ஶிவபுராணம்

பரமபரனான விஷ்ணுவும் பிரம்மனும் இடையே ஏற்பட்ட மோதலைக் கண்டு தேவர்கள் மிகவும் கலக்கமடைந்து, கவலையுடன் பேசினர். அப்போது விஷ்ணு, ஆத்திரத்தால் மூச்சை கனமாக இழுத்து, மிகுந்த கோபத்துடன் மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தை பிரம்மாவை நோக்கி எய்யத் தயாரானார். இதைக் கண்ட பிரம்மா, அதீத கோபத்துடன் முழு பிரபஞ்சத்தையும் அசைத்தார். அவர் பயங்கரமான பாசுபத அஸ்திரத்தை விஷ்ணுவின் மார்பில் செலுத்தினார். அந்த அஸ்திரம், பத்து ஆயிரம் சூரியன்களைப் போல வானில் பிரகாசித்தது. அந்த அஸ்திரம் ஆயிரம் பயங்கரமான வாய் கொண்டதாகவும், கடும் புயலைப் போல கோபத்துடன் இருந்ததாகவும், பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் பெரும் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. இவ்வாறு, பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் ஒருவருக்கொருவர் அழிவை தரும் வகையில் போரிட்டனர். இதனால் அனைத்து தேவர்களும் மிகுந்த கலக்கத்துடன், “மன்னர்களின் குழப்பம் போல இது நடந்துவிட்டதே!” என்று ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக் கொண்டனர். “யாரிடமிருந்து படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு, மறைவு, அருள் ஆகியவை தோன்றுகின்றனவோ, அந்த பிரம்மாவும், திரிசூலம் ஏந்தியவரும், அவர்களின் அனுமதி இன்றி இங்கே ஒரு புல் இலை கூட அழிக்க முடியாது,” எனத் தேவர்கள் உணர்ந்தனர். பயத்தால் அவர்கள் சிவபெருமானின் இல்லத்தையே நாடினர். அவர்கள் சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கடவுளான பரமசிவன் இருப்பது போல கைலாச பர்வதத்தின் சிகரத்திற்கு சென்றனர். அங்கு சென்ற தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த பரம்பொருளின் உன்னதமான இல்லத்தை அடைந்தனர். அவர்கள் அந்த மாளிகையில், ஓம் என்ற புனித நாத வடிவில் வணங்கி நுழைந்தனர். அந்த அரங்கின் நடுவில், ரத்ன சிம்மாசனத்தில், உமையுடன் ஒளிரும் தேவர்களின் தலைவனை அவர்கள் கண்டனர். அவர் ஒரு காலில் மற்றொரு காலைக் கீழே வைத்து, கரங்களை வணக்கத்திற்கு ஏற்ற விதத்தில் வைத்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி பக்தர்கள் நிறைந்திருந்தனர்; அவர் எல்லா மங்களச் சின்னங்களாலும் விளங்கினார். அவரை பக்தியுடன் பெண்கள் தாமரை இலை விசிறியால் வீசினர்; வேதங்கள் அவரை தொடர்ந்து புகழ்ந்தன; அவர் எல்லோருக்கும் அருள்புரியும் இறைவனாக இருந்தார். இப்படிக் கடவுளை கண்ட தேவர்களுக்கு கண்கள் மகிழ்ச்சியின் நீரால் நிறைந்தன. அவர்கள் தொலைவில் இருந்து வணங்கினர்; தேவர்களின் பெரும் கூட்டம் அவரை வணங்கி வாழ்த்தினார்கள். அந்த தேவர்களைப் பார்த்த இறைவன் தன் அணிவகுப்புடன் அருகில் அழைத்தார். தேவர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில், அந்த தேவர்களின் முத்திரைச் சிறப்பும் அருளும் நிறைந்த வார்த்தைகளை அவர் சொன்னார்: “பிள்ளைகளே, நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா? உலகமும், தேவர்கள் வம்சமும் என் கட்டளையின்படி நடக்கிறதா? ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கடமையில் ஈடுபட்டுள்ளீர்களா?” “பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் இடையே ஏற்பட்ட போரைக் குறித்து நான் ஏற்கனவே அறிவேன், தேவர்களே. உங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வரும் கவலையான வார்த்தைகள் இதை உறுதிபடுத்துகின்றன,” என்றார். இப்படிச் சிறுவனின் இனிமையான வார்த்தைகளால், இறைவன் தேவியை மகிழ்வித்துவிட்டு, தேவர்களின் சபைக்கு சென்றார். பின்பு, ஹரி மற்றும் பிரம்மா இடையே நடந்த போர்க்க்களத்திற்கு செல்ல, அந்தச் சபையிலேயே நூறு தலைவர்களை அழைத்தார். அதன்பின், பரமபரனின் புறப்பட்டலை அறிவிக்கும் பல்வேறு இசைக்கருவிகள் முழங்கின. அணிவகுப்பில் தலைவர்கள் பல்வேறு வாகனங்களும், ஆபரணங்களும் அணிந்து, முழுமையாக ஆயத்தம் செய்யப்பட்டிருந்தனர். பத்ராம்பிகையின் கணவரான இறைவன், ஐந்து வட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஓம் வடிவில் தொடங்கி முடியும் அரிய ரதத்தில் ஏறினார். இந்திரனை உட்பட, தேவர்கள், அவர்களின் புதல்வர்கள், அணிகள் அனைவரும் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர். பரமசிவன், உன்னத தேவியால் போற்றப்பட்டு, தன் படையுடன் போர்க்களத்திற்கு சென்றார். அவர்கள் போரைக் கவனித்தபோது, இறைவன் மேகங்களில் மறைந்தார்; இசைக்கருவிகளின் ஒலி நின்றது; தேவர்களின் கூச்சல் அமைதியாகியது. அப்போது பிரம்மாவும் அச்யுதனும் ஒருவரையொருவர் அழிக்க விரும்பி, மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தையும் பாசுபத அஸ்திரத்தையும் பயன்படுத்தினர். அந்த அஸ்திரங்களின் தீயால் பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவின் மூன்று உலகங்களும் எரிந்தன. இதைக் கண்ட சிவபெருமான், ஒரு பயங்கரமான, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பிரளயத்தை உணர்ந்தார். அந்தக் காலத்தில், அவர் ஒரு மிகப்பெரிய, பாகுபாடற்ற, அச்சமூட்டும் அக்னி ஸ்தம்பம் போல் தோன்றினார். அந்தப் பெரும் தீயினால், உலகங்களை அழிக்கும் சக்தி கொண்ட அந்த அஸ்திரங்கள் கண நேரத்தில் வீணாயின. இந்த அதிசயமான, விசித்திரமான, மங்களகரமான உருவம் அந்த அஸ்திரங்களை அமைதிப்படுத்தியது என்பதைப் பார்த்து, “இதுவென்ன, இவ்வளவு அதிசயமான வடிவம்?” என்று அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் கேட்டனர். “இந்த ஸ்தம்பம், இளஞ்சுடர் வடிவில், உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது—இதன் மேல், கீழ் எதுவும் எங்களால் காணப்படவில்லை,” என்று அவர்கள் உரைத்தனர். இவ்வாறு தீர்மானித்த பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும், தங்களது வீரம் மீது பெருமை கொண்டு, அதனை ஆராய விரைந்து சென்றனர். “நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஒன்றைச் செய்ய இயலாது,” என்று கூறி, விஷ்ணு ஒரு வராக வடிவம் எடுத்து அதன் அடியைத் தேட சென்றார். அதுபோல, பிரம்மா ஒரு அன்னப்பறவை வடிவம் எடுத்து அதன் உச்சியைத் தேட சென்றார். ஹரி, பாதாள உலகத்தையும் துளைத்து, மிகவும் கீழே சென்றார். ஆனால் அந்த ஸ்தம்பத்தின் வடிவத்தை, அதன் தீப்பொலிவை எவரும் காண முடியவில்லை. வராக வடிவில் ஹரி, சோர்வடைந்து, முதலில் போர்க்களத்திற்கு திரும்பினார். அந்த நேரத்தில், உமது தந்தையான பிரம்மா, ஆகாயத்தில் செல்லும் போது, ஓர் அற்புதமான, சிறிது கீழே விழுந்திருந்த, வாசனை மிகுந்த, பல ஆண்டுகள் பழைய, வாடாத கேதகிப் பூவை கண்டார். அந்த பரமபரன், அந்த பூவைப் பார்த்து, “இப்போது நாம் இருவரும் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று சிந்தித்தார். அவர் சிறிது சிரித்துப் பார்த்தபோது, தனது தலையை அசைத்ததால், அந்தச் சிறந்த கேதகிப் பூ கீழே விழுந்தது; அதைக் கைப்பற்ற முயன்றார். “ஏ மலர்களின் தலைவனே, பூக்களின் அரசே, ஏன் விழுகிறாய்? யாரால் நீ பிடிக்கப்பட்டாய்? அளவிட முடியாத அந்த ஆதிசம்பவ ஸ்தம்பத்தின் நடுவிலிருந்து நீ எப்போதோ விழுந்திருக்கிறாய்,” என்று பிரம்மா கேட்டார். “எனவே, நான் உன்னை காணவில்லை; அதை காணும் ஆசையை விட்டுவிடு. அவருக்கு சேவை செய்யும் பொருட்டு, நான் அன்னப்பறவை வடிவில் இங்கு வந்துள்ளேன்.” “இப்போது, தோழா, இன்று நீ என் விருப்பப்படி செய்ய வேண்டும். இது விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் நீயும் நானும் சேர்ந்து சொல்ல வேண்டும்,” என்று பிரம்மா கேட்டார். “இந்த ஸ்தம்பத்தின் முடிவில் நான் பார்த்தேன்; அதற்கு நான் சாட்சி, ஓ அச்யுதா!” என்று கூறி, அந்த கேதகிப் பூவின்முன் வணங்கினார். “கஷ்டத்தில் பொய் சொல்லுவது கூட சம்மதம் என்றொரு பழமொழியும் உண்டு.” அந்த நேரத்தில், பெரும் முயற்சியில் சோர்ந்த, மகிழ்ச்சி இழந்த அச்யுதனைப் பார்த்த பிரம்மா, மகிழ்ச்சியில் ஆடினார். பின்னர், உன்னதமான சத்தியத்தை அவரிடம் கூறினார்; அதுவே பிரம்மாவால் அச்யுதனுக்குச் சொன்ன அறிக்கை ஆகும்.