ஶிவபுராணம்

பரமபவித்திரமான விஷ்ணு, உலகத்தை மற்றும் உலகின் படைப்பாளியான பிரம்மாவையும் ஒருங்கே படைத்தார். விஷ்ணுவின் அந்த மகிமையைப் பார்த்த பிரம்மா, அவர் தன்னால் உருவாக்கப்பட்டதை உணர்ந்தார். ஆனால், கடும் பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிரம்மா சிரித்தபடி, “விஷ்ணுவே, உன் படைப்பின் காரணத்தை நான் தெரிந்து கொண்டேன்; நம் இருவருக்கும் மேலாக ஒருவருண்டு—அவர் ருத்ரர்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை,” என்றார். பெரும் ஆண்டவரின் கிருபையால், “நீயே முதன்மை படைப்பாளர், உண்மையில் பாதுகாவலனாகவும் இருக்கிறாய்,” என்று பிரம்மா கூறினார். “நானும் தவம் செய்து தேவாதி தேவனான ருத்ரனை வழிபடுவேன்; உன்னுடன் சேர்ந்து இந்த உலகை முழுமையாக படைப்பேன்; இதில் சந்தேகம் இல்லை,” என்றார். இவ்வாறு விஷ்ணுவிடம் கூறியபின், தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரம்மா, தன் தவத்தால் சங்கரனை அடைந்து, அவனிடம் வேண்டுகோள் வைத்தார்: “பகவானே, தேவர்களின் தலைவனே, உலகத்தின் ஆண்டவரே, மகா பிரபுவே, விஷ்ணு உங்கள் இடப்புறத்திலிருந்து பிறந்தார்; நானும் உங்கள் வலப்புறத்திலிருந்து பிறந்தேன். என்னுடன் சேர்ந்து, அச்யுதன் இந்த உலகை படைத்தார்; உங்கள் பலத்தில் நம்பிக்கை வைத்து, பொறாமையால் அவனை நான் பழித்தேன். என் இயல்பால் நான் உன்னைவிட மேலானவன் அல்ல; உண்மை என்னும் பொறையில், நம் இருவரும் உங்களிலிருந்தே தோன்றினோம்; நாமிருவரும் ஒன்றாக இருக்கிறோம். முன்பு அவர் மீது நீங்கள் காட்டிய பக்திக்காக நீங்கள் அருளினதை, சங்கரா, எனக்கும் வழங்க வேண்டும்,” என்று அன்புடன் வேண்டினார். பிரம்மாவின் இந்த வேண்டுகோளை கேட்ட சந்திரசேகரர், கருணையின் குன்றாக இருந்து, அவருக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் நியாயமாக வழங்கினார். இதனால், பிரம்மா, எல்லோருக்கும் ஆத்மரூபமான அந்த ஆண்டவரிடமிருந்து அந்த நிலையையும் பெற்றார். உடனே அவர் விரைந்து, பரமபுருஷனான விஷ்ணுவைச் சந்திக்க ஓடினார். அந்த நேரத்தில், பாற்கடல் எனும் புனித இடத்தில், சூரியனைப் போல ஒளிரும், பொன்னாலும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக மாளிகையில், மனதில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த இடத்தில், முடிவில்லாத ஆதிசேஷனில் சாய்ந்தபடி, தாமரைக்கண்ணும் நான்கு கரங்களும் கொண்ட, ஒளிவீசும் திருமேனியுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவை பிரம்மா கண்டார். அவர் சங்கும் சக்கரமும் ஏந்தியவராக, சாந்தமான முகத்துடன், சந்திரனைப் போல ஒளிரும் முகத்துடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் சின்னத்துடன், இனிமையாகவும் கருணையுடன் புன்னகை புரிந்தார். அவரது திருவடிகள் பூமியின் மென்மையான தாமரை கரங்களால் சிவப்பாகி, பாற்கடல் அமுதத்தில் துயில்கொள்பவரைப் போல இருந்தது. இருளில் அவர் காலருத்ரராக, ரஜஸில் பொன்னில் பிறந்தவராக, சுத்தத்தில் எல்லாவற்றையும் நிறைவு செய்யும் விஷ்ணுவாக, பரத்துவத்தில் மகேஸ்வரராக விளங்கினார். இந்த பரமபுருஷனைப் பார்த்த பிரம்மா, துணிச்சலுடன், “விஷ்ணுவே, நீ ஒருகாலத்தில் உன்னை உன்னையே விழுங்கினதைப் போல, இப்போது நானும் உன்னை விழுங்கப்போகிறேன்,” என்று கூறினார். பிரம்மாவின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், வலிமைமிக்க விஷ்ணு விழித்துக்கொண்டு, முன்னோரை பார்த்து சிரித்தார். அந்தக் கணத்தில், விஷ்ணு அந்த மகான் ஆன்மாவால் விழுங்கப்பட்டார்; உடனே பிரம்மா, தன் நெற்றிக்கிடையே இருந்து எளிதாகவே விஷ்ணுவை மீண்டும் உருவாக்கினார். அப்போது, சந்திரனை அலங்கரித்த அந்த பாக்கியசாலியான ஆண்டவர், இருவரையும் காணும் விதமாக ஒரு உருவத்தை