शिवपुराणम्

एवमुक्त्वा स्थितं प्रेक्ष्य कृतांजलिपुटं द्विजम् प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत ददामि चेप्सितान्सर्वान्धौम्याग्रज महामुने

एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिपुंगवः वारयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलिः

त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

रुद्रेण निर्गुणेनापि किं ते कार्यं भविष्यति देवपङ्क्तिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः

तच्छ्रुत्वा प्राह स मुनिर्जपन्पञ्चाक्षरं मनुम् मन्यमानो धर्मविघ्नं प्राह तं कर्तुमागतम्

त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिंदारतेन वै प्रसंगादेव देवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

त्वं न जानामि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनक प्रकृतेः परम्

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् उपासते यं तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

नास्ति शंभोः परं तत्त्वं सर्वकारणकारणात् ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां स्रष्टुर्गुणपराद्विभोः

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् भवांतरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत्

श्रुत्वा निंदां भवस्याथ तत्क्षणादेव सन्त्यजेत् स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरं प्रति सुराधम निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतं कलेवरम्

एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितस्स्वयम् क्षीरे वाञ्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः

भस्मादाय तदा घोरमघोरास्त्राभिमंत्रितम् विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा

स्मृत्वा शंभुपदद्वंद्वं स्वदेहं दुग्धुमुद्यतः आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः

तद्विसृष्टमघोरास्त्रं नंदीश्वरनियोगतः जगृहे मध्यतः क्षिप्तं नन्दी शंकरवल्लभः

स्वं रूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः दर्शयामास शिप्राय बालेन्दुकृतशेखरम्

क्षीरार्णवसहस्रं च पीयूषार्णवमेव वा दध्यादेरर्णवांश्चैव घृतोदार्णवमेव च

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्य भोज्यार्णवं तथा अपूपानां गिरिं चैव दर्शयामास स प्रभुः

एवं स ददृशे देवो देव्या सार्धं वृषोपरि गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः

दिवि दुंदुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः एह्येहीति तमाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान्

भक्ष्यभोज्यान्यथाकामं बान्धवैर्भुक्ष्व सर्वदा सुखी भव सदा दुःखान्निर्मुक्ता भक्तिमान्मम

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती मया पुत्रीकृतो ह्यद्य दत्तः क्षीरोदकार्णवः