ஶிவபுராணம்

அவன் யாரும் படைக்கவில்லை; அவனுக்கு பிறப்பும் இல்லை; பிறப்புக்கான காரணங்களாகக் கருதப்படும் அசுத்தம், மாயை போன்றவை அவனிடம் இல்லை. அவன் ஒருவன் தான், எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்திருக்கும், அனைத்தையும் ஊடாடி நிறைந்திருக்கும். அவன் தான் எல்லா உயிர்களின் உள்ளுணர்வு, தர்மத்தின் கண்காணிப்பாளன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். அவன் எல்லா உயிர்களின் ஆதாரம், சாட்சியாளர், அறிவு, எந்த குணமும் இல்லாதவன்; பல செயலற்றவர்களில் ஒரே ஆண்டவன், பல கட்டுப்பட்ட உயிர்களில் ஒரே தலைவன். அவன் நித்யன், மற்ற நித்யர்களுக்கு நடுவில்; அறிவு உடையவன், மற்ற அறிவு உடையவர்களுக்கு நடுவில். அவன் ஒருவன், ஆசையில்லாதவன், ஆனாலும் பலருக்குத் தேவைகளை அளிப்பவன். சாங்க்யம் மற்றும் யோகத்தின் மூலம் அந்த உலகங்களின் ஆண்டவனை, காரணத்தை உணர்ந்து, அந்த தேவனை அறிந்ததும், ஆத்மா அனைத்து பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறது. அவன் தான் உலகத்தை படைத்தவன், உலகத்தை அறிந்தவன், தானே பிறந்தவன், ஆதியில் எது என்று அறிந்தவன், காலத்தை உருவாக்கும்வன், குணங்கள் உடையவன், ஆதிமூலன், க்ஷேத்ரஜ்னனின் ஆண்டவன், குணங்களின் ஆண்டவன், பந்தங்களை நீக்கும்வன். அவன் தான் முதலில் பிரம்மாவை உருவாக்கி, வேதங்களை தானே கற்றுக்கொடுத்தவன்; அந்த தேவனை, என் அறிவின் தெளிவில், நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். இந்த சம்சார சக்கரத்தில் இருந்து விடுதலை பெற விரும்பி, நான் பழிவிலக்கான, செயல் இல்லாத, அமைதியான, குற்றமில்லாத, தூய்மையான சிவனிடம் சரணாகதி செய்கிறேன். அவன் தான் அமரத்திற்கான உச்ச பாலம்; எரிந்த மரப்பொருளுக்கு காற்றைப் போல; மக்கள் ஆகாயத்தை தோல் கொண்டு மூட முயன்றால், சிவனை அறியாமல், துன்பத்தின் முடிவை அடைவார்கள். தவத்தின் சக்தியாலும், தேவனின் அருளாலும், பெரிய முனிவர்கள் வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளையும் தாண்டி, தூய்மையான, பாவங்களை அழிக்கும் அறிவைப் பெற்றனர். இந்த உச்ச ரகசியமான வேதாந்த அறிவை, பழங்காலத்தில் பிரம்மாவின் வாயிலாக, என் பாக்கியத்தின் பெருமையால் நான் பெற்றேன். இந்த உன்னத அறிவை அமைதியில்லாதவர்க்கும், தவறான நடத்தை கொண்ட மகனுக்கும், தகுதியில்லாத சீடனுக்கும் கொடுக்கக் கூடாது. தேவனிடம் உச்ச பக்தி கொண்டவன், மற்றும் ஆசானிடம் தேவனை போல் பக்தி கொண்டவன், அந்த மகானுக்கு இந்த அர்த்தங்கள் வெளிப்படுகின்றன. எனவே கேள்: சிவன், ப்ரக்ருதி மற்றும் ஆத்மாவுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; படைப்பின் போது அனைத்தையும் செய்கிறான், அழிவில் அனைத்தையும் திரும்ப எடுத்து விடுகிறான். காலத்திலிருந்து எல்லாம் தோன்றுகிறது; காலத்தின் மூலம், ஓ தேவா, எல்லாம் அழிகிறது; காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டது எதுவும் இல்லை. இந்த பிரபஞ்சம், நித்யமான சம்சார சக்கரம், அவனுள் அடங்கும் போது, படைப்பு மற்றும் அழிவு எனும் அவனது சைகைகளால், அது சக்கரம் போல் சுற்றுகிறது. பிரம்மா, ஹரி, ருத்ரா மற்றும் மற்ற தேவதைகள், அசுரர்கள், அவனது விதியினை அடைந்த பிறகு, தங்கள் ஆதியைத் தாண்ட முடியாது. கடந்த, நிகழ்கால, எதிர்காலம் என உயிர்களை பிரித்து, அவன் உயிர்களை முதிர்ச்சி அடைய செய்கிறான்; அவன் உச்ச சக்தி உடையவன், சுதந்திரமாக செய்கிறான், மிக அச்சுறுத்தும் சக்தி உடையவன். இந்த