ஶிவபுராணம்

பிரபஞ்சம் உருவாகும் முறைகள் பற்றி இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. சக்தி, திருப்தி, சாதனை ஆகியவை மாறுபட்ட போதும், இவை அனைத்தும் பற்றற்றவை, மீண்டும் பகிர்ந்து கொடுப்பதில் அன்போடு ஈடுபடுகின்றன. மூலபிரக்ருதியிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் உயிர்கள், பஞ்சபூதங்களிலிருந்து தொடங்கி, உண்பவர்களாகவும், நடத்தை இல்லாதவர்களாகவும் விவரிக்கப்படுகின்றனர். முதற்கட்ட படைப்பு, மஹத் தத்துவத்திலிருந்து பிரம்மா, அந்த பரம்பொருளாக உருவாகிறது. இரண்டாவது படைப்பு, ஸூக்ஷ்ம தத்துவங்களிலிருந்து பஞ்சபூதங்கள் உருவாகும் 'பூதசர்ஜனம்' எனப்படுகிறது. மூன்றாவது படைப்பு, இంద్రியங்களிலிருந்து எழும் 'இந்திரியசர்ஜனம்' ஆகும். இவ்வாறு, அறிவு இல்லாமல் நிகழும் இயற்கை படைப்புகள் முடிகின்றன. நான்காவது முக்கியமான படைப்பு, 'அசைவற்ற உயிர்கள்' எனப்படும். அடுத்ததாக, 'இடப்புற ஓட்டத்துடன்' உருவாகும் ஐந்தாவது படைப்பு, மிருகங்களுக்கு உரியது. 'மேல்நோக்கி ஓடும்' ஆறாவது படைப்பு, தெய்வீகமாகும். 'கீழ்நோக்கி ஓடும்' ஏழாவது படைப்பு மனிதர்களுக்குரியது. எட்டாவது படைப்பு 'கிருபைசெய்யும் படைப்பு', ஒன்பதாவது 'பிள்ளை படைப்பு' என அழைக்கப்படுகிறது. முதலாவது மூன்று படைப்புகள் இயற்கையாகவும், அறிவில்லாமல் தோன்றுகின்றன. பின்னர், முக்கியமான படைப்பிலிருந்து தொடங்கும் ஐந்து படைப்புகள் அறிவுடன் நிகழ்கின்றன; இவை 'விகார' படைப்புகள் என அழைக்கப்படுகின்றன. பிரம்மா தன் மனதிலிருந்து சனந்த, சனக, சனாதன ஆகியோரையும், முன்பு ரிபு, சனத்குமாரரையும் படைத்தார். இவர்கள் யோகிகள்; ஆசை, பொறாமை இல்லாதவர்கள். இவர்கள் மனம் முழுவதும் இறைவனில் ஈடுபட்டதால், படைப்பில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. சனகாதிகள் படைப்பில் விருப்பம் காட்டாமல் விலகினர். பிரம்மா மீண்டும் படைக்க விரும்பி உன்னத தவம் புரிந்தார். ஆனால் எதுவும் தோன்றவில்லை. நீண்ட காலம் கழிந்தபோது, துக்கத்தால் கோபம் எழுந்தது; அந்தக் கோபத்தால், அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன. அந்தக் கண்ணீர் துளிகளிலிருந்து 'பிரேத' எனப்படும் உயிர்கள் தோன்றின. தன் கண்ணீரிலிருந்து பிறந்த உயிர்களைப் பார்த்த பிரம்மா வருந்தினார். அந்த வருத்தத்தால், கோபமும் வெறுப்பும் சேர்ந்த கடும் மயக்கம் அவரை பிடித்தது; அதனால், உயிர்ச் சுவாசம் இழந்து மயங்கி விழுந்தார். அப்போது, உயிரின் அதிபதி, அருள்மிகு ருத்ரன், நீலம் மற்றும் சிவப்பு நிறத்துடன், அதி அருளுடன், பரம்பொருளின் வாயிலிருந்து தோன்றினார். அந்த இறைவன், தன்னை பத்து வடிவங்களாகவும், ஒரே வடிவமாகவும் பிரித்தார். பத்து வடிவங்களாகவும், தனித்த வடிவமாகவும் உருவான அவர்களிடம் அவர் கூறினார்: "நீங்கள் என் படைப்புகள். உலகங்களுக்கு நன்மை செய்யவே உங்களைப் படைத்தேன். அனைத்து உயிர்களின் நிலை மற்றும் நலனுக்காக, தளராமல் முயற்சி செய்யுங்கள்." இவ்வாறு கூறியபோது, அவர்கள் அழுதும் ஓடினும்; அதனால், அவர்கள் 'ருத்ரர்கள்' என அழைக்கப்பட்டனர். அந்த ருத்ரர்களே உயிர்ச் சுவாசங்கள்; அவை உண்மையில் மகான்மாக்கள். பிரம்மா உயிர் இழந்து இருந்தபோது, கருணைமிகு மகேஸ்வரன், தன் மகனாகிய ருத்ரன், உயிர்களை மீண்டும் அவருக்குத் தந்தார். உயிர்கள் திரும்பியதில் மகிழ்ந்த