ஒளிரும் அந்தச் சுருளின் வடிவை எவரும் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. கடும் சோர்வுடன், வராக வடிவில் ஹரி முதலில் போர்க்களத்திற்கு திரும்பினார். அப்போது, உங்களுடைய தந்தை பிரம்மா, ஆகாயத்தில் பயணிக்கையில், அற்புதமாகவும், வாசனை மிகுந்தும், பல வருடங்களுக்கு முன்னர் விழுந்தும் இன்னும் களைதலில்லாத ஒரு கேதகிப் பூவைப் பார்த்தார். அந்தப் பூவைப் பார்த்து, பரமபரன் இருவரும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சிந்தித்தார். விளையாட்டாக, அவர் தலையை ஆட்டியபோது, அந்தச் சிறந்த கேதகிப் பூ கீழே விழுந்தது; உடனே பிரம்மா அதை பிடிக்க முனைந்தார். பிரம்மா கேதகிப் பூவிடம், "மலர்களின் அரசே, நீ ஏன் விழுகிறாய்? யார் உன்னை பிடித்திருக்கிறார்? நீ அந்த அளவிட முடியாத ஆதிசம்பத்தின் நடுவிலிருந்து பல காலங்களுக்கு முன்னரே விழுந்திருக்கிறாய். எனவே, நான் உன்னை காணவில்லை; அதை காணும் ஆசையை விட்டு விடு. அவருக்கு சேவை செய்யவே, நான் அன்னப்பறவையாக வந்துள்ளேன்," என்று கூறினார். பின்பு, "இனிமேல், நண்பா, இன்று நீ விரும்பியதை செய்ய வேண்டும்; இந்தச் சாட்சியையும் நீயும் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் கூற வேண்டும்," என்று கூறினார். அந்தத் தூணின் முடிவில் பிரம்மா பார்த்ததாகக் கூறினார்; அங்கே கேதகிப் பூ சாட்சி எனவும் சொல்லி, அச்சூழலில் வணங்கி, "அவசரத்தில் பொய் கூட நியாயமானது" என்று பழமொழியும் கூறினார். அப்போது, அச்சூதனை (ஹரி) அங்கு மிகவும் சோர்வடைந்து, மகிழ்ச்சி இழந்த நிலையில் பார்த்த பிரம்மா, ஆனந்தத்தில் ஆடி, உயர்ந்த உண்மையைச் சொன்னார். "ஹரி, அந்தத் தூணின் உச்சியை நான் பார்த்தேன்; கேதகிப் பூ சாட்சி," என்று பிரம்மா கூற, கேதகிப் பூ அங்கே, "இது பொய்" என்று வெளிப்படையாக சொன்னது. ஆனால், ஹரி அதை உண்மை என்று எண்ணி, பிரம்மாவை வணங்கி, பதினாறு விதமான பூஜைகளால் அவரை வழிபட்டார். பிரம்மா, பொய்யுடன் அந்த ஜ்யோதிர்லிங்கத்தைத் தாக்க முயன்றபோது, அந்த இறைவன் தானே தெளிவாக அவ்விடத்தில் தோன்றினார். அவரைக் கண்டதும், பிரம்மாவின் கை நடுங்கியது; மறுபடியும் அவர் இறைவனின் பாதங்களைப் பிடித்தார். "ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத உமது வடிவில், மேலும் இந்த மாயையால் தோன்றும் ஏதேனும் குழப்பங்கள் எனக்குத் தோன்ற வேண்டாம்; தயவு செய்து, உமது விளையாட்டால் ஏற்பட்ட இந்தக் குற்றத்தை மன்னிக்க வேண்டும்," என்று பிரம்மா வேண்டினார். இறைவன், "ஹரி, நீ ஆண்டாளும் ஆசையுடன் இருந்தாலும், உண்மையைச் சொன்னதால் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். எனவே, மக்கள் மத்தியில் நீ எனக்குச் சமமான பெருமையைப் பெறுவாய்; என் மரியாதையும் உனக்குக் கிடைக்கும். இனிமேல், இந்தத் தலத்தை நிறுவுவதற்காக நீயும் உன் தனிப்பட்ட வடிவும் விழாக்கள் செய்து வழிபட வேண்டும்," என்று அருளினார். அப்போதே, அந்த இறைவன் பெருமகிழ்ச்சியுடன், ஹரிக்கு உயர்ந்த சமத்துவத்தை அருளினார்; அங்கு இருக்கும் எல்லா தேவர்களும் அதைக் கண்டனர். அதன்பிறகு, அந்த மகா தேவன், பிரம்மாவின் அகம்பாவத்தை அடக்க, தன் இடைமுடியில் இருந்து ஒரு அதிசயமான உருவத்தை உருவாக்கினார்; அவனை 'பைரவர்' என்று அழைத்தார். பைரவர், சிவபெருமானின் சபையில் வணங்கி, "இங்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? விரைவில் கட்டளையிடவும், ஆண்டவா," என்று கேட்டார். "இந்த பிரம்மா, உலகங்களின் முதன்மை உருவாக்குபவர், வழிபடத்தக்கவர்; கூரிய வாளால் அவனை விரைவாகத் தாக்கு," என்று