शिवपुराणम्

केन वश्यो महादेवो मर्त्यानां मंदचेतसाम् आत्मतत्त्वाद्यशक्तानामात्मनामकृतात्मनाम्

न कर्मणा न तपसा न जपैर्नासनादिभिः न ज्ञानेन न चान्येन वश्यो ऽहं श्रद्धया विना

श्रद्धा मय्यस्ति चेत्पुंसां येन केनापि हेतुना वश्यः स्पृश्यश्च दृश्यश्च पूज्यस्संभाष्य एव च

साध्या तस्मान्मयि शद्धा मां वशीकर्तुमिच्छता श्रद्धा हेतुस्स्वधर्मस्य रक्षणं वर्णिनामिह

स्ववर्णाश्रमधर्मेण वर्तते यस्तु मानवः तस्यैव भवति श्रद्धा मयि नान्यस्य कस्यचित्

आम्नायसिद्धमखिलं धर्ममाश्रमिणामिह ब्रह्मणा कथितं पूर्वं ममैवाज्ञापुरस्सरम्

स तु पैतामहो धर्मो बहुवित्तक्रियान्वितः नात्यन्त फलभूयिष्ठः क्लेशाया ससमन्वितः तेन धर्मेण महतां श्रद्धां प्राप्य सुदुर्ल्लभाम्

वर्णिनो ये प्रपद्यंते मामनन्यसमाश्रयाः तेषां सुखेन मार्गेण धर्मकामार्थमुक्तयः

वर्णाश्रमसमाचारो मया भूयः प्रकल्पितः तस्मिन्भक्तिमतामेव मदीयानां तु वर्णिनाम्

अधिकारो न चान्येषामित्याज्ञा नैष्ठिकी मम तदाज्ञप्तेन मार्गेण वर्णिनो मदुपाश्रयाः

मलमायादिपाशेभ्यो विमुक्ता मत्प्रसादतः परं मदीयमासाद्य पुनरावृत्तिदुर्लभम् परमं मम साधर्म्यं प्राप्य निर्वृतिमाययुः

तस्माल्लब्ध्वाप्यलब्ध्वा वा वर्णधर्मं मयेरितम् आश्रित्य मम भक्तश्चेत्स्वात्मनात्मानमुद्धरेत्

अलब्धलाभ एवैष कोटिकोटिगुणाधिकः तस्मान्मे मुखतो लब्धं वर्णधर्मं समाचरेत्

ममावतारा हि शुभे योगाचार्यच्छलेन तु सर्वांतरेषु सन्त्यार्ये संततिश्च सहस्रशः

अयुक्तानामबुद्धीनामभक्तानां सुरेश्वरि दुर्लभं संततिज्ञानं ततो यत्नात्समाश्रयेत्

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं स मोहस्सांधमूकता यदन्यत्र श्रमं कुर्यान्मोक्षमार्गबहिष्कृतः

ज्ञानं क्रिया च चर्या च योगश्चेति सुरेश्वरि चतुष्पादः समाख्यातो मम धर्मस्सनातनः

पशुपाशपतिज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते षडध्वशुद्धिर्विधिना गुर्वधीना क्रियोच्यते

वर्णाश्रमप्रयुक्तस्य मयैव विहितस्य च ममार्चनादिधर्मस्य चर्या चर्येति कथ्यते

मदुक्तेनैव मार्गेण मय्यवस्थितचेतसः वृत्त्यंतरनिरोधो यो योग इत्यभिधीयते

अश्वमेधगणाच्छ्रेष्ठं देवि चित्तप्रसाधनम् मुक्तिदं च तथा ह्येतद्दुष्प्राप्यं विषयैषिणाम्

विजितेंद्रियवर्गस्य यमेन नियमेन च पूर्वपापहरो योगो विरक्तस्यैव कथ्यते

वैराग्याज्जायते ज्ञानं ज्ञानाद्योगः प्रवर्तते

योगज्ञः पतितो वापि मुच्यते नात्र संशयः दया कार्याथ सततमहिंसा ज्ञानसंग्रहः

सत्यमस्तेयमास्तिक्यं श्रद्धा चेंद्रियनिग्रहः अध्यापनं चाध्ययनं यजनं याजनं तथा

ध्यानमीश्वरभावश्च सततं ज्ञानशीलता य एवं वर्तते विप्रो ज्ञानयोगस्य सिद्धये

अचिरादेव विज्ञानं लब्ध्वा योगं च विंदति दग्ध्वा देहमिमं ज्ञानी क्षणाज्ज्ञानाग्निना प्रिये

प्रसादान्मम योगज्ञः कर्मबंधं प्रहास्यति पुण्यःपुण्यात्मकं कर्ममुक्तेस्तत्प्रतिबंधकम् तस्मान्नियोगतो योगी पुण्यापुण्यं विवर्जयेत्

फलकामनया कर्मकरणात्प्रतिबध्यते न कर्ममात्रकरणात्तस्मात्कर्मफलं त्यजेत्