शिवपुराणम्

भगवन्ब्राह्मणः कश्चिदुपमन्युरिति श्रुतः क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तन्निवारय

इति श्रुत्वा वचो विष्णोः प्राह देवो महेश्वरः शिशुं निवारयिष्यामि तत्त्वं गच्छ स्वमाश्रमम्

तच्छ्रुत्वा शंभुवचनं स विष्णुर्देववल्लभः जगामाश्वास्य तान्सर्वान्स्वलोकममरादिकान्

एतस्मिन्नंतरे देवः पिनाकी परमेश्वरः शक्रस्य रूपमास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं ततः

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः सह सुरासुरसिद्धमहोरगैरमरराजतनुं स्वयमास्थितः

स वारणश्चारु तदा विभुं तं निवीज्य वालव्यजनेन दिव्यम् दधार शच्या सहितं सुरेंद्रं करेण वामेन शितातपत्रम्

रराज भगवान्सोमः शक्ररूपी सदाशिवः तेनातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुमुपमन्योस्तदाश्रमम्

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् प्रणम्य शिरसा प्राह महामुनिवरः स्वयम्

पावितश्चाश्रमस्सो ऽयं मम देवेश्वर स्वयम् प्राप्तो यत्त्वं जगन्नाथ भगवन्देवसत्तम

एवमुक्त्वा स्थितं प्रेक्ष्य कृतांजलिपुटं द्विजम् प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः

तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत ददामि चेप्सितान्सर्वान्धौम्याग्रज महामुने

एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिपुंगवः वारयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलिः

त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

रुद्रेण निर्गुणेनापि किं ते कार्यं भविष्यति देवपङ्क्तिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः

तच्छ्रुत्वा प्राह स मुनिर्जपन्पञ्चाक्षरं मनुम् मन्यमानो धर्मविघ्नं प्राह तं कर्तुमागतम्

त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिंदारतेन वै प्रसंगादेव देवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः

त्वं न जानामि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनक प्रकृतेः परम्

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् उपासते यं तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

नास्ति शंभोः परं तत्त्वं सर्वकारणकारणात् ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां स्रष्टुर्गुणपराद्विभोः

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् भवांतरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत्

श्रुत्वा निंदां भवस्याथ तत्क्षणादेव सन्त्यजेत् स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरं प्रति सुराधम निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतं कलेवरम्

एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितस्स्वयम् क्षीरे वाञ्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः

भस्मादाय तदा घोरमघोरास्त्राभिमंत्रितम् विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा

स्मृत्वा शंभुपदद्वंद्वं स्वदेहं दुग्धुमुद्यतः आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः