शिवपुराणम्

निरुत्तरतरं ब्रह्म निष्कलं शिवमीश्वरम् पशुपाशमयस्यास्य प्रपञ्चस्य सदा पतिम्

अकुतोभयमत्यंतमवृद्धिक्षयमव्ययम् वाह्यमाभ्यंतरं व्याप्तं वाह्याभ्यंतरवर्जितम्

निरस्तातिशयं शश्वद्विश्वलोकविलक्षणम् अलक्षणमनिर्देश्यमवाङ्मनसगोचरम्

प्रकाशैकरसं शांतं प्रसन्नं सततोदितम् सर्वकल्याणनिलयं शक्त्या तादृशयान्वितम्

ज्ञात्वा देवं विरूपाक्षं ब्रह्मनारायणौ तदा रचयित्वांजलिं मूर्ध्नि भीतौ तौ वाचमूचतुः

अज्ञो वाहमभिज्ञो वा त्वयादौ देव निर्मितः ईदृशीं भ्रांतिमापन्न इति को ऽत्रापराध्यति

आस्तां ममेदमज्ञानं त्वयि सन्निहते प्रभो निर्भयः को ऽभिभाषेत कृत्यं स्वस्य परस्य वा

आवयोर्देवदेवस्य विवादो ऽपि हि शोभनः पादप्रणामफलदो नाथस्य भवतो यतः

स्तोतुं देव न वागस्ति महिम्नः सदृशी तव प्रभोरग्रे विधेयानां तूष्णींभावो व्यतिक्रमः

किमत्र संघटेत्कृत्यमित्येवावसरोचितम् अजानन्नपि यत्किंचित्प्रलप्य त्वां नतो ऽस्म्यहम्

कारणत्वं त्वया दत्तं विस्मृतं तव मायया मोहितो ऽहंकृतश्चापि पुनरेवास्मि शासितः

विज्ञापितैः किं बहुभिर्भीतोस्मि भृशमीश्वर यतो ऽहमपरिच्छेद्यं त्वां परिच्छेत्तुमुद्यतः

त्वामुशंति महादेवं भीतानामार्तिनाशनम् अतो व्यतिक्रमं मे ऽद्य क्षंतुमर्हसि शंकर

इति विज्ञापितस्ताभ्याम् ईश्वराभ्यां महेश्वरः प्रीतो ऽनुगृह्य तौ देवौ स्मितपूर्वमभाषत

वत्सवत्स विधे विष्णो मायया मम मोहितौ युवां प्रभुत्वे ऽहंकृत्य बुद्धवैरो परस्परम्

विवादं युद्धपर्यंतं कृत्वा नोपरतौ किल ततश्च्छिन्ना प्रजासृष्टिर्जगत्कारणभूतयोः

अज्ञानमानप्रभवाद्वैमत्याद्युवयोरपि तन्निवर्तयितुं युष्मद्दर्पमोहौ मयैव तु

एवं निवारितावद्यलिंगाविर्भावलीलया तस्माद्भूयो विवादं च व्रीडां चोत्सृज्य कृत्स्नशः

यथास्वं कर्म कुर्यातां भवंतौ वीतमत्सरौ पुरा ममाज्ञया सार्धं समस्तज्ञानसंहिताः

युवाभ्यां हि मया दत्ता कारणत्वप्रसिद्धये मंत्ररत्नं च सूत्राख्यं पञ्चाक्षरमयं परम्

मयोपदिष्टं सर्वं तद्युवयोरद्य विस्मृतम् ददामि च पुनः सर्वं यथापूर्वं ममाज्ञया

यतो विना युवां तेन न क्षमौ सृष्टिरक्षणे एवमुक्त्वा महादेवो नारायणपितामहौ

मंत्रराजं ददौ ताभ्यां ज्ञानसंहितया सह तौ लब्ध्वा महतीं दिव्यामाज्ञां माहेश्वरीं पराम्

महार्थं मंत्ररत्नं च तथैव सकलाः कलाः दंडवत्प्रणतिं कृत्वा देवदेवस्य पादयोः

अतिष्ठतां वीतभयावानंदास्तिमितौ तदा एतस्मिन्नंतरे चित्रमिंद्रजालवदैश्वरम्

लिंगं क्वापि तिरोभूतं न ताभ्यामुपलभ्यते ततो विलप्य हाहेति सद्यःप्रणयभंगतः

किमसत्यमिदं वृत्तमिति चोक्त्वा परस्परम् अचिंत्यवैभवं शंभोर्विचिंत्य च गतव्यथौ

अभ्युपेत्य परां मैत्रीमालिंग्य च परस्परम् जगद्व्यापारमुद्दिश्य जग्मतुर्देवपुंगवौ

ततः प्रभृति शक्राद्याः सर्व एव सुरासुराः ऋषयश्च नरा नागा नार्यश्चापि विधानतः लिंगप्रतिष्ठा कुर्वंति लिंगे तं पूजयंति च