முகத்துடன் ருத்ரன், பிரம்மாவிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்: "பயப்படாதீர்கள், பயப்படாதீர்கள், மகாபாக்யரே, விரிஞ்சா, உலகங்களுக்கு ஆசானே! நான் உங்கள் உயிர்களை மீண்டும் வழங்கியுள்ளேன்; மகிழ்ச்சியுடன் எழுங்கள், தர்மனே!" அந்த இனிய வார்த்தைகளை கேட்டு, கனவில் அனுபவிப்பது போல பிரம்மா, மலர்ந்த தாமரைப்பூ போல பிரகாசிக்கும் கண்களால் ஹரனை மெதுவாக நோக்கினார். உயிர் திரும்பிய பிரம்மா, கைகூப்பி, மென்மையான, ஆழ்ந்த குரலில் கூறினார்: "உம்மை காணும் தரிசனத்தால் எனது மனம் மகிழ்கிறது; நீர் யார், இங்கு உலகரூபமாக, பதினொன்று அம்சங்களுடன் நிற்கிறீர்?" இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகேஸ்வரன், தேவர்களின் தலைவன், தன் கரங்களை மென்மையாக பிரம்மாவைத் தொட்ந்து கூறினார்: "நான் உன்னுடைய மகனாக வந்துள்ள பரமாத்மாவே; இந்த பதினொன்று ருத்ரர்களும் உன்னை பாதுகாப்பதற்காக வந்துள்ளார்கள். எனது அருளால் இந்தக் கடும் மயக்கத்தை நீக்கி, பழையபடி விழித்தெழு; நீ மீண்டும் உயிர்களை படைக்க வேண்டும்." இவ்வாறு அருள்மிகு இறைவனால் கூறப்பட்ட பிரம்மா, மனதில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆன்மா, பரமபதியை எட்டு வகை ஸ்தோத்ரங்களால் புகழ்ந்தார்: "அருள்மிகு ருத்ரா, சூரியனுக்கு இணையான பிரகாசமுடையவரே, உமக்கு வணக்கம்! ஜலமும், சாறும் உம் சுரூபமாக உள்ள பவ தேவனுக்குப் பணிவோம்; பூமியின் வடிவான சர்வா, நந்தி, சுரபி ஆகியோருக்கு வணக்கம். உமக்கு வணக்கம், வாசவா, உம் சுரூபம் ஸ்பரிசாகும்; உயிர்களின் அதிபதியான உமக்கு, அதிக ஜோதி உடையவருக்கு, பயங்கர வடிவானவருக்கு, ஆகாசம் வடிவானவருக்கு, ஒலி வடிவானவருக்கு வணக்கம். பயங்கர வடிவம் உடையவருக்கு, யாகம் எனும் சுரூபத்துக்குரியவருக்கு, மகாதேவனுக்கு, சோமனுக்கு, அமரமான வடிவம் உடைய உமக்கு வணக்கம். இவ்வாறு மகாதேவனைப் புகழ்ந்து, உலகத்தின் முதியவர் பிரம்மா, இறைவனை மரியாதையுடன் வணங்கி, இவ்வாறு கூறினார்: "பிரபஞ்சத்தின் இறைவா, கடந்த கால, எதிர்காலம் ஆகியவற்றின் அதிபதியே, என் மகனே, மகாதேவா! நீ என் உடலில் இருந்து படைப்புக்காக, காமதேவனை அழித்தவராக எழுந்துள்ளாய். எனவே, பிரபஞ்சத்தின் அதிபதியே, நான் இந்த மகா காரியத்தில் ஈடுபடும்போது, எங்கும் எனக்கு உதவி செய்யும் அருளை வழங்கும்; நீயும் இந்த உயிர்களை படைக்க வேண்டும்." இதனால், மூன்று நகரங்களை அழித்த ருத்ரன் தூய்மையடைந்தார்; சங்கரன், "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர், மகிழ்ச்சியடைந்த பிரம்மா, அவரை மரியாதையுடன் போற்றினார். அனுமதி பெற்ற பிறகு, பிற உயிர்களையும் படைத்தார். பிரம்மா, தனது மனதிலிருந்து மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, கிரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்ட ஆகியோரை உருவாக்கினார்; இவர்களுக்கு முன் தர்மனையும், சங்கல்பத்தையும் படைத்தார். இவ்வாறு, ருத்ரருடன் சேர்த்து, பிரம்மாவின் பன்னிரண்டு மகன்கள் முதன்முதலில் அறிவிக்கப்படுகின்றனர்; இவர்கள் பழமையான குலதலைவர்கள். இவர்களிலிருந்து பன்னிரண்டு வம்சங்கள் தோன்றின; அவை தேவர்களும், பல்வேறு தேவகணங்களும், பெரும் சந்ததியுடன், யாகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெருமக்களும் ஆனார்கள்.