ஶிவபுராணம்

அண்டத்தின் ஆதியாகிய பரமாத்மாவாகிய மகா சங்கரருக்கு என் பணிவான வணக்கங்கள். அவரே இந்த உலகில் நிகழும் அனைத்து செயல்களுக்கும், காலத்துக்கும், இயற்கைக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவர்; அவருடைய கட்டளையே எல்லாவற்றையும் ஆளுகிறது; அதை மீற எவராலும் முடியாது. இப்போதிருக்கும் உலகத்தை உண்டாக்கி, பின்னர் அதை மீண்டும் தன்னுள் இழுத்து, அந்த பரமபரன் எவ்வாறு தனது உத்தரவை கொண்டு உன்னதமான லீலைகளை நிகழ்த்துகிறார்? முதலில் எது உருவானது? யார் இந்த அனைத்தையும் ஆன்மாவை ஊடுருவி நிறைத்துள்ளார்? யார் மீண்டும் இதனை விழுங்குகிறார், இவருடைய பெரும் வயிற்றில் எல்லாம் அடங்குகிறது? முதலில் தோன்றியது சக்தியே; அது அமைதியைத் தாண்டி எழுகிறது. அதன்பின் மாயை, பின்னர் அவ்யக்தம் (உணர்வற்றது) தோன்றுகிறது, இவை எல்லாம் சக்தியுடன் கூடிய சிவனிடமிருந்து வருகிறது. சக்தியிலிருந்து அமைதிக்கு அப்பாற்பட்ட நிலை, பின்னர் அமைதி, அதிலிருந்து ஞான நிலை, அதன் பின் ஆதார நிலை வரிசையாக உருவாகின்றன. ஆதார நிலையிலிருந்து, ஒழுங்காக, லய நிலை (ஒழுங்கு குன்றும் நிலை) தோன்றுகிறது. இவ்வாறு, இறைவன் தூண்டுதலால் உருவாகும் சிருஷ்டி சுருக்கமாக விவரிக்கப்பட்டது. இவை இயற்கை வரிசையில் தோன்றி, மாறாகக் கரைகின்றன. இந்த ஐம்பெரும் முறைக்கப்புறம் வேறு எந்த உருவாக்கும் ஏற்கப்படவில்லை. எனவே இந்த முழு பிரபஞ்சமும் ஐந்து சக்திகளால் ஊடுருவப்பட்டுள்ளது; அந்த அவ்யக்த காரணமே, தன்னால் தானாக நிலைபெற்றது, இங்கு குறிக்கப்படுகிறது. அது மகத்துவத்திலிருந்து சிறப்புகளுக்குள் வரை படைப்பை நிகழ்த்துகிறது என்று ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது; ஆனாலும், அவ்யக்தத்துக்கும், ஆன்மாவுக்கும் செயற்பாடு இல்லை. இயற்கை ஜடம்; புருஷன் அறியாதவன்; ஆதாரப் பொருளிலிருந்து அணு வரை எல்லாம் அறிவில்லாதவையே. அறிவும் காரணம் செயலை நிகழ்த்த வேண்டும்; உலகம் ஒரு விளைவு, பகுதியுள்ள ஒன்று என்பதால், செயற்பாட்டுக்கு ஒரு கர்த்தா அவசியம். எனவே, சக்தி வாய்ந்தவன், சுதந்திரம் கொண்டவன், எல்லாம் செய்யக்கூடியவன், எல்லாம் அறிந்தவன், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவன், பரம இஸ்வர்யம் உடையவன்—அவரே உலகத்தை உருவாக்கும், பாதுகாக்கும், அழிக்கும், அந்த மகாதேவன், பரம்பொருள். ஆதாரப் பொருளும் புருஷனும்—all, ever-truthful one—அவரது கட்டளையாலேயே செயல்படுகின்றன. இதுவே ஞானிகள் மனதில் நிலைத்திருக்கும் நித்திய முடிவாகும்; ஆனால் அறிவு குறைந்தவன் இதை ஏற்று நடப்பதில்லை. சிருஷ்டியின் தொடக்கத்திலிருந்து மகா பிரளயத்திற்கு வரை, இது பிரம்மாவின் நூறு தெய்வ வருடங்கள் நிலைக்கிறது. இது பிரம்மாவின் பரம ஆயுளாகும்; அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்தவன். அதில் 'பரா' என்று அழைக்கப்படும் பாதி 'பரார்த்தம்' எனப்படுகிறது. இரண்டு பரார்த்தம் முடிவில், லய காலத்தில், அவ்யக்தம் ஆன்மாவின் விளைவாக தன்னுள் நிலைபெறும். அவ்வப்போது, அவ்யக்தம் ஆன்மாவில் நிலைபெற்று, பரிணாமம் நீங்கும் போது, ஆதாரப் பொருளும் புருஷனும் ஒத்த தன்மையில் ஒன்றிணைகின்றன. இருண்ட தன்மை (தமஸ்) மற்றும் சத்துவம் சமநிலையுடன், ஒன்றும் குறையாமல், ஒன்றும் கூடாமல், ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பின்னி, முடிவில்லாமல் நிலைக்கின்றன. அந்த சமநிலைக் காலத்தில், வேறுபாடின்றி, இருள் நிறைந்திருக்கும் போது, ஒரு அசைவற்ற, காற்றில்லாத பெருங்கடலைப் போல், எதுவும் காணப்படாது. உலகம் காணப்படாதபோது, ஒரே பரம்பொருளான இறைவன் மட்டும் நிலைக்கிறார்; அவர் அந்த இரவு முழுவதும் பரம மஹேஸ்வரியை ஆராதிக்கிறார். ஆனால் அந்த இரவு கடந்து, இறைவன் தனது மாயை சக்தியால் ஆதாரப் பொருளிலும் புருஷனிலும் நுழைந்து, அவற்றை எழுப்புகிறார். பின்னர், பரம்பொருளின் கட்டளையால், அவ்யக்தத்திலிருந்து சிருஷ்டி மீண்டும் தோன்றுகிறது; அனைத்து உயிர்களும் தோன்றி, மறையும் செயல்கள் நிகழ்கின்றன. அனைத்து உலகங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் வேறுபட்டவராக, யாவும் அடங்கும் அந்த ஒரே சக்தியின் ஒரு சிறு பகுதியிலேயே இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும், அதனுடைய ஆச்சரியமான, எப்போதும் அதிகரிக்கும் ஆசைகளோடு, நிறைந்து இருக்கிறது; அந்த வழியை அறிந்தவர்கள் அவரை வழியின் இறைவன், ஆத்மா என்று அழைக்கிறார்கள்—அவருக்கு வணக்கம். புருஷன் நிறுவப்படுவதற்கு முன், அவ்யக்தத்திலிருந்து, இறைவனின் கட்டளையால், புத்தி முதலிய அவயவங்கள், அவற்றின் பரிணாமங்களோடு, ஒவ்வொன்றாக தோன்றின. அந்த பரிணாமங்களிலிருந்து, ருத்ரன், விஷ்ணு, பிரம்மா என மூன்று தேவர்கள், அனைத்திற்கும் காரணமாகப் பிறந்தனர். அவரிடம் எல்லா உலகங்களையும் தடைபடாமல் ஊடுருவும் சக்தி, ஒப்பற்ற ஞானம், நிரந்தர ஆட்சி, அணிமை முதலான அசாதாரண சக்திகள் உள்ளன. படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு என மூன்று செயல்களில், இஸ்வர்யத்துடன் கூடிய மகேஸ்வரனே காரணமாக இருந்து, அவர்களுக்கு அனுகிரகம் அளிக்கிறார். ஒரு கல்பம் முடிவில், அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட போட்டி மற்றும் குழப்பமான எண்ணங்களால், அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிப்பு ஆகிய கடமைகளை ஒதுக்கினார். இவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மூலம் தோன்றி, ஒருவருக்கொருவர் வளர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் அர்ப்பணித்து, பரஸ்பரம் ஆதரிக்கின்றனர். சில சமயம் பிரம்மா, சில சமயம் விஷ்ணு, சில சமயம் ருத்ரன் புகழப்படுகிறார்; ஆனால் இதனால் அவர்களுக்குப் பெருமை அல்லது இறையாட்சி கூடுவதில்லை. விவாதத்தில் ஈடுபடும் அறியாதவர்கள் அவர்களை நிந்திக்கின்றனர்; அவர்கள் அசுரர்களாகவும், பிசாசுகளாகவும் பிறக்கின்றனர். மஹேஸ்வரன், மூன்று குணங்களைத் தாண்டி நின்று, நான்கு அம்சங்களுடன், அனைத்துக்கும் ஆதாரமாகவும், அனைத்தையும் தாங்கும் சக்தியின் காரணமாகவும் இருக்கிறார். உலகத்தை லீலைக்காக உருவாக்கிய அதே ஆத்மா, இந்த மூன்றையும்—பிரக்ருதி, புருஷன், உலகம்—ஆளும் இறைவனாக நிலைபெற்றிருக்கிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் தாண்டியவன், நித்தியன், பகுதியற்றவன், பரமாதிபதி; அவரே ஆதாரம், சாரம், எல்லாவற்றின் ஆண்டவன். ஆகவே, மஹேஸ்வரனும், பிரக்ருதியும், புருஷனும், சதாசிவனும், விஷ்ணுவும், பிரம்மாவும்—இவை அனைத்தும் அந்த பரிபூரண சிவனிலிருந்து எழுகின்றன. பிரதானத்திலிருந்து முதலில் வளர்ச்சி, புகழ், புத்தி, மகத்துவம் தோன்றின; மகத்துவம் கலங்கியதால், அகங்காரம் மூன்று வடிவங்களில் உருவானது. அகங்காரத்திலிருந்து, பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் சூக்ஷ்ம வடிவங்கள், மற்றும் இంద్రியங்கள் தோன்றின. சத்த்வ குணம் ஆட்சி செய்யும் அகங்காரத்திலிருந்து சுத்தமான வகை உருவாகிறது. அந்த சுத்தமான (சாத்விக) படைப்பு, 'வைகாரிகம்' என அழைக்கப்படுகிறது; அது ஒரே நேரத்தில் தோன்றுகிறது—அதாவது, ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் பிறக்கின்றன. இவ்வாறு, பரம்பொருளின் கட்டளையால், சக்தியின் ஊடாக, உலகம் தோன்றி, நிலைத்து, மறையும் அந்த மறைமுகமான, ஆழ்ந்த, ஆன்மிகமான நிகழ்வுகள் அனைத்தும், சிவனே ஆதாரம் என்றும், அவரே எல்லாவற்றையும் ஆளும் பரம்பொருளாகும் என இந்த புனிதக் கதை விளங்குகிறது.