இறைவன் கட்டளையிட்டார். உடனே பைரவர், ஒரு கையால் பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலையை பிடித்து, அது அகம்பாவத்துடன் பொய் பேசுவதால், அதை வெட்டி, அவரைக் கொல்ல முயன்று வாளை உற்சாகமாக ஆட்டினார். பிரம்மா, தன் அலங்காரம், ஆடைகள், மாலைகள், மேல் துணி, சடைகள் எல்லாம் சிதறி, புயல் தொடங்கும் போது கொடிபோல் அசைந்து, பைரவரின் பாதங்களில் விழுந்தார். அப்போது, அச்சூதன் (விஷ்ணு) அந்த நிகழ்வை காண விரும்பி, இறைவனின் பாத தூளைத் தன் தலையில் சூடி, கண்ணீர் வழிந்து, கைகூப்பி, குழந்தைபோல் தடுமாறிய வார்த்தைகளால் தந்தையிடம் பேசினார். "ஆண்டவா, நீயே முயற்சியுடன் அளித்த அந்த ஐந்து முக அடையாளம், ஆட்சி சின்னம்; அதற்காக அவரை மன்னிக்க வேண்டும்; அவர் உன் அருளுக்குத் தகுதியானவர். விதியின் பொருட்டு அவருக்கு தயை செய்," என்று வேண்டினார். அச்சூதனின் வேண்டுகோளை ஏற்று, இறைவன் மகிழ்ச்சியுடன் பைரவரைத் திரும்ப அழைத்து, பிரம்மாவுக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை நீக்கினார். பின்னர், அந்த இறைவன், தன்னுடைய தலையில்லாமல் நிற்கும் பிரம்மாவிடம், "ஓ பிரம்மா, நீ வழிபாட்டை விரும்புபவன், பாசாங்கு செய்பவன், ஆண்டாளும் ஆசையுடன் இருப்பவன். இனிமேல், உலகில் உனக்கு மரியாதை கிடையாது; விழாக்களோ, சிறப்பு இருக்கைகளோ உனக்கு இல்லை. உன் தலையை விடுவிக்கவேண்டும் என்பதே என் ஒரே வேண்டுகோள்," என்று கூறினார். பிரம்மா, "உமக்கு வணக்கம், பாக்கியசாலி, உறவினனே, உலகத்தின் ஆதாரமே, எல்லா குறைகளையும் பொறுப்பவரே, சம்பு, மலை வில்லையுடன் இருப்பவரே," என்று பணிந்து கூறினார். "ஒரு ஆண்டவனில்லாமல் இந்த உலகம் பயத்தில் நிலைக்காது; எனவே, தண்டனைக்குத் தகுதியானவரைத் தண்டித்து, உலகப் பாரத்தைத் தாங்கு, மகனே. நான் உனக்கு ஒரு அரிய, உயர்ந்த வரம் அளிக்கிறேன்: எல்லா வைதானிக மற்றும் க்ருஹ்ய யாகங்களில் நீயே ஆசாரியராக இருப்பாய். உன்னை இல்லாமல் யாகம், எல்லா உறுப்புகளும், ஹோமங்களும் இருந்தாலும் பலன் தராது," என்று இறைவன் அருள் வழங்கினார். பிறகு, அந்த இறைவன், பொய் சாட்சி சொன்ன கேதகிப் பூவை நோக்கி, "ஓ கேதகி, நீ தீயவள், பொய்யாளி; இங்கிருந்து விலகு! இனிமேல், என் பூஜையில் உன் பூ சேரக்கூடாது; உன் பூ உயர்ந்ததாகக் கருதப்படக்கூடாது," என்று கூறினார். உடனே அங்கிருந்த தேவர்கள் அனைவரும் கேதகியை அருகில் வராமல் தடுத்தனர். அப்போது, கேதகிப் பூ இறைவனை வணங்கி, "ஆண்டவா, உன் கட்டளையால் என் பிறவி பயனற்றதாகி விட்டது; இனி அதை பயனுள்ளதாக்க வேண்டும், தந்தையே! என் பாவத்தை மன்னிக்கவும். அறிவோ அறியாமையோ காரணமாக உருவான பாவம், உன்னை நினைத்தாலே அழிகிறது. உன்னை இப்படி நேரில் கண்டபோது, எனக்கு பொய்யான பழி எப்படி ஏற்படும்?" என்று கூறியது. கேதகியின் புகழ்ச்சியை ஏற்று, இறைவன், "நான் உன்னை ஏற்க இயலாது; நான் எப்போதும் உண்மை பேசுபவன்," என்று கூறினாலும், "ஆனால், உன்னை என் சொந்தமாக ஏற்றிக்கொள்வேன்; உன் பிறவி நிறைவேறும். குடை உருவில், எனக்கு மேலே நீ இருப்பாய்," என்று அருள் செய்தார். இவ்வாறு, கேதகிக்கு அருள் செய்து, இறைவன், விதி (பிரம்மா) மற்றும் மாதவனுடன் (விஷ்ணு) சேர்ந்து, அந்தச் சபையில் எல்லா தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டார். அந்த நேரத்தில், விதியும் மாதவனும் இறைவனை வணங்கி, இடது மற்றும் வலது பக்கங்களில் அமைதியாக, கைகூப்பி நின்றனர். அங்கே, இறைவனைத் தன் குடும்பத்துடன் சிறப்பு இருக்கையில் அமர்த்தி, தூய அர்ப்பணிப்புகளால், அந்த மகானுக்கேற்றபடி, அவரை ஆராதனை செய்தனர்.