शिवपुराणम्

सर्वस्मादधिकं ज्ञेयं यत्र वा रोचते मनः कृते पूर्णफलं ज्ञेयं यज्ञदानादिकं तथा

त्रेतायुगे त्रिपादं च द्वापरे ऽर्धं सदा स्मृतम् कलौ पादं तु विज्ञेयं तत्पादोनं ततोर्धके

शुद्धात्मनः शुद्धदिनं पुण्यं समफलं विदुः तस्माद्दशगुणं ज्ञेयं रविसंक्रमणे बुधाः

विषुवे तद्दशगुणमयने तद्दश स्मृतम् तद्दश मृगसंक्रांतौ तच्चंद्रग्रहणे दश

ततश्च सूर्यग्रहणे पूर्णकालोत्तमे विदुः जगद्रूपस्य सूर्यस्य विषयोगाच्च रोगदम्

अतस्तद्विषशांत्यर्थं स्नानदानजपां चरेत् विषशांत्यर्थकालत्वात्स कालः पुण्यदः स्मृतः

जन्मर्क्षे च व्रतांते च सूर्यरागोपमं विदुः महतां संगकालश्च कोट्यर्कग्रहणं विदुः

तपोनिष्ठा ज्ञाननिष्ठा योगिनो यतयस्तथा पूजायाः पात्रमेते हि पापसंक्षयकारणम्

चतुर्विंशतिलक्षं वा गायत्र्या जपसंयुतः ब्राह्मणस्तु भवेत्पात्रं संपूर्णफलभोगदम्

पतनात्त्रायत इति पात्रं शास्त्रे प्रयुज्यते दातुश्च पातकात्त्राणात्पात्रमित्यभिधीयते

गायकं त्रायते पाताद्गायत्रीत्युच्यते हि सा यथा ऽर्थहिनो लोके ऽस्मिन्परस्यार्थं न यच्छति

अर्थवानिह यो लोके परस्यार्थं प्रयच्छति स्वयं शुद्धो हि पूतात्मा नरान्सत्रातुमर्हति

गायत्रीजपशुद्धो हि शुद्धब्राह्मण उच्यते तस्माद्दाने जपे होमे पूजायां सर्वकर्मणि

दानं कर्तुं तथा त्रातुं पात्रं तु ब्राह्मणोर्हति अन्नस्य क्षुधितं पात्रं नारीनरमयात्मकम्

ब्राह्मणं श्रेष्ठमाहूय यत्काले सुसमाहितम् तदर्थं शब्दमर्थं वा सद्बोधकमभीष्टदम्

इच्छावतः प्रदानं च संपूर्णफलदं विदुः यत्प्रश्नानंतरं दत्तं तदर्थफलदं विदुः

यत्सेवकाय दत्तं स्यात्तत्पादफलदं विदुः जातिमात्रस्य विप्रस्य दीनवृत्तेर्द्विजर्षभाः

दत्तमर्थं हि भोगाय भूर्लोकेदशवार्षिकम् वेदयुक्तस्य विप्रस्य स्वर्गे हि दशवार्षिकम्

गायत्रीजपयुक्तस्य सत्ये हि दशवार्षिकम् विष्णुभक्तस्य विप्रस्य दत्तं वैकुंठदं विदुः

शिवभक्तस्य विप्रस्य दत्तं कैलासदं विदुः तत्तल्लोकोपभोगार्थं सर्वेषां दानमिष्यते

दशांगमन्नं विप्रस्य भानुवारे ददन्नरः परजन्मनि चारोग्यं दशवर्षं समश्नुते

बहुमानमथाह्वानमभ्यंगं पादसेवनम् वासो गंधाद्यर्चनं च घृतापूपरसोत्तरम्

षड्रसं व्यंजनं चैव तांबूलं दक्षिणोत्तरम् नमश्चानुगमश्चैव स्वन्नदानं दशांगकम्

दशांगमन्नं विप्रेभ्यो दशभ्यो वै ददन्नरः अर्कवारे तथा ऽ ऽरोग्यं शतवर्षं समश्नुते

सोमवारादिवारेषु तत्तद्वारगुणं फलम् अन्नदानस्य विज्ञेयं भूर्लोके परजन्मनि

सप्तस्वपि च वारेषु दशभ्यश्च दशांगकम् अन्नं दत्त्वा शतं वर्षमारोग्यादिकमश्नुते

एवं शतेभ्यो विप्रेभ्यो भानुवारे ददन्नरः सहस्रवर्षमारोग्यं शर्वलोके समश्नुते

सहस्रेभ्यस्तथा दत्त्वा ऽयुतवर्षं समश्नुते एवं सोमादिवारेषु विज्ञेयं हि विपश्चिता

भानुवारे सहस्राणां गायत्रीपूतचेतसाम् अन्नं दत्त्वा सत्यलोके ह्यारोग्यादि समश्नुते