ஶிவபுராணம்

பிரபஞ்சத்தின் காலமுறை மற்றும் அதன் ஆழமான ரகசியங்களை விவரிக்கும் இந்தப் பிரமாண்டமான கதையை நாம் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும். பிரம்மா, தாமரைப் பிறந்தவர், அவருடைய யுகம் எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் என கூறப்படுகிறது. இப்படிப் பல ஆயிரம் யுகங்கள் சேர்ந்து, ஆயிரம் யுகங்கள் ஒரு "சவானா" எனப்படுகிறது. இப்படித் தாயிரம் சவானாக்கள், மூன்றுமடங்காகவும், மீண்டும் மூன்றுமடங்காகவும் பெருக்கப்பட்டால், பிரம்மாவின் முழு காலம் எனக் கணிக்கப்படுகிறது. பிரம்மாவின் ஒரே நாளில், பதினான்கு இந்திரர்கள் கடந்துபோகின்றனர். ஒரு மாதத்தில், நாற்பது மடங்கும், நூற்றுக்கணக்கிலும் இந்திரர்கள் வருகின்றனர். ஒரு வருடத்தில், ஐந்து ஆயிரம் நாற்பது இந்திரர்கள், அவர்களின் வாழ்நாளில் நாற்பது ஆயிரம் மற்றும் ஐந்து இலட்சம் இந்திரர்கள் வருகின்றனர். பிரம்மாவின் ஒரு நாள் என்பது விஷ்ணுவின் ஒரு நாள்; விஷ்ணுவின் ஒரு நாள் என்பது ருத்ராவின் ஒரு நாள்; ருத்ராவின் ஒரு நாள் என்பது ஈஸ்வரரின், என்றும் பெயர்பெற்றவரின், ஒரு நாள். இந்த எண்ணிக்கை சிவனுக்கும், சதாசிவனுக்கும் நேரடியாக பொருந்துகிறது: நாற்பது ஆயிரம் மற்றும் ஐந்து இலட்சம் வாழ்நாள். ஆனால், "நாளும் இரவும் இல்லாதவர்" என்ற அந்த பரம்பொருளுக்கு, படைப்பு என்பது அவரது நாள், அழிவு என்பது அவரது இரவு எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால், உண்மையில், அவருக்கு நாளும் இரவும் இல்லை என்று அறியவேண்டும். இது உலகங்களுக்காக உவமையாக விளக்கப்படுகிறது; உயிர்கள், அவர்களின் தலைவர்கள், அவர்களின் வடிவங்கள், தேவதைகள், அசுரர்கள்—all are included. இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைத்து இவைகள்—இந்து, அவை பொருள்கள், ஐந்து பெரிய மூலதாதுக்கள், சுக்ஷ்ம தாதுக்கள், மூலதாதுக்களின் ஆதாரம், புத்தி, மற்றும் அவற்றின் ஆதிதேவர்கள்—இவை அனைத்தும் அந்த பரமபுருஷனின் நாளில் நிலைத்திருக்கின்றன; ஆனால், நாளின் முடிவில் அவை அழிகின்றன, இரவின் முடிவில் பிரபஞ்சம் மீண்டும் எழுகிறது. அந்த பிரமாண்ட சக்தி, பரமசிவன், உலகத்தின் ஆத்மாவாக, whose energy is action, time and nature, whose command governs all, whom none can oppose—அவருக்கு வணக்கம். இப்போது, அந்த பரமபுருஷன், இந்த உலகத்தை உருவாக்கி, மீண்டும் வாபஸ் எடுத்த பிறகு, எப்படி தனது உத்தரவால் பரம லீலை செய்கிறார்? முதலில் என்ன உருவாகிறது? யார் இந்த அனைத்தையும் ஆட்கொள்கிறார்? யாரால் அனைத்தும் அழிக்கப்படுகிறது, யாருடைய வயிறு எல்லாவற்றையும் கொண்டுள்ளது? முதலில் சக்தி, அமைதியைத் தாண்டிய நிலையை உருவாக்குகிறது; பின்னர் மாயை, பிறகு அவ்யக்தம், சிவனிலிருந்து, சக்தியுடன் கூடியவராக. சக்தியிலிருந்து அமைதியைத் தாண்டிய நிலை, அதன் பிறகு அமைதி நிலை, knowledge நிலை, பின்னர் foundation நிலை உருவாகின்றன. Foundation நிலையிலிருந்து withdrawal நிலை வரிசையாக வருகிறது; இப்படியே, இறையால் தூண்டப்பட்ட படைப்பு சுருக்கமாக விளக்கப்படுகிறது. இவை இயற்கை முறையில் எழுகின்றன; எதிர்மாறாக அவை அழிகின்றன. prescribed fivefold method-ஐத் தவிர, வேறு படைப்பாளி ஏற்கப்படவில்லை. ஆகவே, இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஐந்து சக்திகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது; அவ்வியக்த காரணம், தனக்கே நிலைத்திருக்கும், அதுவே நோக்கமாகும். அவ்வியக்தம், மகா தத்துவம் முதல் சிறப்பானது வரை படைப்பை செய்கிறது; ஆனால், அங்கேயும், அவ்வியக்தம் அல்லது ஆத்மா செயற்பாட்டாளர் அல்ல. பிரகிருதி சஞ்சீவியல்ல, புருஷன் அறியாதவன்; எனவே, முதன்மை தாதுவிலிருந்து அணு வரை அனைத்தும் அறியாமை கொண்டவை. செயல் நிகழ, அறிவுள்ள காரணம் தேவை; உலகம், ஒரு விளைவு, பாகங்களால் ஆனது, செயற்பாட்டாளருக்கு சார்ந்தது. ஆகவே, சக்திவாய்ந்த, சுதந்திரம் கொண்ட, சக்தி வாய்ந்த, அனைத்தும் அறிந்த, ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத, பரம அதிகாரம் கொண்ட அந்த ஒரேவர்—அவரே உலகத்தின் படைப்பாளர், மகாதேவன், பரமபுருஷன்; அவர் பாதுகாப்பும், அழிவும் தருகிறார், வரிசை தெளிவாகும். பிரதான தாதுவின் மாற்றமும், புருஷனின் செயல்பாடும்—இவை அனைத்தும் என்றும் உண்மைசொல்லும் இறையின் உத்தரவால் நடக்கின்றன. இந்த நித்திய முடிவு ஞானிகளின் மனதில் நிலைத்திருக்கிறது; குறைந்த அறிவுடையவர் இந்த சித்தாந்தத்தை நம்பி செயல்படுவதில்லை. படைப்பின் ஆரம்பம் முதல் மகா அழிவுவரை, அனைத்தும் பிரம்மாவின் நூறு திவ்ய ஆண்டுகள் வரை நிலைத்திருக்கிறது. இதுவே பிரம்மாவின் பரம வாழ்நாள்; அதில் "பரா" எனப்படும் பாதி, "பரார்தம்" என அறியப்படுகிறது. இரண்டு பரார்தம் முடிவில், அழிவு வரும் போது, அவ்வியக்தம், ஆத்மாவின் விளைவாக, தன்னுள் தானாக இருக்கிறது. அவ்வியக்தம் ஆத்மாவில் நிலைபெற்று, மாற்றம் வாபஸ் பெறும்போது, பிரதான தாதுவும் புருஷனும் ஒரே மாதிரியாக இணைந்து இருக்கின்றன. இரண்டும், இருள் மற்றும் சத்துவ குணம், சமநிலையில், neither increase nor decrease, endless and intertwined. அந்த சமநிலை நிலையில், வேறுபாடு இல்லாமல், இருள் மேலோங்கி, ஒரு நிசப்தமான, காற்றில்லாத கடலில், எதுவும் காணப்படவில்லை. உலகம் காணப்படாத போது, ஒரே பரமபுருஷன் மட்டுமே இருக்கிறார்; அவர் முழு இரவையும், பரம மாயேஸ்வரியை ஆராதிக்கிறார். ஆனால், இரவு கடந்ததும், பரமபுருஷன், மாயையின் சக்தியால், பிரதான தாதுவும் புருஷனும் உள்ளே நுழைந்து, அவற்றை உசுப்புகிறார். மீண்டும், பரமபுருஷனின் உத்தரவால், அவ்வியக்தத்திலிருந்து படைப்பு எழுகிறது; அனைத்து உயிர்களின் உருவாகவும், அழிவும் நிகழ்கிறது. அனைத்து உலகங்களுக்கும் முற்றிலும் வேறுபட்டவருக்கு வணக்கம்; whose single fragment contains the entire universe with all its wondrous and ever-growing desires; whom the knowers of the path call the Lord of the path and the Self. புருஷன் உருவாகும் முன்னர், அவ்வியக்தத்திலிருந்து, இறையின் உத்தரவால், புத்தி மற்றும் அதன் பிற உருவாக்கங்கள், குறிப்பிட்ட தாதுக்கள் வரை, அவற்றின் மாற்றங்களுடன், வரிசையாக உருவாகின்றன. அந்த மாற்றங்களிலிருந்து, ருத்ரா, விஷ்ணு, பிரம்மா—இந்த மூன்று தேவர்கள்—அனைத்திற்கும் காரணமாகப் பிறந்தனர். அவர், உலகங்களை தடை செய்ய முடியாத சக்தியுடன் ஆட்கொள்கிறார்; ஒப்பில்லாத ஞானம், எப்போதும் இறையாட்சி, அணிமா போன்ற சித்திகள்—all belong to him. படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு என்ற மூன்று செயல்களில், மஹேஸ்வரன், தனது அதிகாரத்துடன், அவர்களுக்கு காரணமாகவும், அருளும் வழங்குபவராக இருக்கிறார். ஒரு கல்பத்தின் முடிவில், அவர்களின் போட்டியும், குழப்பமும் காரணமாக, அவர் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக, படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு ஆகிய செயல்களை ஒப்படைத்தார். இவ்வாறு, பிரபஞ்சத்தின் காலம், அதன் படைப்பு, அழிவு, மற்றும் இறை அதிகாரத்தின் ஆழமான லீலைகள், இந்தப் புனிதமான கதையில் வெளிப்படுகின்றன.