शिवपुराणम्

राज्यं स्वर्गं च मोक्षं च भोजनं क्षीरसंभवम् न लभन्ते प्रियाण्येषां न तुष्यति यदा शिवः

भवप्रसादजं सर्वं नान्यद्देवप्रसादजम् अन्यदेवेषु निरता दुःखार्ता विभ्रमन्ति च

क्षीरं तत्र कुतो ऽस्माकं वने निवसतां सदा क्व दुग्धसाधनं वत्स क्व वयं वनवासिनः

कृत्स्नाभावेन दारिद्र्यान्मया ते भाग्यहीनया मिथ्यादुग्धमिदं दत्तम्पिष्टमालोड्य वारिणा

त्वं मातुलगृहे स्वल्पं पीत्वा स्वादु पयः शृतम् ज्ञात्वा स्वादु त्वया पीतं तज्जातीयमनुस्मरन्

दत्तं न पय इत्युक्त्वा रुदन् दुःखीकरोषि माम् प्रसादेन विना शंभो पयस्तव न विद्यते

पादपंकजयोस्तस्य साम्बस्य सगणस्य च भक्त्या समर्पितं यत्तत्कारणं सर्वसम्पदाम्

अधुना वसुदोस्माभिर्महादेवो न पूजितः सकामानां यथाकामं यथोक्तफलदायकः

धनान्युद्दिश्य नास्माभिरितः प्रागर्चितः शिवः अतो दरिद्रास्संजाता वयं तस्मान्न ते पयः

पूर्वजन्मनि यद्दत्तं शिवमुद्दिश्य वै सुतः तदेव लभ्यते नान्यद्विष्णुमुद्दिश्य वा प्रभुम्

इति मातृवचः श्रुत्वा तथ्यं शोकादिसूचकम् बालो ऽप्यनुतपन्नंतः प्रगल्भमिदमब्रवीत्

शोकेनालमितो मतः सांबो यद्यस्ति शंकरः त्यज शोकं महाभागे सर्वं भद्रं भविष्यति

शृणु मातर्वचो मेद्य महादेवो ऽस्ति चेत्क्वचित् चिराद्वा ह्यचिराद्वापि क्षीरोदं साधयाम्यहम्

इति श्रुत्वा वचस्तस्य बालकस्य महामतेः प्रय्तुवाच तदा माता सुप्रसन्ना मनस्विनी

शुभं विचारितं तात त्वया मत्प्रीतिवर्धनम् विलंबं मा कथास्त्वं हि भज सांबं सदाशिवम्

सर्वस्मादधिको ऽस्त्येव शिवः परमकारणम् तत्कृतं हि जगत्सर्वं ब्रह्माद्यास्तस्य किंकराः

तत्प्रसादकृतैश्वर्या दासास्तस्य वयं प्रभोः तं विनान्यं न जानीमश्शंकरं लोकशंकरम्

अन्यान्देवान्परित्यज्य कर्मणा मनसा गिरा तमेव सांबं सगणं भज भावपुरस्सरम्

तस्य देवाधिदेवस्य शिवस्य वरदायिनः साक्षान्नमश्शिवायेति मंत्रो ऽयं वाचकः स्मृतः

सप्तकोटिमहामंत्राः सर्वे सप्रणवाः परे तस्मिन्नेव विलीयंते पुनस्तस्माद्विनिर्गताः

सप्रसादाश्च ते मंत्राः स्वाधिकाराद्यपेक्षया सर्वाधिकारस्त्वेको ऽयं मंत्र एवेश्वराज्ञया

यथा निकृष्टानुत्कृष्टान्सर्वानप्यात्मनः शिवः क्षमते रक्षितुं तद्वन्मंत्रो ऽयमपि सर्वदा

प्रबलश्च तथा ह्येष मंत्रो मन्त्रान्तरादपि सर्वरक्षाक्षमो ऽप्येष नापरः कश्चिदिष्यते

तस्मान्मन्त्रान्तरांस्त्यक्त्वा पञ्चाक्षरपरो भव तस्मिञ्जिह्वांतरगते न किंचिदिह दुर्लभम्

अधोरास्त्रं च शैवानां रक्षाहेतुरनुत्तमम् तच्च तत्प्रभवं मत्वा तत्परो भव नान्यथा

भस्मेदन्तु मया लब्धं पितुरेव तवोत्तमम् विरजानलसंसिद्धं महाव्यापन्निवारणम्

मंत्रं च ते मया दत्तं गृहाण मदनुज्ञया अनेनैवाशु जप्तेन रक्षा तव भविष्यति

एवं मात्रा समादिश्य शिवमस्त्वित्युदीर्य च विसृष्टस्तद्वचो मूर्ध्नि कुर्वन्नेव तदा मुनिः

तां प्रणम्यैवमुक्त्वा च तपः कर्तुं प्रचक्रमे तमाह च तदा माता शुभं कुर्वंतु ते सुराः