பாக்கியசாலி காலம் யார்? யாரின் மீது அவன் ஆட்சி செய்கிறான்? யார் அவனது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை? இதை சொல், ஓ ஞானி. அவன் உருவம் காலத்தின் பிரிவுகள்—காஷ்டா, நிமேஷா முதலியவற்றால் அளவிடப்படுகிறது; அவன் தான் காலம், உச்சமான, மஹேஸ்வரனின் ஒளிக்கதிர் சக்தி. அந்த ஆண்டவனின் தடுப்பதற்க முடியாத சக்தி, கட்டளை வடிவில், நகரும், நகராத அனைத்தையும் ஆளுகிறது; பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்தி. விடுதலை, அந்த உச்சத்தின் பகுதியிலிருந்து, அந்த பெரிய ஆத்மாவான காலத்திலிருந்து, தீக்காற்றில் பறக்கும் சிறுகிளி போல தோன்றுகிறது. எனவே, இந்த பிரபஞ்சம் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ளது; அது காலத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாது. காலம் சிவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது, ஆனால் சிவன் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. சிவனின் தடையில்லா சக்தி காலத்தில் நிறுவப்பட்டதால், காலத்தின் எல்லையை தாண்டுவது மிகவும் கடினம். யார் எந்த சிறப்பு ஞானத்தாலும் காலத்தை தாண்ட முடியும்? காலத்தின் செயல்களை யாரும் தாண்ட முடியாது. பூமியை முழுவதும் ஆளும் பேரரசர்கள் கூட, காலத்தின் எல்லையை தாண்ட முடியாது; கடல்கள் தங்கள் கரைகளை தாண்டாதது போல. இSensory organs and world conquerors, even they do not win over Time; instead, Time wins over them. Vaidhyas, those who master Ayurveda and rejuvenation, cannot avoid death, for Time is insurmountable. A being may aspire for prosperity, beauty, character, strength, or noble lineage, but Time, by its own power, brings about something else. The Lord unites and separates beings through both pleasant and unpleasant, expected and unexpected events. At the very moment one person suffers, another is happy; behold the wonder of Time, whose nature is hard to comprehend. The young become old, the strong become weak, the prosperous become destitute—O twice-born, Time moves in strange ways. Neither noble birth, nor character, nor strength, nor skill is sufficient for accomplishment, for Time cannot be obstructed. Those who are supported and generous, surrounded by music and song, and those who are destitute, living on others' food—Time acts equally among them. Medicines and elixirs, even when properly administered, do not yield results out of season; but when gathered at the right time, they quickly bring success and happiness. No one dies or is born before their time; no one attains full strength before their time; no one is happy or unhappy before their time—there is nothing at all that occurs untimely. By Time, the wind blows cold; by Time, rain falls from the clouds; by Time, heat subsides; by Time, everything attains fruition. Time is the cause of all existence; by Time, crops always grow; by Time, crops perish; by Time, the world of living beings is revived. Thus, whoever truly understands the reality of the Self as Time, transcending the self of Time, sees that which is beyond Time.