எடுத்தார்; ஆனால் அவர் உண்மையில் ரூபரஹிதன். முன்பு அவர்களுக்குப் பரம கிருபை வழங்கியவர், மீண்டும் அவர்களிடம் வந்தார், அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற அருள் வழங்கும் பொருட்டு. பிரம்மா மற்றும் நாராயணர் அங்கு நின்று, மகிழ்ச்சியுடனும் பயத்துடனும், அந்தத் தெய்வத்தை வியப்புடன் வணங்கினார்கள்; அவர்கள் தொலைவில் இருந்து பலமுறை பணிந்தனர். பின்பு, பினாகம் ஏந்தும் பவா, அந்த இருவரையும் அருளுடன் பார்த்து, அவர்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்துவிட்டார். இப்போது, ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ருத்ரரின் அவதாரத்தின் காரணத்தை நான் விளக்கப்போகிறேன்; அதன் மூலம் பிரம்மாவின் படைப்பு தொடர்கிறது, அது முறிவடைந்தபோது. ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், பிரம்மா, அண்டத்தில் பிறந்தவர், உயிரினங்களை படைத்த பிறகு, அவை வளரவில்லை என்பதால் கவலையிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்ந்தார். அவரது சோகத்தை நீக்கவும், சந்ததியை அதிகரிக்கவும், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், காலத்தின் ரூபமாக ருத்ரர், ருத்ரகணங்களின் தலைவன், தோன்றுகிறார். பரமபிரபுவான மகேசன், நீலமும் சிவப்பும் கலந்த நிறத்துடன், பிரம்மாவின் மகனாக அவதரித்து, பிறப்பில் இளையவராக இருந்தாலும், அவருக்கு அருள்புரிகிறார். அந்த பாக்கியசாலியான ஆண்டவர், சக்தியின் சொந்த களஞ்சியமாக, துன்பமற்றவராக, ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத ஆதியாயினராக, சகல உயிர்களையும் தன்னுள் இழுக்கும் வல்லமையுடன் விளங்குகிறார். உயர்ந்த இறையாட்சியுடன், பரமபதியில் உறைபவராக, தன்னுடைய சக்தியால் இயங்குபவராக, அந்த அடையாளங்களால் எப்போதும் குறிக்கப்படுபவராக இருக்கிறார். அவரது பெயர் பெயரற்றது; அவர் ரூபம் அந்த ரூபமே; அவர் அந்த செயல்களைச் செய்ய வல்லவர்; அந்த விதிகளுக்கு ஏற்ப நடந்து, அந்த கட்டளைகளை நிலைநாட்டுபவர். ஆயிரம் சூரியன்களைப் போல ஒளிர, தலையில் திங்களும், பாம்புகள் மாலையாகவும், கை வளையல்களாகவும், முன்ஜக் கம்பளமாகவும் அணிந்திருந்தார். ஜலந்தரன், பிரம்மா, இந்திரன் ஆகியோரின் பாகங்கள் கொண்ட தலைக்கூடுகளால் அவர் ஒளிர்ந்தார்; அவரது ஜடாபருவம் மஞ்சள் நிறத்தில், கங்கை அலைகளால் அரை ஈரமாக இருந்தது. ஒரு மலையின் எல்லையில் இருக்கும் அழகைப் போல, முறிந்த யானைத் தந்தங்களின் முளைகளால் அழுத்தப்பட்டபடி, இடது காதில் வட்டமான குண்டலத்துடன் காட்சியளித்தார். பெரும் நண்டி மீது ஏறியவர்; அவரது குரல் மேகக் கர்ஜனை போல்; அவர் ஒரு பெரிய நெருப்பைப் போல ஜொலித்தார்; அளவற்ற வலிமையும் வீரமும் கொண்டவர். இந்த பயங்கரமான மற்றும் மாட்சிமைமிக்க ரூபத்தில், மகேஸ்வரர், பிரம்மாவின் மகளுக்கு ஞானம் அளித்து, படைப்பில் உதவினார். ஆகவே, ருத்ரரின் அருளால், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், உயிர்களின் தொடர்ந்த படைப்பு ப்ரஜாபதியின் வழியாக ஓடும் நதிபோல் நடைபெறுகிறது. ஒருமுறை, பிரம்மா படைக்குமாறு கேட்டபோது, அந்த நீலசிவப்பு நிறத்துடன், ருத்ரர் தன்னுடைய சிந்தனையால், தன்னைப்போல அனைத்தையும் உருவாக்கினார். அவர் ஜடா முடி, அஞ்சாத மனம், நீலக்கண்டம், மூன்று கண்கள், முதுமையற்ற, மரணமற்ற, தீக்கதிரும் சிறந்த ஆயுதங்களும் கொண்ட உயிரினங்களை உருவாக்கினார். அவர்களால் பதினான்கு உலகங்கள் முழுவதும் நிரம்பின. இந்த பல்வேறு ருத்ரர்களை பார்த்த பிதாமஹன், ருத்ரரை நோக்கி, “தேவர்களுக்கும் தேவருக்கும் வணக்கம்! சிவப்புக் கண்களையுடையவரே, வேறு உயிரினங்களை படையுங்கள்; உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இவர்கள் மரணத்துடன் கூடியவர்கள்,” என்று வேண்டினார்.