ஶிவபுராணம்
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
முனிவர்கள் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்ட சூதர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சங்கரனை மனதில் நினைத்து, அந்தச் சிறந்த முனிவர்களிடம் பேசினார். "முனிவர்களே, எல்லோரும் சிவனை, குற்றமற்றவனை நினைத்து, இந்த சைவ புராணத்தை கேளுங்கள்; இது புராண மரபையும் வேதங்களின் சாரத்தையும் கொண்டது. இங்கு, மூன்று வகையான பாடல்கள் ஆன்மிக அன்புடன் பாடப்படுகின்றன; அவை பக்தி, ஞானம், மற்றும் வைராக்யம் ஆகியவற்றை உண்டாக்குகின்றன. வேதாந்தத்தின் மூலம் அறியப்படும் உண்மை இங்கு தெளிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. முனிவர்களே, இந்த வேதங்களின் சாரமான புராணத்தை கேளுங்கள்; இது பழங்காலங்களில், பல யுகங்களில், மீண்டும் மீண்டும் அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த யுகத்தில், படைப்பு ஆரம்பமானபோது, ஆறு குலங்களைச் சேர்ந்த முனிவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் உரையாடினர். அவர்களிடையே ‘இது உயர்ந்தது, இது அல்ல’ என்ற பெரிய வாதம் எழுந்தது. அவர்கள் அழியாத பிரம்மாவை, படைப்பாளியை, சந்திக்க சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் பணிவுடன் கைகள் கூப்பி, ‘நீங்கள் எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளர், எல்லா காரணங்களின் காரணம்’ என்று கூறினர். ‘யார் அந்த உயர்ந்த புருஷன்? எல்லா தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன், பழமையானவன், எல்லாவற்றையும் தாண்டியவன், அவரை மனமும் மொழியும் எட்ட முடியாமல் திரும்பிவிடுகின்றன?’ என்று கேட்டனர். ‘அவரிடமிருந்து எல்லாம் தோன்றுகிறது—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரா, இந்திரன், மற்றும் எல்லா இந்திரியங்களும் முதலில் தோன்றுகின்றன. இந்த தேவன், இந்த மகாதேவன், எல்லாம் அறிந்தவன், உலகத்தின் அதிபதி; அவரை உயர்ந்த பக்தியால் மட்டுமே காண முடியும், வேறு எந்த வழியாலும் இல்லை. ருத்ரன், ஹரி, ஹரன் மற்றும் பிற தேவாதிபதிகள் எப்போதும் அவரை காண ஆசைப்படுகிறார்கள், அதற்கும் உயர்ந்த பக்தி தேவை. மேலும் சொல்ல வேண்டியது என்ன? சிவ பக்தியின் மூலம் விடுதலை கிடைக்கும்; கருணையால், தேவர்களுக்கான பக்தி பிறக்கிறது, அந்த கருணை பக்தியிலிருந்து பிறக்கிறது, விதை மற்றும் முளை போல. எனவே, ஆண்டவரின் கருணைக்காக, நீங்கள் பூமியில் சென்று, ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீண்ட யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும், இருமுறை பிறந்தவர்களே. அந்த யாகத்தில் சிவனின் கருணையால் மட்டுமே, வேத அறிவின் சாரமும், செய்ய வேண்டியதும், செய்யும் வழியும் அறியப்படும். இப்போது, உயர்ந்த குறிக்கோள் என்ன? அதன் மிகச்சிறந்த வழி என்ன? எந்த வகையான சாதகர் தேவை? இதை உண்மையாகக் கூறுங்கள். குறிக்கோள் என்பது சிவபதம் அடைவது; வழி என்பது அவருக்குச் சேவை செய்வது; சாதகர் என்பது, அவரது கிருபையால், நிலையற்ற பலன்களுக்கு ஆசை இல்லாதவன். வேதங்களில் கூறப்பட்ட செயல்களை செய்து, அதன் பெரிய பலனை அர்ப்பணித்தால், ஆண்டவரின் உயர்ந்த இடத்தை அடைகிறார்; அவருடைய உலகில் பங்கு பெறுதல் போன்ற நிலைகளை கடந்து செல்கிறார். ஒவ்வொருவரின் பக்தி படி, உயர்ந்த பலன் கிடைக்கிறது; வழிகள் பலவாக இருக்கின்றன, அவை ஆண்டவரால் நேரடியாக கற்றுக்கொடுக்கப்படுகின்றன. இப்போது, நான் உங்களுக்குச் சாரமும் வழியும் கூறுகிறேன்: காதால் கேட்பது, வாயால் சொல்லுவது. மனத்தால் தியானம் செய்வது மிகச்சிறந்த வழி என்று கூறப்படுகிறது; மகேஸ்வரனை