शिवपुराणम्

स्वं रूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः दर्शयामास शिप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

क्षीरार्णवसहस्रं च पीयूषार्णवमेव वा दध्यादेरर्णवांश्चैव घृतोदार्णवमेव च

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्य भोज्यार्णवं तथा अपूपानां गिरिं चैव दर्शयामास स प्रभुः

एवं स ददृशे देवो देव्या सार्धं वृषोपरि गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः

दिवि दुंदुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः एह्येहीति तमाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान्

भक्ष्यभोज्यान्यथाकामं बान्धवैर्भुक्ष्व सर्वदा सुखी भव सदा दुःखान्निर्मुक्ता भक्तिमान्मम

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती मया पुत्रीकृतो ह्यद्य दत्तः क्षीरोदकार्णवः

मधुनश्चार्णवश्चैव दध्यन्नार्णव एव च आज्यौदनार्णवश्चैव फलाद्यर्णव एव च

अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवस्तथा एते दत्ता मया ते हि त्वं गृह्णीष्व महामुने

पिता तव महादेवो माता वै जगदम्बिका अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम्

वरान्वरय सुप्रीत्या मनो ऽभिलषितान्परान् प्रसन्नो ऽहं प्रदास्यामि नात्र कार्या विचारणा

एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्यतम् मूर्ध्न्याघ्राय सुतस्ते ऽयमिति देव्यै न्यवेदयत्

देवी च गुहवत्प्रीत्या मूर्ध्नि तस्य कराम्बुजम् विन्यस्य प्रददौ तस्मै कुमारपदमव्ययम्

क्षीराब्धिरपि साकारः क्षीरं स्वादु करे दधत् उपस्थाय ददौ पिण्डीभूतं क्षीरमनश्वरम्

योगैश्वर्यं सदा तुष्टिं ब्रह्मविद्यामनश्वराम् समृद्धिं परमान्तस्मै ददौ संतुष्टमानसः

अथ शंभुः प्रसन्नात्मा दृष्ट्वा तस्य तपोमहः पुनर्ददौ वरं दिव्यं मुनये ह्युपमन्यवे

व्रतं पाशुपतं ज्ञानं व्रतयोगं च तत्त्वतः ददौ तस्मै प्रवक्तृत्वपाटवं सुचिरं परम्

सो ऽपि लब्ध्वा वरान्दिव्यान्कुमारत्वं च सर्वदा तस्माच्छिवाच्च तस्याश्च शिवाया मुदितो ऽभवत्

ततः प्रसन्नचेतस्कः सुप्रणम्य कृतांजलिः ययाचे स वरं विप्रो देवदेवान्महेश्वरात्

प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर स्वभक्तिन्देहि परमान्दिव्यामव्यभिचारिणीम्

श्रद्धान्देहि महादेव द्वसम्बन्धिषु मे सदा स्वदास्यं परमं स्नेहं सान्निध्यं चैव सर्वदा

एवमुक्त्वा प्रसन्नात्माहर्षगद्गदया गिरा सतुष्टाव महादेवमुपमन्युर्द्विजोत्तमः

देवदेव महादेव शरणागतवत्सल प्रसीद करुणासिंधो साम्ब शंकर सर्वदा

एवमुक्तो महादेवः सर्वेषां च वरप्रदः प्रत्युवाच प्रसन्नात्मोपमन्युं मुनिसत्तमम्

वत्सोपमन्यो तुष्टो ऽस्मि सर्वं दत्तं मया हि ते दृढभक्तो ऽसि विप्रर्षे मया विज्ञासितो ह्यसि

अजरश्चामरश्चैव भव त्वन्दुःखवर्जितः यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः

अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती