शिवपुराणम्

सर्वं एतत् सनत्कुमारः व्यासाय पूज्याय आचार्याय साक्षात् उक्तवान्, तेन च महात्मना व्यासेन मम प्रति सम्प्रेषितम्, अहं च तव समीक्षया समासेन कथितवान्। एषः पुराणरत्नं प्राचीनस्य प्रभोः विधिः, वेदज्ञानहीनाय, श्रद्धाहीनशिष्याय, नास्तिकाय च न वक्तव्यम्; मोहात् यः दत्तम्, स नरकं गच्छति। यः भक्त्या सम्यक् आचरणेन एतद् पुराणमार्गे दत्तं प्राप्य पठति वा शृणोति वा, तस्मै सः निःसन्देहं सुखं, धर्मद्वारं, त्रिवर्गं, अन्ते च मोक्षं ददाति। पुराणमार्गेण त्वम् अहं च परस्परं लाभं प्राप्नुवः; मम अभिलाषाः पूर्णाः, इदानीं गन्तुं इच्छामि। सर्वदा शुभं सर्वेषां अस्तु। यज्ञसमाप्तौ, ऋषयः स्वव्रतानि सम्पूर्ण्य, महायज्ञस्य अन्ते, कलियुगे, यदा जनाः विषयदोषैः कलुषिताः, तदा ते वाराणस्याः समीपे निवासं कृतवन्तः। ततः संसारबन्धनात् सर्वथा विमुक्तिम् इच्छन्तः, पशुपतेः भक्तिव्रतं सम्पाल्य, पूर्णज्ञानसमाधिना, निष्कलंकं परमं सुखं प्राप्तवन्तः। एतत् शिवपुराणं सम्पूर्णम्, हितकरम्, सावधानतया पठितव्यम्, सम्यक् श्रवणीयम्। नास्तिकाय, श्रद्धाहीनाय, कपटीजनाय, महेशभक्तिहीनाय, बाह्यधर्मनिष्ठाय च न वक्तव्यम्। एकवारं श्रवणेन पापं भस्मीकृतम्; अभक्तः भक्तिं प्राप्नोति, भक्तः भक्तिसम्पूर्णतां गच्छति। पुनः श्रवणेन सच्चा भक्तिः उद्भवति, पुनः पुनः श्रवणेन मोक्षः लभ्यते; अतः मोक्षकामः पुनः पुनः श्रवणं कुर्यात्। एतत् पुराणं पंचवारं शुद्धभावेन, उत्तमफललाभाय पठितव्यम्; एवं कृत्वा निःसन्देहं तत् फलम् प्राप्तिः। प्राचीनकाले राजानः, श्रेष्ठब्राह्मणाः, उत्तमवैश्याः, सप्तवारं पठित्वा शिवदर्शनं प्राप्तवन्तः। यः कश्चन भक्तिमनः, भक्त्यर्थम् श्रुणोति, सः अस्मिन् जीवने सर्वान् भोगान् उपभूय, अन्ते मोक्षं प्राप्तिः। एषः शिवपुराणं शिवस्य अतीव प्रियं, भोगमोक्षप्रदं, वेदसमानं, भक्तिं वर्धयति। यः शिवपुराणस्य वक्ता श्रोता च, तेषां कुटुम्बिनां, सेवकानां, पुत्राणां, मातृणां च, शंकरः सर्वदा शुभं ददातु।