கேட்கவும், சொல்லவும், மனதில் சிந்திக்கவும் வேண்டும். இவ்வாறு, நமக்கு சாஸ்திரத்தின் அதிகாரம் இந்த வழியே; இதன்மூலம், உயர்ந்த குறிக்கோளை நாடுங்கள், எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் பக்தியுடன். மக்கள் கண்களால் நேரடியாக காண்பதைச் செய்வார்கள்; ஆனால், எங்கு பார்த்தாலும், நேரடியாக காணாதவற்றை, கேட்பதன் மூலம் அறிந்து செய்வார்கள். எனவே, கேட்பது முதன்மை; ஆசிரியரின் வாயிலிருந்து கேட்டு, அறிவாளிகள் பிற செயல்களையும்—சொல்லுதல், சிந்தித்தல்—நிறைவேற்றுகிறார்கள். இந்த நடை முறையை முழுமையாக, படிப்படியாக, சிந்தித்தல் வரை செய்து முடித்தால், சிவயோகம் எழுகிறது; அதன் பிறகு, சாலோக்யம் போன்ற நிலைகள் வரிசையாக கிடைக்கின்றன. பின்னர், எல்லா உடல் துயரங்களும், எல்லா ஆனந்தங்களும் நீங்கும்; இந்த சாதனையைப் பயின்று, இந்த கடினத்தைத் தாங்கி, அந்த பின், தொடக்கத்திலிருந்து முடிவுவரை, சுபம் உண்டாகிறது. பிராமணரே, எந்த வகையான சிந்தித்தல், எந்த வகையான கேள்வி? சொல்லுதல் எப்படி செய்ய வேண்டும்? உண்மையாக இதை கூறுங்கள். மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, தர்க்கத்திற்கு விருப்பம் கொண்டு, ஆண்டவரின் பெயர்கள், குணங்கள், வடிவங்கள், விளையாடும் செயல்கள், பூஜை, சொல்லுதல் முதலியவற்றை சிந்திப்பது—இது தொடரும் தியானம்; ஆண்டவரை காணும் அனுபவத்தால் பெறக்கூடியது; எல்லா சிறந்த வழிகளில் இதுவே முதன்மை. பாடல், சாஸ்திர வார்த்தைகள், அல்லது பேச்சின் மூலம், சாம்புவின் புகழ், குணங்கள், வடிவங்கள், விளையாடும் செயல்கள் பற்றிய பெயர்களை சுவையாகவும் தெளிவாகவும் புகழ்வது—இது சொல்லுதல், இது இடைநிலை வழியாக கருதப்படுகிறது. எந்த ஒரு கருவி, எந்த இடத்தில் இருந்தாலும், சிவனைப் பற்றிய பல வார்த்தைகளை கவனமாக, காதால், ஒரு பெணின் playful embrace போல உறுதியாக கேட்பது—அது, அறிவாளிகளே, உலகத்தில் புகழ்பெற்ற கேள்வி. நல்லவர்களுடன் சேர்க்கையில், முதலில் கேட்கும் பழக்கம் வருகிறது; பிறகு, படைப்பாளி ஆண்டவரை சொல்லுதல், அது உறுதியாகும் போது, சிந்தித்தல் உயர்ந்ததாகிறது. இறுதியில், எல்லாம் சங்கரனின் பார்வையால் நிகழ்கிறது. இந்த நடை முறையின் மகத்துவத்தைப் பற்றி, பழைய முனிவர்கள் ஒரு நிகழ்வை கூறியுள்ளனர்; உங்களுக்காக அதைச் சொல்கிறேன்—கவனமாக கேளுங்கள். பழைய காலத்தில், என் ஆசானான வியாசர், பராசர முனிவரின் மகன், சிரசுவதி நதியின் புனித கரையில், மனதில் குழப்பத்துடன் தவம் செய்தார். அங்கு அவர் செல்லும் போது, சனத்குமாரர், புனிதர், சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கும் திவ்ய வாகனத்தில், என் ஆசானுக்கு முன்னால் வந்தார். தியானத்தில் absorbed ஆகி, விழித்த அவர், பிறவியற்றவனை (சனத்குமாரனை) கண்டார்; வணங்கி, முனிவர், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பேசினார். கைகள், கால்கள் கழுவ நீர் வழங்கி, தெய்வத்திற்குப் பொருத்த இடம் வழங்கினார்; மகிழ்ச்சியுடன், ஆண்டவர், வணங்கிய முனிவரிடம் ஆழமான குரலில் பேசினார்: "முனிவரே, நேரடி அனுபவத்திற்கு உரிய உண்மையை தியானம் செய்யுங்கள்; இங்கு, சிவன் துணையாக இருக்க, எந்த நோக்கத்திற்காக தவம் செய்கிறீர்கள்?" இவ்வாறு குமாரனால் கேட்ட முனிவர், தன் நோக்கத்தை கூறினார்: "வேத மார்க்கத்தில், பக்தியுடன், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மற்றும் மோக்ஷம் நாடுகிறேன். உங்கள் கிருபையால், உலகில் பலவற்றை நிறுவியுள்ளேன்; ஆனாலும், எல்லா வகையிலும் குருவாகி இருந்தாலும், அது உண்மை. விடுதலைக்கு வழிகாட்டும் அறிவு எழவில்லை—இது உண்மையாக அதிசயம். விடுதலைக்காக தவம் செய்கிறேன்; ஆனால், இதற்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை.